Σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η σταφίδα αποτελούσε το βασικό εξαγωγικό προϊόν του ελληνικού βασιλείου. Συνήθως υπερέβαινε το ήμισυ της αξίας όλων των εξαγωγών και υπερκάλυπτε το κόστος των εισαγόμενων δημητριακών. Με την ενσωμάτωση των Ιονίων Νήσων το 1864, το σύνολο της παγκόσμιας παραγωγής κορινθιακής σταφίδας αποτέλεσε ελληνικό «φυσικό μονοπώλιο», ταυτόχρονα όμως μεγιστοποιήθηκε το διατροφικό έλλειμμα της ελληνικής σιτοκαλλιέργειας. Η επέκταση της κατανάλωσης σταφίδας και άλλων ομοειδών καρπών από ευρύτερα λαϊκά στρώματα στο Ηνωμένο Βασίλειο, κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, ώθησε τη διεύρυνση των ζωνών καλλιέργειας κατώτερης ποιότητας και τιμής αλλά υψηλής απόδοσης προς τις περιοχές της παράλιας Δυτικής Πελοποννήσου (Ηλεία, Τριφυλία κλπ). Συνέχεια ανάγνωσης Η ΣΤΑΦΙΔΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ→
Φωτογραφία τού Χάμπα(αριστερά) μπροστά στον έλικα του Sopwith 1 ½ Strutter. Το σημείωμα στα γερμανικά που διακρίνεται στο κάτω μέρος τής φωτογραφίας δείχνει ότι οι γερμανοί θα πρέπει να βρήκαν την φωτογραφία πάνω στο πτώμα τού Χάμπα, όταν τον κατέρριψαν στις 23/1/1918
,
ΣΠΥΡΟΣ ΧΑΜΠΑΣ-ΑΓΝΩΣΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ 93 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΗΡΩΑ ΤΗΣ «ΚΑΤΑΣΤΑΣΗΣ ΓΚΕΜΠΕΝ» (23/1/1918)
