ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 23 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

23 Απριλίου

250.—Ο χριστιανικός Ελληνισμός και περισσότερο η Β. Ήπειρος, τιμούν την μνήμη των Αγίων Δονάτου και Θερινού οι οποίοι μαρτύρησαν στο Βουθρωτό τής Αλύτρωτης γης τής Βορείου Ηπείρου.      

971.—Νίκη τού Στρατού μας υπό τον Ιωάννη Τσιμισκή κατά των Ρώσων. Οι συγκρούσεις και οι μάχες ξεκίνησαν από τις αρχές τής Άνοιξης τού 971 και ολοκληρώθηκαν στις 14 Ιουλίου με τον Σβιατοσλάβο να ζητά ειρήνη από τον Αυτοκράτορα. Μετά από την μεγαλειώδη νίκη επί των Ρωσοβούργαρων (βλ.3-5/4), ο Ρωμαϊκός στρατός υπό τον Αυτοκράτορα Ιωάννη συνάντησε και πάλι τους Ρώσους στο Δορύστολο, τού οποίου η οχύρωση ήταν πολύ καλή. Στο μέσον είχε παραταχθεί η πεζή φάλαγγα, και στην μία πτέρυγα οι σιδηρόφρακτοι ιππότες, έχοντας από πίσω τους τοξότες και σφενδονιστές, οι οποίοι έριχναν αδιάκοπα πάνω από τα κεφάλια των παρατεταγμένων. Η ορμή τού στρατού μας ήταν μεγάλη και το ηθικό αναπτερωμένο, διότι την ημέρα εκείνη εορταζόταν η μνήμη τού καλλίνικου Αγίου Γεωργίου. Η μάχη κράτησε μέχρι αργά το δειλινό με τεράστια ένταση και πολλούς νεκρούς. Τελικά, η μάχη κρίθηκε όταν ο Αυτοκράτορας έδωσε σύνθημα στους σαλπιγκτές γιά τον πολεμικό παιάνα, ενώ ο ίδιος με την φρουρά του ρίχτηκε με απίστευτη ορμή στην φωτιά τής μάχης. Τις επόμενες ημέρες τής πολιορκίας, σε μία μεγάλη μάχη, λέγεται πως οι Ρώσοι έχασαν 15.000 άνδρες ενώ ο στρατός μας 350.

1453.—(23-28) Οι πολιορκημένοι στην Κωνσταντινούπολη, προσπαθώντας να ενισχύσουν την φύλαξη των θαλάσσιων τειχών, σχεδιάζουν διάφορες μορφές επιθέσεως στα τουρκικά πλοία που εν μέρει προδίδονται από κάποιον Γενουάτη στον Μωάμεθ και καταλήγουν σε αποτυχία και απώλειες.

1507.—Σφαγή Μανιατών από τους τούρκους.

1591.—Ημερομηνία θανάτου τού λόγιου τού 16ου αιώνα, Ιωάννη Ιερώνυμου τού Αλβάνη. Γεννήθηκε στα 1504 και είχε τόπο καταγωγής του την Ήπειρο.

1616.—Απεβίωσε σε ηλικία 69 ετών, ο ήρωας τής ναυμαχίας τής Ναυπάκτου και συγγραφέας τού «Δον Κιχώτη», Μιχαήλ Θερβάντες.

1759.—Το καθολικό τής Ι. Μονής τού Αγίου Γεωργίου τού Βουνού, η οποία σήμερα είναι ερημική στην νήσο Μεγίστη, ανακαινίστηκε με επιστασία τού τυφλού μοναχού Άνθιμου Κεφαλληνίας.

1770.—Ο ρώσικος στόλος καταφθάνει στην Κορώνη και αναλαμβάνει την αρχηγία τής πολιορκίας. Τρείς ημέρες αργότερα, θα εγκαταλείψουν το μέρος και τους κατοίκους του στην δολοφονική μανία των τούρκων.

1802.—Ὁ Ἅγιος Λάζαρος ἀπό τήν Βουλγαρία, ὑπέστη μαρτυρικό θάνατο στήν Πέργαμο.

1809.—Η Σύνοδος τού Πατριαρχείου απομακρύνει τον Πατριάρχη Καλλίνικο Ε΄ λόγω γήρατος και ασθένειας.

1811.—Ο Επτανήσιος πειρατής Ζουστινιάνης καταλαμβάνει δύο εμπορικά πλοία, το ένα στους Παξούς και το άλλο στην Αγραπιδιά Αντίπαξων. Ο συγκεκριμένος, ο οποίος διέθετε τρεις πειρατικές γαλιότες (είδος πλοίου), εκείνη την περίοδο είχε αναλάβει την αρχηγία όλων των πειρατικών σκαφών τής Επτανήσου.

1819.—Μεγάλη Βρετανία και τουρκία υπογράφουν Συνθήκη στην Κωνσταντινούπολη, σύμφωνα με την οποία παραχωρείται η Πάργα στην δεύτερη. Οι δε κάτοικοί της, υποχρεούνται να αποχωρήσουν γιά τα Ιόνια νησιά, τα οποία εξακολουθούν να βρίσκονται στην επικυριαρχία τής Αγγλίας.

1821.—Η περίφημη μάχη τής Χαλκομάτας κατά την οποία έχασε την ζωή του ο επίσκοπος Σαλώνων Ησαΐας και ο αδελφός του, Παπαγιάννης. Ο επίσκοπος έπεσε κατά την έναρξη τής μάχης στα χέρια των τούρκων, οι οποίοι τον αποκεφάλισαν.

.—Μάχη τής Αλαμάνας, παρά τα στενά των Θερμοπυλών, καθ’ ην οι Αθανάσιος Διάκος, Πανουργιάς και Δυοβουνιώτης, με ελαχίστας δυνάμεις αντιμετώπισαν τον στρατόν τού Ομέρ Βρυώνη. Οι αρχηγοί κατέλαβον τας διόδους, αλλ’ ο μεν Πανουργιάς, μαχόμενος εις την πρώτην γραμμήν ετραυματίσθη και το Σώμα του διελύθη, ο δε Δυοβουνιώτης ηναγκάσθη ν’ αποσυρθεί. Οι περί τον Διάκον προσεπάθησαν τότε να τον πείσουν να υποχωρήσει. Αλλ’ ο αθάνατος ήρως ηρνήθη και παρέμεινε παρά την γέφυραν τής Αλαμάνας (Σπερχειού), με 50 μόνον παλληκάρια, που εθερίζοντο αδιάκοπα από το καταιγιστικόν πυρ τού εχθρού. Ο Διάκος ετραυματίσθη εις τον δεξιόν ώμον και το χέρι του ηχρηστεύθη, ενώ το σπαθί που κρατούσε εις το άλλο έσπασε. Οι τούρκοι τον συνέλαβον, τέλος, αιμόφυρτον και ανίκανον πλέον ν’ αντισταθεί. Κατά την μάχην αυτήν, εφονεύθησαν ο αδελφός του Κωνσταντίνος ο επονομαζόμενος και Μασσαβέτας, ο Καλύβας, ο Μπακογιάννης, και περί τους τριακοσίους άλλους.

.—Ο Γεωργάκης Ολύμπιος, όστις είχε προσχωρήσει εκ των πρώτων εις την επανάστασιν τού Αλεξάνδρου Υψηλάντου, κατακόπτει τουρκικόν απόσπασμα παρά το Ρουσδεβίδε (Μολδοβλαχία).

.—Οι Έλληνες επαναστάτες υπό τον επίσκοπον Δαμαλήν Ιωνάν, επιτίθενται εναντίον των τούρκων εις Ακροκόρινθον άνευ αποτελέσματος. «Μάχη ἐν Ἀκροκορίνθῳ διευθυνθεῖσα ὑπὸ τοῦ ἐπισκόπου Δαμαλῶν Ἰωνᾶ καὶ φυγὴ Ἑλλήνων».

1822.«Ὁ Ναύαρχος Καρᾶ – Ἀλῆς πασᾶς ἐκρέμασεν ἐπὶ τῆς Ναυαρχίδος, ἔξω τῆς Χίου, ὀκτὼ προκρίτους Χίους ὡς ὁμήρους κρατουμένους». Ἐπὶ πέντε μῆνες, ἀπὸ τὸν Ἀπρίλιο ἔως καὶ τὸν Αὔγουστο, οἱ σφαγές (ἀπὸ νήπια ἔως καὶ γέροντες), οἱ βιασμοί, ἡ πώληση σκλάβων, ἡ λεηλασία τῶν περιουσιῶν, τὰ βασανιστήρια τῶν φυλακισμένων, εἶναι καθημερινὰ γιὰ τοὺς Χίους. Ἑκατόν ὀγδόντα ὀκτὼ χρόνια μετά, ἡ ἀμφισβήτηση τῆς γενοκτονίας τῶν Χίων, καὶ τῆς κτηνώδους θηριωδίας τῶν τούρκων, προωθεῖται ἀπὸ τοὺς ἐντός καὶ ἐκτός συνόρων λεγόμενους «ἀναθεωρητὲς τῆς ἱστορίας».  Ἐν ὀνόματι τῆς «ἑλληνοτουρκικῆς φιλίας», τῶν Μέτρων Οἰκοδόμησης Ἐμπιστοσύνης, καὶ τῆς «διαγραφῆς ἀναμνήσεων ποὺ ὀξύνουν τὰ πάθη», ἐπὶ κυβερνήσεως Γεωργίου Α. Παπανδρέου, προσπάθησαν νὰ ἐμποδίσουν τὴν ἔκθεση ἀντίγραφου τοῦ πίνακα τοῦ Ντελακρουᾶ, τὸ ὁποῖο φιλοτέχνησε ὁ ζωγράφος Εὐάγγελος Ἰωαννίδης (ἀπὸ τὸ Ἀϊδίνιο τῆς Μικρᾶς Ἀσίας) τὸ 1919. Χάρις στὴν ἀγάπη καὶ τὴν ἀποφασιστικότητα ὁρισμένων Χίων οἱ ὁποῖοι, παρ’ ὅλο τὸν πόλεμο καὶ τοὺς ἐκβιασμοὺς ποὺ δέχθηκαν κατὰ καιρούς ἐξακολουθοῦν νὰ τιμοῦν τοὺς προγόνους τους καὶ τὶς θυσίες τους, ὁ πίνακας ἐκτίθεται στὸ Βυζαντινὸ Μουσεῖο Χίου.

1823.—Διορίζεται ἀπὸ τὴν κυβέρνηση Ἀρμοστής τῆς Κρήτης ὁ Ὑδραῖος Μανώλης Τομπάζης. «Ἔφθασεν εἰς τὴν νῆσον τὴν 19 Μαΐου (ἄλλη πηγὴ ἀναφέρει τὴν 21/5), ὅπου, ἀφοῦ ἐπέτυχε διὰ συστηματικῶν ἐπιχειρήσεων τὴν παράδοσιν τοῦ φρουρίου τοῦ Κισσάμου καὶ κατέβαλε προσπαθείας πρὸς συμφιλίωσιν τῶν διαμαχωμένων ὁπλαρχηγῶν, συνεκάλεσε συνέλευσιν παρὰ τὰ Σφακιὰ πρὸς ἔγκρισιν νέου πολιτεύματος». Ὁ ἥπιος καὶ ὑποχωρητικός, κυρίως ἀπέναντι τῶν Σφακιανῶν, Τομπάζης δὲν μπόρεσε νὰ τὰ καταφέρει καλύτερα ἀπὸ τὸν αὐστηρὸ καὶ ἀδιάλλακτο Ἀφεντούλιεφ. Παρ’ ὅλη τὴν νομοθετικὴ ἐργασία, τὰ πράγματα ὄχι μόνο δὲν ἡσύχασαν, ἀλλά ἐκτραχύνθηκαν καὶ ἀπό τὶς δύο πλευρές : «[…] Οἱ Σφακιῶτες», γράφει ὁ Νικολαΐδης, «εἰσὶ κύριοι τοῦ νὰ ἐξακολουθοῦν τὰς παρανομίας των, μετὰ προσθήκης μάλιστα πνεύματος ἐκδικητικοῦ – κανεὶς ἐξ αὐτῶν δὲν τιμωρεῖται· οἱ Κατωμερῖται γνωρίζουν ὅτι ἡπατήθησαν εἰς τὸ πρόσωπον τοῦ Ἁρμοστοῦ καὶ τὸν καταφρονοῦν». Καὶ συνεχίζει: «[…]Ἐντεῦθεν ἄρχεται καὶ τῶν Κατωμεριτῶν ἡ διαφθορά: κλέπτουν, ἀρπάζουν, ἀτιμάζουν, φονεύουν οἱ Σφακιῶται, κλέπτουν, ἀρπάζουν, ἀτιμάζουν, φονεύουν τοὺς ἀδυνατωτέρους των καὶ οἱ Κατωμερῖται· παραλυσία εἰς τὰς ὑποθέσεις γενική· ἀκούεται ἡ ὅσον οὔπῳ κίνησις τῶν στρατευμάτων, ἐκστρατεύει ὁ Ἁρμοστὴς πρὸς τὰ Καστρινᾶ τρίς, καὶ τρὶς ἐγκαταλείπεται ὑπὸ τῶν Σφακιανῶν πρῶτον, καὶ δεύτερον ὑπὸ τῶν Κατωμεριτῶν».

1825.—Οι τούρκοι αποκλείουν το Αιτωλικό και Μεσολόγγι από ξηρά και θάλασσα. «Ὁ Μεχμὲτ Ῥεσὶτ πασᾶς Κιουταχῆς ἀπέκλεισε τὸ Αἰτωλικὸν καὶ τὸ Μεσολόγγιον».

1827.—«Κηδεία στρατάρχου Καραϊσκάκη εἰς Ἐλευσίνα τῆς Μεγαρίδος». Ο Αρχιστράτηγος των Ελλήνων και ήρωας τού αγώνος διά την ελευθέρωση τού έθνους Γεώργιος Καραϊσκάκης, απεβίωσε ανήμερα τής εορτής του, κατόπιν τραυματισμού που είχε υποστεί την προηγούμενη ημέρα, κατά την διάρκεια μίας απρογραμμάτιστης συγκρούσεως μεταξύ Ελλήνων και τούρκων, την οποία προσπάθησε να σταματήσει. Από διήγηση τού Στρατηγού Μακρυγιάννη διαβάζουμε: «[…] Άναψε ο πόλεμος πολύ· ήρθε κι ο Καραϊσκάκης. Τότε τού λέγω “Σύρε οπίσου να πάψη ο πόλεμος ότι το βράδυ θα κινηθούμεν. — Μου λέγει, στάσου αυτού με τους ανθρώπους κι εγώ φεύγω”. Τότε σε ολίγον μαθαίνω ότι εβαρέθη ο Καραϊσκάκης. Πάνω εκεί μαζευόμαστε, τηράμεν ήτανε βαρεμένος εις τ’ ασκέλι παραπάνω εις τα φτενά. Μαζοχτήκαμε όλοι εκεί. Μάς είπε με χωρατά˙Εγώ πεθαίνω, όμως εσείς να είστε μονοιασμένοι και να βαστήξετε την πατρίδα”». Υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι ο θάνατός του ήταν δολοφονία και όχι αποτέλεσμα μάχης. Ο Κασομούλης αφού μάς βεβαιώσει, με τον πιό κατηγορηματικό τρόπο ότι ο Καραϊσκάκης είπε στον Χατζηπέτρο και τον Γαρδικιώτη ότι δολοφονήθηκε, γράφει: «[…] ήτον ιππεύς, η θέσις τού πολέμου ήτον επίπεδος, χωρίς το παραμικρόν ύψωμα χώματος˙ την πληγήν την έλαβεν ιππεύς και διευθύνετο από πάνω προς το κάτω. Ώστε η φύσις της ήτον τοιαύτη, οπού ο κτυπήσας αυτόν άφευκτο ήτον εις υψηλότερον μέρος».

1829.—Ενώ όλα έδειχναν ότι το κακό υποχωρεί, μετά τον καταστροφικό σεισμό τής 30ης Μαρτίου, ακολούθως τού νέου στις 20 τού μήνα προστέθηκε ένας επιπλέον μεγέθους 7,3 Ρίχτερ (!!). Το επίκεντρο ήταν στην πόλη τής Δράμας την οποία κατέστρεψε ολοσχερώς, με τις εκτεταμένες ζημιές να φθάνουν μέχρι την πόλη τής Θεσσαλονίκης.

1843.—Απεβίωσε ο επίσκοπος Βρεσθένης Θεοδώρητος, εκ των εξεχουσών μορφών τής Επαναστάσεως. Είχε λάβει μέρος εις πολλάς μάχας και διηύθυνεν ως πρόεδρος τας εργασίας των πρώτων εθνικών συνελεύσεων.

1848.—Νέα ἐπιδείνωση στὶς σχέσεις Ἑλλάδος τουρκίας. Ὁ ὑπάλληλος τῆς ἐν Ἀθήναις τουρκικῆς πρεσβείας, Ἀπόστολος Ναδίρης, πυροβολεῖ τὸν πρεσβευτὴν Μουσοῦρον ἐντὸς τοῦ γραφείου του, καὶ τὸν τραυματίζει εἰς τὸν βραχίονα, ἀναφωνῶν «Ζήτω ἡ Ἑλλάς!». Εἰς τὴν πράξιν του, προέβη ὅπως ἐδήλωσε, διότι δὲν ἡνείχετο ν’ ἀκούῃ τὸν Μουσοῦρον (ὅστις, σημειωτέον, ἦτο ἑλληνικῆς καταγωγῆς) νὰ ὑβρίζῃ συνεχῶς τοὺς Ἕλληνας (βλ. κ΄13/1). Ἐνῷ εἶχε λήξει τὸ πρῶτο ἐπεισόδιο Μουσούρου, καὶ ἐπέστρεψε στὴν τουρκικὴ πρεσβεία στὴν Ἀθήνα, ἡ ἀποτυχημένη ἀπόπειρα κατὰ του, ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Ναδίρη, ὑπηρέτη στὴν ὀθωμανική πρεσβεία στὴν Ἀθήνα, ἔφερε νέα ἐπιδείνωση στὶς σχέσεις Ἑλλάδος, τουρκίας.  Ἡ ἀπόπειρα αὐτή δὲν εἶχε σχέση μὲ καμμία ἑλληνική ὀργάνωση καὶ ἐπικρίθηκε δριμύτατα ἀπό ὅλες γενικὰ τὶς Ἀθηναϊκές ἐφημερίδες· ἡ ἄρνηση ὅμως τῆς Ἑλλάδος νὰ ἐκδώσῃ τὸν Ναδίρη – ὀθωμανό ὑπήκοο – στὴν τουρκία, προκάλεσε δυσαρέσκεια στὴν τουρκικὴ κυβέρνηση. Τὰ ἀντίποινα κατὰ τῶν Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινουπόλεως τὰ περιέγραψε ἡ ἐφημερίδα «ΑΙΩΝ» τὸν Ἰούλιο τοῦ 1848, σχολιάζοντας: «Ἀξίζει τάχα τὸν κόπον τοῦ νὰ πάσχῃ ἡ Ἑλληνική ἐθνικότης ἐν τῇ ὀθωμανική ἐπικρατείᾳ δι’ ἕνα Ναδίρην, καὶ τοῦτον ὑπήκοον ὀθωμανικόν, καὶ τοῦτον κακοῦργον καὶ δολοφόνον; Ἀξίζει τάχα, ὥστε ἔνεκα τῆς περιστάσεως ταύτης νὰ καταστῇ προβληματικὴ πάντοτε ἡ ζωὴ καὶ ἡ ὕπαρξις τῶν Ἑλλήνων πρέσβεων καὶ προξένων εἰς τὸ ὀθωμανικόν κράτος;».

1865.—Μικρού σχετικά μεγέθους σεισμική δόνηση στην νήσο Κρήτη.

1867.—Κρήτες επαναστάτες υπό τον οπλαρχηγό Ζυμβρακάκη δέχονται τις επιθέσεις τούρκων υπό τον Μεχμέτ πασά στην Κράπη Σφακίων.

.—Παράλληλα ο Ομέρ πασάς, που είχε σταλεί στην Κρήτη γιά να καταπνίξει την επανάσταση, αποπειράται να εισβάλλει στα Σφακιά από το χωριό Καλλικράτη. Και οι δύο επιχειρήσεις των τούρκων απέτυχαν.

1882.—(π.ημ) Ημέρα ενάρξεως των εργασιών γιά την διάνοιξη τής διώρυγος τής Κορίνθου. Οι εργασίες άρχισαν με μεγάλη επισημότητα, παρόντος τού βασιλέα και τής βασιλικής οικογένειας, ενώ προκρίθηκε ως οικονομικότερη και σωστότερη η χάραξη που είχε εφαρμόσει ο Νέρωνας με συνολικό μήκος 6.300 μέτρα. Στις 25-7/7-8 τού 1893 – κι’ αφού το έργο είχε αναλάβει πλέον η ελληνική εταιρεία με την επωνυμία “Εταιρεία τής διώρυγος τής Κορίνθου” υπό τον Ανδρέα Συγγρό – εν τω μέσω κανονιοβολισμών, η Βασίλισσα Όλγα έκοψε με χρυσό ψαλίδι την κορδέλα των εγκαινίων τής διώρυγος, ενώ το πρώτο πλοίο την διέπλεε επισήμως. Μιλώντας με αριθμούς, η διώρυγα τής Κορίνθου έχει μήκος 6,4 χιλιόμετρα, πλάτος (στην επιφάνεια τής θάλασσας) 24,6 μέτρα, ενώ το βάθος της κυμαίνεται από 7,5 έως 8 μέτρα.

1896.—Ἑστία, ἀρ. φύλ. 53:  «Τὸ ἐν Δελφοῖς ἀνακαλυφθὲν χαλκοῦν ἄγαλμα θεωρεῖται ὡς ἀριστούργημα τέχνης, τὸ δὲ ἀποσταλὲν εἰς τὸ ὑπουργεῖον τῆς Παιδείας περὶ αὐτοῦ τηλεγράφημα λέγει ὅτι “εὗρον οἱ Δελφοὶ τὸν Ἑρμῆν αὐτῶν”. Τὸ δὲ σπουδαῖον εἶνε ὅτι ἔχει ὕψος 1,75 τοῦ μέτρου καὶ εἶνε τὸ μόνον ἐν Ἑλλάδι μέχρι τοῦδε εὑρεθὲν ἀρχαῖον χαλκοῦν ἄγαλμα τοιούτου μεγέθους».

1897.—(Ελληνοτουρκικός πόλεμος). Τρίτη κατά σειρά μάχη στο Βελεστίνο,  η οποία διήρκεσε μέχρι την επόμενη ημέρα. Μετά την ήττα των Ελλήνων στην μάχη των Συνόρων (5-10/4) και την μικρής διαρκείας μάχη στα Δελέρια, ο διάδοχος Κωνσταντίνος ως αρχηγός τού Στρατού, έκρινε ότι η άμυνα στην γραμμή Πηνειού ήταν αδύνατη, και πρότεινε την υποχώρηση σε μεγαλύτερο βάθος, ούτως ώστε να έχει τον απαραίτητο χρόνο γιά ανασύνταξη και παράλληλα να γίνουν διπλωματικές επαφές με σκοπό την κατάπαυση των εχθροπραξιών. Ως νέα τοποθεσία αμύνης υποδείχθηκαν τα Φάρσαλα. Το πρωί τής 23ης Απριλίου, η τουρκική Στρατιά κινήθηκε επί τού άξονα προς τα Φάρσαλα. Στο τέλος τής μάχης αργά το απόγευμα, οι τούρκοι είχαν επιτυχία στο τακτικό πεδίο, αλλά όχι ανάλογη προς τον επιδιωκόμενο σκοπό δηλαδή την εκμηδένιση τού αντιπάλου. Λόγω αυτής τής υποχωρήσεως και τής άνευ αντιστάσεως προελάσεως τού τουρκικού στρατού, οι κάτοικοι των γύρω χωριών εγκατέλειψαν τα σπίτια τους και κατέφυγαν πρόσφυγες.

1900.—Εκδίδεται απόφαση εξαιρετικής σημασίας γιά τον Καζά Κασσάνδρας Χαλκιδικής, σχετική με την σύνδεση τής τηλεγραφικής γραμμής Θεσσαλονίκης – Πολυγύρου [πληροφορία τού ερευνητή Νίκου Παπαοικονόμου].

1901.—Στο Ναύπλιο γίνονται τα αποκαλυπτήρια τής προτομής τού Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, στο ομώνυμο πάρκο. Πρόκειται γιά έργο τού γλύπτη Λάζαρου Σώχου.

1905.—(21-23/4) Τα ανταρτικά σώματα τού Ανθλγού Γ. Κατεχάκη (καπετάν Ρούβα) και τού Υπλγού Πέτρου Μάνου (80-100 άνδρες), αποκρούουν σφοδρή τουρκαλβανική επίθεση στο ύψωμα Μουρίκι τού όρους Σινιάτσικο Κοζάνης, υποχρεώνοντας τους εχθρούς να τραπούν σε φυγή με μεγάλες απώλειες.

.—Αφού τελείωσε η φονική μάχη τού Μουρικίου, ο σύνδεσμος των Μακεδονομάχων με την Επιτροπή τού Αγώνα, και γενικός οδηγός των Καπεταναίων, Ιωάννης Μπομπαράς, έπεσε σε ενέδρα και πιάστηκε από τουρκικό απόσπασμα. Πρόλαβε και μάσησε τα εμπιστευτικά σημειώματα γιά να μην πέσουν στα χέρια των τούρκων και κινδυνεύσει η ζωή των συντρόφων του. Οι τούρκοι τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια γιά να μαρτυρήσει τα μυστικά τού Αγώνα, αλλά δεν πέτυχαν τίποτα και τον κατακρεούργησαν.

1906.—Σε επιστολή τού επίσκοπου Νευροκοπίου, Θεοδώρητου, μαθαίνουμε ότι το νέο θύμα των βούργαρων είναι ο Στέφανος Νεδέλκου. Φρικτή η κατάσταση στην Μακεδονία.

.—Επίσης, οι αιμοδιψείς βούργαροι, δολοφονούν αγρίως τους Έλληνες Θεόδωρο Γιόση, Χρήστο Θεοχάρη και Παντελή Μπέκα, από το Νυμφαίο τής Φλώρινας, στην οδό μεταξύ Κοτόβης – Νυμφαίου.

1908.—Με την ευκαιρία τής εορτής τού Αγίου Γεωργίου και τού βασιλέα, οι Έλληνες των τουρκοκρατούμενων Σερρών σημαιοστολίζουν την πόλη. Οι τούρκοι και ο Μουτεσαρίφης τους, προβαίνουν σε δριμείς παρατηρήσεις προς τον Έλληνα Πρόξενο.

1909.—Κυβερνητικό κλιμάκιο πραγματοποιεί επίσκεψη στα Μετέωρα προκειμένου να λάβει μέτρα γιά την συντήρηση των μοναστηριακών κειμηλίων.

1910.—Με βούλευμα τού Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Λάρισας, παραπέμπονται να δικαστούν 25 αγρότες και αγρότισσες γιά τα αιματηρά γεγονότα τής εξεγέρσεως στο Κιλελέρ.

1912.—Ιταλικές μονάδες τής μοίρας τού αντιναυάρχου Ernesto Presbitero, υπό τον αξιωματικό Ορσίνι κατέλαβαν την Αστυπάλαια.

.—(π. ημ.) Ιταλικά πολεμικά σκάφη περιπολούν από την Ρόδο μέχρι τον Μαρμαρά.

1914.— Εφονεύθη στην Κολωνιάτη τής Β. Ηπείρου ο από Λάκκους Χανίων Κρήτης μακεδονομάχος και ηπειρωτομάχος, Νικόλαος Μαναρώλης και ο Χαράλαμπος Δασκαλογιάννης, φοιτητής, ανεψιός τού Αρχηγού Αναγνωστάκη, απόγονος τού Δασκαλογιάννη, τού Αρχηγού τής Επαναστάσεως τού 1770. Εις την αιματηράν μάχην παρά τα Στάρια και την Στίκαν την 23ην Απριλίου, έπεσαν και ο ηρωϊκός αρχηγός Γεώργιος Σκορδίλης, ο υπαρχηγός Γρηγ. Νικηφοράκης και οι οπλαρχηγοί Γεώργιος Παπίλαρης, Παπαδάκης, Μ. Παντουβάς και Λεοντιάδης.

.—Οι δυνάμεις των Βορειοηπειρωτών εξαπολύουν επίθεση στην Μονή Τσέπου και ανατρέπουν τους αλβανούς.

1915.—Κατά την διάρκεια τού Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Βρετανός ποιητής Ρούπερτ Μπρουκ πέθανε από σηψαιμία σε νοσοκομειακό πλοίο έξω από την Σκύρο, όπου και θάφτηκε. Ήταν 28 χρονών.

1916.—Γεννιέται στην Άρτα ο ζωγράφος Γιάννης Μόραλης. «Με υψηλό ήθος, και στην ζωή του και στην συμπεριφορά του και στην τέχνη του, αποτελεί μια μοναδική περίπτωση. Δεν παρασύρθηκε ποτέ από συρμούς. Η ίδια η φύση του τον οδηγούσε πάντα και η φύση του αυτή ήταν και είναι κλασική. Ακόμη και στις αφηρημένες του συνθέσεις, ο Μόραλης παραμένει κλασικός, έτσι όπως ορίζεται το κλασικό από την ιστορία και τη θεωρία τής τέχνης· χάραξε μία πορεία ανεξάρτητα από την επιρροή τής αγοράς και το γούστο τής πελατείας του». Ο καθηγητής Άγγελος Δεληβορριάς, διευθυντής τού Μουσείου Μπενάκη, είπε ότι «ο Μόραλης όπως ελάχιστοι ακόμη καλλιτέχνες, δεν έχουν την οικονομική έγνοια. Και όλοι τους ανήκουν στην ίδια γενιά. Είναι “άλλη φυλή”».

.—Οι Ιταλοί, κυκλοφορούν στα Δωδεκάνησα την προπαγανδιστική εφημερίδα τους «Ιλ μεσατζέρο ντι Ρόντι» προς «ενημέρωση» τού Ροδιακού κοινού. Οι πρώτες εκδόσεις τής καθημερινής, κίτρινης φυλλάδας, ήταν 1.800 φύλλα. Μόνον η τελευταία σελίδα ήταν γραμμένη στα ελληνικά.

1917.—(π.ημ.) «Μακεδονικό μέτωπο Α΄Π.Π.». Οι βούλγαροι προβαίνουν εις ισχυράν επίθεσιν στον λόφο τού Δογάνη χωρίς να δυνηθούν να εκτοπίσουν τις ελληνικές δυνάμεις. Τις προπαρασκευαστικές επιτυχείς επιθέσεις, ακολουθεί επίθεση εναντίον τού Ραβινέ υπό την επίβλεψη τού διοικητού τού 1ου Συντάγματος τής Μεραρχίας Σερρών, Αντισυνταγματάρχη Ζαφειρίου (ο οποίος ως Μέραρχος τής 1ης Θεσσαλικής Μεραρχίας, θα είναι ο πρώτος που θα αποβιβαστεί μετά από ακριβώς δύο χρόνια στην Σμύρνη). Την νύχτα τής 22ας προς την 23η Απριλίου, ο 4ος λόχος τού Συντάγματος (Τάγμα Παπακώστα), κατέλαβε την βόρεια παρυφή τού χωριού Πέντε Βρύσες και εγκαταστάθηκε εκεί η πρώτη ελληνική παράλληλος. Τότε τραυματίστηκε ο Υπολοχαγός Στράγγας, την στιγμή που ο Λοχαγός Κεχαγιάς με άντρες του συνέλαβαν πολλούς αιχμαλώτους.

1919.—Ο Βρετανός Πρωθυπουργός Λόϋντ Τζώρτζ επαναφέρει την πρόταση γιά αποβίβαση Ελληνικού στρατού στην Μ. Ασία. Απέναντί του βρήκε την σύμφωνη γνώμη τόσο τού Αμερικανού Ουίλσον όσο τού Γάλλου Κλεμανσώ. Παρ’ όλα αυτά τονίστηκε ότι, αυτό το μέτρο αφορούσε την προστασία των Χριστιανικών πληθυσμών και δεν προδίκαζε την μελλοντική τύχη τής Σμύρνης, η τύχη τής οποίας θα αποφασιζόταν μετά από 5 έτη με δημοψήφισμα. Η παρεμπόδιση των Ιταλών να δημιουργήσουν τετελεσμένο με την κατάληψη τής Σμύρνης, οδήγησε στην «πρόχειρη» λύση τής αποστολής Ελληνικού Στρατού, ο οποίος παρέμενε σχεδόν άθικτος μετά το πέρας τού Α’ Π.Π. Αφορμή στάθηκε η αποχώρηση των Ιταλών από την Διάσκεψη αλλά και η πρωτοβουλία τους να αποβιβασθούν στην Μικρά Ασία, χωρίς όμως να υπάρχει προηγουμένως κάποια συνεννόηση ή έγκριση από τους υπόλοιπους Συμμάχους.

1920.—Στο μέτωπο τής Μ. Ασίας, γίνονται μικροεπιθέσεις τούρκων εναντίον τού Ελληνικού Στρατού.

.—Το Εθνικό τουρκικό Συμβούλιο υπό τον Μουσταφά Κεμάλ, κατέλυσε την κυβέρνηση τού σουλτάνου Μεχμέτ ΣΤ΄ και δημοσίευσε προσωρινό σύνταγμα.

.—Ιδρύεται η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση στην Άγκυρα, από τον σφαγέα των Λαών Μουσταφά Κεμάλ, λαμβάνοντας με αυτόν τον τρόπο το πραξικόπημά του χαρακτηριστικά μιάς «κανονικής κυβέρνησης».

1921.—Σε ολόκληρο το μέτωπο τής Μ. Ασίας επικρατεί ηρεμία.

1922.—Η Ελληνική Στρατιά τής Μ. Ασίας, δρα με πυροβολικό.

1924.—Η κυβέρνηση Παπαναστασίου, εκδίδει το νομοθετικό διάταγμα «περί κατοχυρώσεως τού Δημοκρατικού Πολιτεύματος». Το εν λόγω διάταγμα προέβλεπε τιμωρίες με χρηματικά πρόστιμα αλλά και φυλάκιση τουλάχιστον έξι ετών, σε όποιον αποτολμούσε να δημιουργήσει εκ νέου πολιτικά πάθη ή να εγείρει πάθη τού παρελθόντος.

1926.—Γίνονται τα επίσημα εγκαίνια τής Γενναδίου Βιβλιοθήκης από τον ίδιο τον Ιωάννη Γεννάδιο και την σύζυγό του και αφιερώνεται στην μνήμη τού πατέρα του Γεώργιου.Όραμα τού Ιωάννη Γεννάδιου ήταν όπως έγραψε: «[…] Νὰ δημιουργήσῳ μία βιβλιοθήκη ποὺ θὰ ἀντικατοπτρίζῃ τὸ δημιουργικὸ πνεῦμα τῆς Ἑλλάδος σὲ ὅλες τὶς περιόδους τῆς ἱστορίας της, τὴν ἐπιρροή της στὴν τέχνη καὶ τὶς ἐπιστῆμες τῆς Δύσεως, ἀλλά καὶ τὶς ἐντυπώσεις ποὺ γεννᾶ ἡ ὀμορφιά της στὸν ἐπισκέπτη». Η συλλογή τού Γεννάδιου, αποτελεί διεθνώς την πλουσιότερη ιδιωτική βιβλιοθήκη με ελληνική θεματολογία. Ως συλλέκτης σπάνιων βιβλίων και χειρόγραφων, ο Γεννάδιος έβλεπε στην Ελλάδα την αδιάκοπη συνέχεια από την αρχαιότητα έως σήμερα και η βιβλιοθήκη που ίδρυσε παραμένει πιστή στο όραμά του. Όταν ο Ιωάννης Γεννάδιος, αποφάσισε να προσφέρει την προσωπική του βιβλιοθήκη και τα χειρόγραφά του στην Αμερικανική Αρχαιολογική Σχολή (η μόνη του περιουσία, διότι δεν ανήκε στους μεγιστάνες τού χρήματος), κατασκευάστηκε στην βόρεια πλευρά τής οδού Σουηδίας, στους πρόποδες τού Λυκαβηττού, ένα νεοκλασσικό κτήριο, με σκοπό την στέγαση τής συλλογής.

.—Είκοσι νεκροί και πολλοί τραυματίες είναι τα θύματα από μεγάλη έκρηξη σε εργοστάσιο πυρομαχικών στην Θεσσαλονίκη.

1928.—Καταστρεπτικοί σεισμοί συγκλονίζουν την Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα. Μεγάλος ο αριθμός των νεκρών και τεράστιος αυτός των τραυματιών, ενώ η πόλη τής Κορίνθου έχει καταστραφεί.

1930.—Φοβερή έκρηξη σημειώνεται στο βενζινοκίνητο πλοίο “Φρειδερίκος Κάρολος“, έξω από την Ζάκυνθο, με αποτέλεσμα να απανθρακωθούν 22 ναύτες.

1931.—Δημοσίευμα τοῦ «Ριζοσπάστη» τῆς 23ης Ἀπριλίου, ἀναφέρει  σὲ τίτλο ἄρθρου του, ὅτι: «[…] Δὲν θὰ πάψουμε τὴν πάλη γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ». Μεταξὺ ἄλλων τὸ ἄρθρο ἀναφέρει ὅτι οἱ Ἕλληνες ποὺ ἐγκαταστάθηκαν στὴν Μακεδονία ὡς πρόσφυγες μετὰ τὸν ξεριζωμὸ τους ἀπὸ Πόντο καὶ Μικρᾶ Ἀσία: «[…]δὲν ἔχουν ζήσει τοὺς ἀγῶνες τοῦ Μακεδονικοῦ λαοῦ γιὰ τὴν ἀνεξαρτησία του ἀπὸ τὸν ζυγὸ τῶν Βαλκανέζων καὶ ξένων ἰμπεριαλιστῶν». Συμπεραίνει λοιπὸν ὁ ἀρθρογράφος τοῦ “Ριζοσπάστη” ὅτι εἶναι δύσκολο νὰ συμμετάσχουν κι’ αὐτοί στὸν «ἐθνικοαπελευθερωτικό ἀγώνα». Συνεχίζοντας χαρακτηρίζει τοὺς Ἕλληνες πρόσφυγες: «ταμποῦρι καὶ προμαχῶνα τῆς ἐθνικιστικῆς πολιτικῆς τῆς κεφαλαιοκρατίας», θέτοντας τὸ ἐρώτημα «τί θὰ γίνουν σὲ περίπτωση ποὺ θὰ γίνει ἀνεξάρτητη ἡ Μακεδονία; Θὰ διωχτοῦν οἱ πρόσφυγες ἀπὸ τὰ χωράφια τους γιὰ νἄρθουν οἱ ντόπιοι βούργαροι ποὺ τὰ διεκδικοῦν;»…

1932.—Μετά την παραίτηση τού Γεώργιου Μαρή, ο νέος υπουργός Οικονομικών τής κυβερνήσεως Βενιζέλου, καθηγητής Κυριάκος Βαρβαρέσσος, κήρυξε την πτώχευση και την αναστολή των πληρωμών από το ελληνικό δημόσιο, ενώ ζήτησε από την ΔΟΕ δάνειο 200.000.000 δραχμών, αίτημα που δεν βρήκε ανταπόκριση (βλ. 15, 21/4).

1933.—Ο φονικότερος σεισμός τής νήσου Κω, ο οποίος στοίχισε την ζωή σε 200 ανθρώπους. Η πρώτη από τις 2 φονικές δονήσεις έγινε στις 7:57 το πρωί, γιά να ακολουθήσει ένας δεύτερος μόλις μετά από 10 λεπτά. Τα 6,6 Ρίχτερ ήταν αρκετά γιά να ισοπεδώσουν όλες τις κατοικήσιμες περιοχές, στα στενά σοκάκια των οποίων σκοτώθηκαν 200 άνθρωποι και τραυματίστηκαν περίπου 600. «[…] Μεταξὺ τῶν νεκρῶν, κάτω ἀπὸ τὰ ἐρείπια τοῦ σπιτιοῦ του, βρῆκε τραγικὸ θάνατο, πάμφτωχος καὶ τυφλός, ὁ Ἰάκωβος Ζαρράφτης. Ἀκούραστος ἀρχαιοδίφης, φυσιοδίφης καὶ συλλέκτης πλούσιου λαογραφικοῦ καὶ ἱστορικοῦ ὑλικοῦ τῆς Κῶ, ὁ Ἰάκωβος Ζαρράφτης διέσωσε σημαντικὰ γεγονότα ἀπὸ τὴν ἱστορία της. Χάρις στὴν δικὴ του ἔρευνα καὶ καταγραφή, διασώθηκαν ὀνόματα Κώων ἀγωνιστῶν ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση τοῦ 1821, καθὼς καὶ τὰ δεινὰ ποὺ ὑπέστησαν οἱ Κῶοι μετὰ τὴν ναυμαχία τοῦ Γέροντα. Τὰ κατέγραψε στὰ «Κώϊα», ἐργασία του ἀποτελούμενη ἀπὸ ἑπτά τεύχη «περιγράφοντα τὰ τῆς Κῶ μετὰ τοῦ χάρτου αὐτῆς». Ἦταν ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀνακάλυψε τὸ Ἀσκληπιεῖο τῆς Κῶ στὶς 15 Ὀκτωβρίου 1902, γιὰ νὰ εἰσπράξῃ τὴν δόξα ὁ Γερμανὸς ἀρχαιολόγος (Rudolf Herzog) Ρούντολφ Χέρζογκ, ἐνῷ ὁ ἴδιος δὲν ἔτυχε καμμίας προσοχῆς καὶ ἀξίας.

1935.—Συνεχίζονται οἱ δίκες γιὰ τὸ βενιζελικὸ πραξικόπημα τῆς 1ης Μαρτίου 1935. Στὶς 23 Ἀπριλίου, ἄρχισε ἡ δίκη τῶν πολιτικῶν ἀρχηγῶν τῆς βενιζελικῆς παρατάξεως, μὲ κατηγορούμενους, ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς ἀπόντες Βενιζέλο, Πλαστῆρα καὶ ἄλλους συνεργάτες τους, ὅλους σχεδὸν τοὺς πολιτικοὺς ἀρχηγοὺς τῆς βενιζελικῆς παρατάξεως. Ὁ Στυλιανὸς Γονατᾶς ἀρνήθηκε στὴν ἀπολογία του κάθε συμμετοχὴ καὶ καταδίκασε τὸ πραξικόπημα. «…Οὗτος ἐχαρακτήρισε τὸ κίνημα ὡς ἐθνοκτόνον. Ἠρνήθη ὅτι εἶχεν οἰανδήποτε ἔνοχον σχέσιν μὲ τὴν Δημοκρατικὴν Ἄμυναν, τὴν ὁποία ἐχαρακτήρισεν ὡς πολιτικὴν καὶ ὄχι ἐπαναστατικὴν ὀργάνωσιν. Παρεδέχθη ὅτι διετήρει φιλικὰς σχέσεις μὲ τὸν Ν. Πλαστήραν, ἀλλ’ ὄχι ὅτι ὑπῆρχε καὶ ταυτότης κατευθύνσεων». Λόγῳ τῶν ὀξυμένων παθῶν καὶ τῆς ἄδικης ἐκτελέσεως τῶν ἕξι, στὶς 5 Μαΐου καταδικάστηκαν ἐρήμην εἰς θάνατον ὁ Βενιζέλος καὶ ὁ Πλαστήρας.

1941.—Ο Αρχιστράτηγος Παπάγος παραιτήθηκε, προκειμένου να μην συμμετάσχει στις διαπραγματεύσεις τής συνθηκολογήσεως μετά την ναζιστική εισβολή και προέλαση, ενώ παράλληλα επέκρινε τον στρατηγό Τσολάκογλου γιά τον σχηματισμό δοσιλογικής κυβερνήσεως.

.—Υπογράφεται στην Θεσσαλονίκη (κατ’ απαίτηση των Ιταλών που ήθελαν να ταπεινώσουν τους Έλληνες) από τον αντιστράτηγο Τσολάκογλου, τον Γερμανό στρατάρχη Γιόντλ και τον Ιταλό στρατηγό Φερέρο, το 3ο πρωτόκολλο ανακωχής. Στο άρθρο 4 προβλέπονταν τα ακόλουθα :«Τα όπλα, άπαν το πολεμικόν υλικόν και τα αποθέματα τής στρατιάς ταύτης, συμπεριλαμβανομένου και τού αεροπορικού υλικού, ως και αι επίγειοι εγκαταστάσεις τής αεροπορίας, είναι λεία πολέμου».

.—Ο Ταγματάρχης πυροβολικού Βερσής Κωνσταντίνος (22/2/1901-23/4/1941), αυτοκτονεί στο ύψωμα Ραψίστας (7 χλμ νοτίως των Ιωαννίνων) αρνούμενος να παραδώσει τα πυροβόλα τής Μοίρας του στους Γερμανούς, κατά παράβαση των αρχικών όρων τής ανακωχής. «Το 5ο Σύνταγμα Πυροβολικού, παρέδωσε τα πυροβόλα και τον οπλισμό του εις το χωρίον Σταυράκι. Η ταχύπτερος φήμη έφερε μέχρις ημών την νύκτα τής επομένης, ότι ο ταγματάρχης πυροβολικού Βερσής Κωνσταντίνος, διοικητής μοίρας πυροβολικού, ετίμησε, κατά τρόπον μεγαλειώδη, το υπερήφανον όπλον του. Όταν, δηλαδή, έλαβε την διαταγή να παραδώσει τα πυροβόλα του, συνεκέντρωσεν τους άνδρας τής μοίρας του με μέτωπον προς νότον, προς την αιώνιαν Ελλάδα. Διέταξε και πάντες έψαλλαν τον Εθνικό μας Ύμνον, και κατόπιν, αφού ησπάσθη τα πυροβόλα του, έδωσε διαταγήν και τα συνέτριψαν με δυναμίτιδα. Κι’ ενώ ακόμη το έδαφος εσείετο από τας εκρήξεις, ο Βερσής, στηρίξας το περίστροφόν του εις τον δεξιόν του κρόταφον, ηυτοκτόνησε». (Ι.Α. Βερνάρδου “Τρεμπεσίνα”, σελ. 176. Εκδόσεις Ν. Αλικιώτης και Υιοί).

.—Η γερμανική αεροπορία βομβάρδισε τον Πειραιά, τα Μέγαρα και την Κόρινθο.

.—Το τορπιλοβόλο Αλκυόνη αυτοβυθίζεται, αφού είχε προηγηθεί γερμανική αεροπορική σφοδρή επίθεση εναντίον του στον όρμο τής Βουλιαγμένης. Το ίδιο έπραξε και το τορπιλοβόλο Δωρίς στο Πόρτο Ράφτη. Βύθιση των πολεμικών μας «ΘΥΕΛΛΑ», «ΑΞΙΟΣ», «ΠΛΕΙΑΣ», «ΝΕΣΤΟΣ», «ΑΛΙΑΚΜΩΝ» στον Σαρωνικό από γερμανικά βομβαρδιστικά στην ίδια περιοχή.

.—Οι Γερμανοί μάχονται με όλες τους τις δυνάμεις εναντίον των Βρεττανοελληνικών δυνάμεων στις Θερμοπύλες.

.—Μετά τους Γερμανούς (9/4ου), ο στρατός των βούργαρων εισβάλει ως κατοχικός στρατός στην πόλη των Σερρών (βλ.&24/4).

.—Ο Έλληνας πρέσβης στην Σόφια, Παναγιώτης Πιπινέλης, επέδωσε στο βουργαρικό υπουργείο Εξωτερικών επιστολή, με την οποία γνωστοποιεί την διακοπή των διπλωματικών μας σχέσεων.

.—Μια ημέρα μετά την κατάληψη τής Νιγρίτας από τους βούργαρους, τεράστιο συλλαλητήριο των κατοίκων αναγκάζει τους Γερμανούς να διατάξουν την εκκένωση τής πόλεως από τους συμμάχους τους.

.—Ο Βασιλέας Γεώργιος Β΄, ο Πρωθυπουργός Εμμαν. Τσουδερός και μέλη τής Κυβερνήσεως έφθασαν με βρετανικό υδροπλάνο στην Σούδα.

1942.—Κατά την διάρκεια τής γερμανικής κατοχής, σύμφωνα με τον νέο αγορανομικό κώδικα, τιμωρούνται με θάνατο όσοι αφαιρούσαν ή έκρυβαν τρόφιμα ή άλλα αγαθά.

1943.—Αποτελειώθηκε ο πατήρ Κωνσταντίνος Τούλιος από  «συναγωνίστριες» τού ΕΑΜ ΕΛΑΣ στην τοποθεσία Τρείς Λόφοι Κλαδοράχης Φλωρίνης, μετά από τριήμερο βασανισμό.

1944.—Κατά την διάρκεια τής επιχειρήσεως καταστολής τής κομμουνιστικής στάσεως πλοίων τού Πολεμικού Ναυτικού στην Αίγυπτο, πίπτουν ο Υποπλοίαρχος Ρουσσέν Νικόλαος, κυβερνήτης τού Υ/Β «Παπανικολής», ο Ανθυποπλοίαρχος Ρέππας και ο Ανθυπολοχαγός Καββαδίας, ένας αρχικελευστής και τρεις ναύτες. Τραυματίστηκαν περί τους είκοσι, μεταξύ των οποίων ο Πλοίαρχος Κύρης και ο Πλωτάρχης Θεοφανίδης. Η επίθεση είχε οριστεί γιά τις 2:30 και άρχισε συγχρόνως κατά τής κορβέτας «ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ» και από την προς την θάλασσα πλευρά των «ΙΕΡΑΞ» και «ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ». Οι στασιαστές δεν αιφνιδιάστηκαν και από την πρώτη στιγμή άρχισαν εντατικό πυρ. Τα επιτιθέμενα αγήματα με πνεύμα αυτοθυσίας εκτέλεσαν με επιτυχία τις διαταγές. Η αντίδραση των στασιαστών στην κορβέτα  «ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ» ήταν αρχικά πολύ έντονη, γρήγορα όμως άρχισε να κάμπτεται και σε μισή ώρα είχαν παραδοθεί. Στα δύο άλλα πλοία η αντίσταση των στασιαστών ήταν πιό επίμονη και χρειάστηκε σχεδόν μία ώρα μέχρι να παύσουν το πυρ και παραδοθούν. Στην επιχείρηση έλαβαν μέρος περί τους 250 άνδρες.

.—Δύναμη των Γερμανών που είχε ξεκινήσει από την Βέροια με κατεύθυνση το Κάτω Βέρμιο (Σέλι), έκανε μικρή στάση στο χωριό Κουμαριά, όπου λεηλάτησαν και έκαψαν σπίτια.

.—Η καταστροφή των Πύργων Βερμίου Κοζάνης από τους Γερμανούς. Το ξημέρωμα τής 23ης Απριλίου 1944 οι Γερμανοί μαζί με τους συνεργάτες τους περικύκλωσαν το χωριό και έστησαν τα πολυβόλα σε καίρια σημεία. Άφησαν πίσω 341 νεκρούς και καμμένα ερείπια. Ο αριθμός αυτός εκτιμάται ότι είναι ακόμα μεγαλύτερος. Η ολοσχερής καταστροφή των αρχείων τής κοινότητας και η μη επιστροφή έκτοτε στο χωριό κάποιων οικογενειών καθιστά εξαιρετικά δύσκολη την εξακρίβωση τού τελικού αριθμού των θυμάτων. Δεν έμεινε πέτρα πάνω σε πέτρα. Δεν απόμεινε ούτε ένα δείγμα από τα μακεδονικού τύπου αρχοντικά που διέθετε. Λίγο προτού πυρποληθεί, οι συνεργάτες των Γερμανών λαφυραγώγησαν τις περιουσίες των κατοίκων του. 

.—Εις το Κάϊρον, παραιτηθέντος τού Σοφοκλή Βενιζέλου, αναλαμβάνει την προεδρίαν τής κυβερνήσεως ο Γεώργιος Παπανδρέου, όστις διακηρύσσει το δόγμα: «Μία πατρίς, μία κυβέρνησις, ένας στρατός».

1947.—Λαμβάνει χώρα το πρώτο ένοπλο επεισόδιο μεταξύ τού Στρατού και ανταρτών στο Άγιον Όρος. Ήταν η επίθεση κατά τής Δάφνης από 42 ένοπλους με αρχηγούς τους Κ. Παπαγεωργίου και Α. Καζάκο. Το απόγευμα, απόσπασμα τής Βασιλικής Χωροφυλακής Αγίου Όρους με ακταιωρούς τους πρόλαβε, ενώ στην συμπλοκή που ακολούθησε, οι κομμουνιστές είχαν 2 νεκρούς και 2 τραυματίες.

1956.—Οι τούρκοι τής Κύπρου προβαίνουν εις βιαιοπραγίας και βανδαλισμούς εναντίον τού ελληνικού πληθυσμού. Εσημειώθησαν φόνοι καί τραυματισμοί, επυρπολήθησαν δε και ελεηλατήθησαν πολλαί οικίαι και καταστήματα.

1960.—Ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής θέτει εις Πτολεμαΐδα τον θεμέλιον λίθον τού εργοστασίου αζωτούχων λιπασμάτων.

1962.—Ένα από τα πλέον αποτρόπαια εγκλήματα, που έγιναν στην Κύπρο κατά τα πρώτα χρόνια τής Κυπριακής Δημοκρατίας, ήταν και η δολοφονία των Τουρκοκύπριων δικηγόρων, πολιτικών και δημοσιογράφων Αϊχάν Χικμέτ και Αχμέτ Γκιουργκάν. Το έγκλημα διαπράχθηκε από τουρκικούς σοβινιστικούς κύκλους, επί κεφαλής των οποίων ήταν ο Ραούφ Ντενκτάς. Η διπλή δολοφονία διαπράχθηκε στην τουρκική συνοικία τής Λευκωσίας σαν σήμερα. Τού μεν Γιουργκάν γύρω στις οκτώ μ.μ. και τού Χικμέτ γύρω στις δύο το ξημέρωμα τής επομένης.

1979.—Στην Κύπρο, ελευθερώνεται προσωρινά και γιά λόγους υγείας ο Νίκος Σαμψών τής ΕΟΚΑ Β’.

1982.—Ο Μπερνάρ Κουσνέρ, πρόεδρος τής οργανώσεως ”Γιατροί τού Κόσμου” και ο αρχαιολόγος Μανώλης Ανδρόνικος, είναι μεταξύ αυτών, που τιμώνται με τα βραβεία Ωνάση.

1990.—Στην Ε.Σ.Σ.Δ, δήμαρχος Μόσχας εκλέγεται ο ελληνικής καταγωγής, Γαβριήλ Ποπόφ.

1992.—Στην Αίγυπτο, δικαστήριο καταδικάζει σε θάνατο έξι Έλληνες ναυτικούς, με την κατηγορία ότι αποπειράθηκαν να εισάγουν 7,5 τόνους χασίς το 1989.

1996.—Υπέρ τής παραπομπής τού θέματος των Ιμίων στο δικαστήριο τής Χάγης, τάσσεται ο Βρετανός πρωθυπουργός Τζον Μέϊτζορ.

1997.—Η Ήπειρος είναι η φτωχότερη περιφέρεια τής Ευρώπης και η Ελλάδα η πιό φτωχή από τις 15 χώρες-μέλη τής Ε.Ε., σύμφωνα με το ειδικό δελτίο τής Eurostat.

1998.—Πεθαίνει ένας από τους σημαντικότερους σύγχρονους λυράρηδες τής Κρήτης, ο Θανάσης Σκορδαλός. Γεννήθηκε στις  10 Δεκεμβρίου τού 1920 στο Σπήλι τής επαρχίας Αγίου Βασιλείου τού Νομού Ρεθύμνου.

.—Πεθαίνει ο πολιτικός Κωνσταντίνος Καραμανλής. Χρημάτισε δεκατρία χρόνια πρωθυπουργός και άλλα δέκα ως πρόεδρος τής Δημοκρατίας.

2003.—Το ψευδοκράτος, με απόφαση τού λεγόμενου «υπουργικού συμβουλίου» του, επέτρεψε, μετά από τριάντα χρόνια, την διέλευση των τουρκοκύπριων στις ελεύθερες περιοχές και των Ελληνοκύπριων στα κατεχόμενα εδάφη, απαιτώντας παρουσίαση διαβατηρίου και έκδοση θεωρήσεως εισόδου γιά τους Ελληνοκύπριους και εξόδου γιά τους τουρκοκύπριους.

2004.—Η τορπιλάκατος «Μπάτσης» παραδόθηκε στην Γεωργία στα πλαίσια διακρατικής συμφωνίας. Το όνομα είχε δοθεί προς τιμήν τού αείμνηστου Υποπλοίαρχου Δ. Μπάτση Π.Ν που χάθηκε κατά την βύθιση τού αντιτορπιλικού ΟΛΓΑ στο Λακί τής Λέρου στον Β΄παγκόσμιο πόλεμο.

2010.—Η Ελλάδα γίνεται η πρώτη χώρα τής Ε.Ε. που προσφεύγει στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Χωρίς να προηγηθεί δημοψήφισμα όπως ορίζει το Σύνταγμα τής Χώρας, η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου (σε συνεργασία αργότερα με το ΛΑΟΣ τού Γ. Καρατζαφέρη), υπέβαλε αίτηση γιά διμερή δάνεια από τα υπόλοιπα Κράτη Μέλη τής Ευρωζώνης που έχουν κοινό νόμισμα το ευρώ. Συνέχεια αυτού, ήταν η συνομολόγηση τής σύμβασης δανειακής διευκόλυνσης ύψους 80.000.000.000 ευρώ στις 8 Μαΐου τού 2010. Με αυτό τον τρόπο η υποχρέωση τού ελληνικού δημοσίου μετακυλίστηκε από τις διεθνείς αγορές τού τζόγου, σε υποχρέωση απέναντι σε κρατικές οντότητες. Στην γελοία επιχειρηματολογία του, ο Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου περιέλαβε το γνωστό και επαναλαμβανόμενο από όλους τους προηγούμενους: «παραλάβαμε καμμένη γη!». (Φαίνεται ότι την προηγούμενη 30ετία ο ίδιος και τα μέλη τής κυβερνήσεώς του απουσίαζαν στο αστρικό σύστημα Άλφα Κενταύρου, οπότε δεν συμμετείχαν σε καμμία προηγούμενη κυβέρνηση, ενώ η οικονομική κακοδιαχείριση και διασπάθιση δημοσίου χρήματος έγινε μόλις τα τελευταία τέσσερα χρόνια...). Κλείνοντας δήλωσε ότι τελικός στόχος τού ίδιου και τού κόμματός του, είναι η απελευθέρωση (!..) των Ελλήνων από συστήματα και αντιλήψεις που τους εμποδίζουν να δημιουργήσουν εδώ και δεκαετίες. Διαφάνεια, δικαιοσύνη, σιγουριά και ανάπτυξη… προσφέρθηκαν στα παχιά λόγια γιά μία ακόμη φορά, από πρόσωπα που δημιούργησαν και στήριξαν ακριβώς τα αντίθετα.

2011.—Ημερομηνία θανάτου τού μουσικού μας, Σταύρου Ζώρα.

2013.—Η Αρχιφύλακας Αδαμαντία Σιάφλα, ετών 41, τραυματίστηκε θανάσιμα εν ώρα υπηρεσίας  όταν παρασύρθηκε από αυτοκίνητο στην συμβολή των οδών Λ. Κηφισίας και Αγίου Δημητρίου. Εκτελούσε διατεταγμένη υπηρεσία ρυθμίσεως τής κυκλοφορίας.

2019.—Πρόστιμο ύψους 2.600 επιβλήθηκε από την εφορία Αμπελοκήπων σε γιαγιά 90 ετών, η οποία είχε συλληφθεί να πουλάει πλεχτές κάλτσες (τερλίκια) στην λαϊκή αγορά των Αμπελοκήπων, στην Θεσσαλονίκη, στις 22 Μαρτίου. Το πρόστιμο επιδόθηκε στην ηλικιωμένη, σαν σήμερα, ημέρα κατά την οποία έπεσε θύμα κλοπής από σπείρα τριών ατόμων, όταν δύο γυναίκες την πλησίασαν και τής άρπαξαν την χρυσή αλυσίδα που φορούσε.

.—Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο συζήτησε εκτενώς για δεύτερη φορά, το θέμα τού ανεγειρόμενου ξενοδοχείου τού οποίου το ύψος επιβαρύνει το μνημείο τής Ακροπόλεως Αθηνών. Στην συζήτηση διατυπώθηκαν αιχμές και γιά την διαχείριση των αρχαιοτήτων που αποκαλύφθηκαν κατά την οικοδόμισή του. Ωστόσο, όπως και την πρώτη φορά, το ΚΑΣ απέφυγε να γνωμοδοτήσει σχετικά με την νομιμότητα τής άδειας δομήσεως (που ήταν και το θέμα τής συνεδριάσεως έπειτα από καταγγελία πολιτών) και μετέφερε την ευθύνη τής αποφάσεως στο ΣτΕ, το οποίο θα εκδικάσει σχετική προσφυγή στις 10 Μαΐου. Γιά την πολεοδομία το κτίσμα είναι σύννομο, καθώς διαθέτει όλες τις σχετικές άδειες και έτσι το ΚΑΣ δεν μπορούσε να μην αποδεχθεί την σύνδεσή του με τα δίκτυα κοινής ωφελείας και έτσι να λειτουργήσει. Η κατασκευή τού κτιρίου ολοκληρώθηκε τον Μάιο τού 2018. Τελικά, στις 22/4/2020, έπειτα από μαραθώνια συνεδρίαση, το ΚΑΣ γνωμοδότησε αργά το βράδυ υπέρ τής καθαιρέσεως των δύο τελευταίων ορόφων τού ξενοδοχείου τής οδού Φαλήρου στην περιοχή Μακρυγιάννη. Γιά τους χειρισμούς τής Εφορείας Αρχαιοτήτων στην υπόθεση είχε διαταχθεί Ε.Δ.Ε. από την προϊσταμένη τής Γενικής Διευθύνσεως Αρχαιοτήτων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Πολυξένη Αδάμ-Βελένη, ενώ στο πειθαρχικό συμβούλιο τού Υπουργείου Πολιτισμού παραπέμφθηκαν αργότερα η προϊσταμένη τής εφορείας Ελένη Μπάνου και τέσσερεις ακόμα αρχαιολόγοι. Όμως, γιά την συγκεκριμένη περιοχή, η πολιτεία δεν μερίμνησε τα τελευταία 40 χρόνια γιά την θέσπιση ειδικών όρων δομήσεως με έκδοση σχετικού διατάγματος, κάτι που δεν έχει κάνει μέχρι σήμερα.Το ΚΑΣ προχώρησε σε αυτοψία τού συγκεκριμένου κτιρίου το 2019, αλλά απέφυγε τελικά να εκφράσει την άποψή του σχετικά με την νομιμότητα τής οικοδομικής άδειας, αναμένοντας την απόφαση τού ΣτΕ. Την πρωτοβουλία είχαν αναλάβει οι κάτοικοι τής περιοχής, με προσφυγή τους κατά τής εκδόσεως των οικοδομικών αδειών τού εν λόγω ξενοδοχείου, καθώς και ενός δεύτερου, στην οδό Μισαραλιώτου, εννέα ορόφων, το οποίο ακόμη δεν έχει ανεγερθεί.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.eistoria.com

Αφήστε μια απάντηση