,

,

……….Στὶς 18 Δεκεμβρίου 1803, δύο ἡμέρες μετὰ τὸ ὁλοκαύτωμα στὸ Κούγκι, μὲ συνεχεῖς σκληρὲς μάχες μεταξὺ τῶν διασωθέντων Σουλιωτῶν καὶ τῶν τουρκαλβανικῶν ὀρδῶν τοῦ Ἀλῆ πασᾶ, περίπου ἑξῆντα Σουλιώτισσες, προτίμησαν ἀντί τὴν αἰχμαλωσία, νὰ καταγκρεμιστοῦν μὲ τὰ παιδιὰ τους σ΄ ἕνα “χορὸ θανάτου” ποὺ ἔμεινε γνωστὸς στὴν ἱστορία ὡς «χορὸς τοῦ Ζαλόγγου».

Ἐπιλεγμένο ἀπόσπασμα ἀπό τὴν «Ἱστορία τοῦ Σουλίου, Περραιβοῦ, κεφ. ΚΑ’.σελ.111- 113.  Συνέχεια ανάγνωσης ΖΑΛΟΓΓΟ – 18 ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ 1803 →

,

,

……….Στὶς 16 Δεκεμβρίου τοῦ 1803, ὁ  ἱερομόναχος Σαμουήλ, βάζει φωτιὰ στὴν πυριτιδαποθήκη τοῦ ὀχυροῦ Κούγκι, καὶ ἀνατινάσσεται μαζὺ μὲ τρεῖς Σουλιῶτες καὶ ἀρκετούς τουρκαλβανούς. Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΣΑΜΟΥΗΛ ΚΑΙ ΤΟ ΚΟΥΓΚΙ →

,

Ἔργο τοῦ  Ρώσου ζωγράφου Ἴλια Ρέπιν, μὲ  τίτλο «Κοζάκοι γράφοντας μία ἐπιστολή πρὸς τὸν Σουλτάνο (1878-1891)». Ὁ πίνακας ἀγοράστηκε τὸ 1892 γιὰ 35 χιλιάδες ρούβλια, ἀπό τὸν τσάρο Ἀλέξανδρο ΙΙΙ . Παρέμεινε στὶς συλλογὲς τῆς βασιλικῆς οἰκογένειας μέχρι τὸ 1917, καὶ  μετὰ βρέθηκε στὶς συλλογὲς τοῦ Ρωσικοῦ Μουσείου στὴν Ἁγία Πετρούπολη.

Ὁ Γεώργιος Βιζυηνὸς μέσα ἀπό τὸ διήγημά του μὲ τίτλο «Μοσκόβ Σελίμ», περιγράφει τὴν τουρκιᾶ στὴν πραγματική της διάσταση ἀναφερόμενος  καὶ στοὺς Τάταρους, (τοὺς Τζερκέζηδες), τὴν σχέση τους μὲ τὸ Ἰσλάμ καὶ τὴν ὀθωμανική αὐτοκρατορία.

“Γενικότερα μέσῳ τοῦ ἔργου του ἀναμοχλεύει ὅλο τὸ ὑπέδαφος θρᾳκικῆς ἱστορίας, ἀνασύροντας πάθη μισοῦ αἰώνα μὲ τὴν ἐφιαλτική γιὰ τοὺς γηγενεῖς ἐγκατάσταση τῶν φανατικῶν αὐτῶν ἀντιρώσων μουσουλμάνων, ποὺ χρησιμοποιήθηκαν ὡς πρόχωμα ἔναντι τῶν κινδύνων εἰσβολῆς ἀπό βορρᾶ, ἀλλά κι ὡς ἀντιστάθμισμα τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν, ἐνῷ ἀνακαλεῖ ἀπόκοντα τραγικὲς μνῆμες τῆς λεηλασίας τῆς Βιζύης, ὅσο καὶ τῆς θηριωδίας στὸ σπήλαιο Καρα-ντερέ τοῦ γειτονικοῦ στὴ Βιζύη Ἁγίου Γεωργίου, ὅπου 745 ἐγκλωβισμένοι Ἕλληνες, κάηκαν ζωντανοὶ ἀπό ἄτακτους Κιρκάσιους, στὶς 5/17 Δεκεμβρίου 1877 κατὰ τὴν ὑποχώρηση τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ πρὸ τῶν Ρώσων“. 

Λέει ὁ Σελίμ, διηγούμενος τὶς περιπέτειές του κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Ρωσοτουρκικοῦ πολέμου : Συνέχεια ανάγνωσης Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΤΑΤΑΡΩΝ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΡΩΣΟΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΔΕΙΝΩΝ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ Γ.ΒΙΖΥΗΝΟ →

,

,

,

Στὶς 11 Νοεμβρίου τοὺ 1942, ψηφίστηκε ἀπό τὴν τουρκικὴ ἐθνοσυνέλευση, ὁ νόμος περὶ Φόρου Περιουσίας, γνωστὸς καὶ ὡς Βαρλίκ Βεργκισί [Varlik Vergisi]. Οἱ ἐπιτροπές ἀποτίμησης ποὺ συγκροτήθηκαν βάσει αὐτοῦ τοῦ νόμου, θὰ καθόριζαν τὸ ποσὸ ποὺ θὰ πλήρωνε ὁ κάθε ὑπόχρεος. Οἱ ἀποφάσεις τους ἦταν τελικὲς καὶ ἀπρόσβλητες. Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΤΟΥΡΚΙΚΟΣ ΦΟΡΟΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΑΚΙΝΗΤΗΣ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟ 1942 →