ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

,

,

10 Αυγούστου

,

1500.—Ο Βαγιαζήτ Β΄, αφού πρώτα έσφαξε το 1/3 τής πόλεως τής Μεθώνης, ως δείγμα προσβολής, εισέβαλε σε χριστιανικό ναό γιά να ευχαριστήσει από εκεί τον προφήτη που θεώρησε πως τού χάρισε την νίκη. Η Μεθώνη έπεσε στα χέρια των τούρκων την προηγούμενη ημέρα, από ένα ατυχές περιστατικό. Όταν εμφανίσθηκαν τέσσερεις βενετικές και κερκυραϊκές γαλέρες προς ενίσχυση των πολιορκουμένων, οι κάτοικοι τής πόλεως όρμησαν ενθουσιασμένοι στην παραλία γιά να υποδεχθούν τούς απελευθερωτές τους. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να μείνουν τα τείχη αφύλαχτα και να εκμεταλλευθούν την ευκαιρία οι γενίτσαροι· εισχώρησαν από έναν πύργο τού οποίου τα οχυρώματα είχαν καταστραφεί από τις συνεχείς βολές των πυροβόλων και όταν επέστρεψαν οι πολιορκούμενοι στην άμυνα, ήταν πλέον αργά. Ένα δείγμα τής τουρκικής βαρβαρότητας είναι ότι αποκεφαλίσθηκαν όλοι οι άρρενες από δώδεκα ετών και πάνω, και από τα κρανία στήθηκαν δύο πύργοι. Τα δε γυναικόπαιδα που επέζησαν, διασκορπίστηκαν στα μουσουλμανικά σκλαβοπάζαρα.

1572.—Δεύτερη ναυμαχία μεταξύ τού μωαμεθανού (και πρώην πειρατή) Ουλούτζαλη με τον στόλο τού Δον Χουάν έξω από τα Κύθηρα. Συγκρούσεις προηγήθηκαν και στις 7 τού μήνα, με τα σκυλιά να υποχωρούν τελικώς στις 16/9ου προς την Μεθώνη ώστε να έχουν την προστασία των κανονιών τής πόλεως.

1645.—Μετά από μία φονικότατη μάχη που έγινε προ τεσσάρων ημερών (βλ. 6/8ου) στα Χανιά, οι εξασθενημένες δυνάμεις των επαναστατών αναγκάζονται να συνθηκολογήσουν με τούς τούρκους πολιορκητές. Δύο ημέρες αργότερα, η φρουρά θα αποχωρήσει και οι τούρκοι θα εισβάλλουν την πόλη τής Κρήτης η οποία θα γνωρίσει απίστευτες σκηνές βίας που δεν περιγράφονται.

1684.—(10/22) Ένα μικρό στρατιωτικό σώμα πεντακοσίων ανδρών τού Μοροζίνι στο οποίο συμμετείχαν και Επτανήσιοι, αποβιβάστηκε στο νησάκι Πεταλά κοντά στις εκβολές τού Αχελώου. Η διαταγή που είχε ήταν να διατρέξει την Ακαρνανία και την Αιτωλία καταστρέφοντας κάθε τι τουρκικό και να ξεσηκώσει τους Έλληνες τής περιοχής σε επανάσταση. Οι βενετικές δυνάμεις στο πλαίσιο τής Ευρωπαϊκής συμμαχίας (τού «ιερού συνασπισμού τού Linz»), έπρεπε να δημιουργήσουν αντιπερισπασμό στην ελληνική χερσόνησο, ούτως ώστε να βοηθήσουν την επίθεση εναντίον των τουρκικών θέσεων στις παραδουνάβιες περιοχές. Είχε προηγηθεί η ήττα των τούρκων στην δεύτερη πολιορκία τής Βιέννης τον προηγούμενο χρόνο. Γιά να πετύχει όμως ο αντιπερισπασμός χρειαζόταν και η συμμετοχή ή βοήθεια τού ελληνικού πληθυσμού. Η προσπάθεια των Ελλήνων να αποτινάξουν τον ζυγό τής δουλείας, ήταν διαρκής και αιματηρότατη. Από την πτώση τής Κωνσταντινουπόλεως  το 1453 έως την Επανάσταση τού 1821, εκδηλώθηκαν περίπου 16 επαναστατικά κινήματα. Η επέμβαση των Ενετών στην Πελοπόννησο και η αποτίναξη τού τουρκικού ζυγού, επηρέασε την Στερεά Ελλάδα, με αποτέλεσμα να ξεσηκωθούν κι’ εκεί οι Έλληνες. Συνήθως όμως οι Ενετοί κατέληγαν σε συνθήκες ειρήνης με τους τούρκους, και οι Έλληνες υπέφεραν μόνοι τις συνέπειες τού ξεσηκωμού τους.

1690.—Οι πολιορκημένοι από τον χριστιανικό στρατό τούρκοι τής Μονεμβασιάς, μετά από 14 μήνες αναγκάζονται να υπογράψουν συνθήκη παραδόσεως τής πόλεως.

1807.—Στα πλαίσια τού ρωσοτουρκικού πολέμου όπου αρκετοί Έλληνες ακολούθησαν ως κουρσάροι, δεν έλειψαν οι ανομίες. Μία ανάλογη περίπτωση είναι τού καπετάν Αντώνη Δούκα, ο οποίος φέρεται πως άρπαζε πλοία γιά δικό του όφελος.

1821.—Μάχη τής Γράνας. Ολοκληρώνεται η περίλαμπρος και συντριπτική νίκη των Ελλήνων, στην μάχη τής Γράνας. Ξεκίνησε την νύχτα τής 9ης Αυγούστου, έξω από την Τρίπολη, όπου κατά πολύ έκρινε την κατάληψη τής πόλεως. Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης,  με την κατασκευή μεγάλης τάφρου από το χωριό Μπεκτένι μέχρι τον λόφο τού Αγίου Λουκά, κοντά στα Τσιπιανά Τριπόλεως, παγίδευσε 3.000 περίπου τούρκους που είχαν βγεί λόγω τής πολιορκίας γιά αναζήτηση τροφής, και μετά από ορμητική επίθεση, τους εξόντωσε. Οι νεκροί έφτασαν τους 800, οι δε τραυματίες ξεπέρασαν τους 1.000. Από τους Έλληνες φονεύθηκαν τριάντα. Όσοι τούρκοι επέζησαν, κατόρθωσαν να επιστρέψουν απελπισμένοι και χωρίς τρόφιμα στην Τρίπολη. Η επιτυχής έκβαση τής μάχης έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην επιτάχυνση τής απελευθερώσεως τής Τριπόλεως. Μετά την μάχη οι τούρκοι δεν επιχείρησαν νέα έξοδο. Ο Κολοκοτρώνης πίστευε ότι η Πελοπόννησος, και κυρίως το κέντρο της η Τριπολιτσά, ήταν το εφαλτήριο γιά την νίκη τής Ελλάδας. Έλεγε: «Θέλω να ʼμαι αγνάντια στην Τριπολιτσά. Γρήγορα θα καταλάβουν οι καπετάνιοι πως ετούτος ο πόλεμος άλλο σκοπό δεν μπορεί ναʼχει παρά να κλείσουμε τους τούρκους στην Τριπολιτσά και να τους πάρουμε όλους μαζί».

1822.—Οι Έλληνες υπό τον Βαρνακιώτη επιτίθενται και νικούν τους τούρκους στο χωριό Αετό Ξηρομέρου στην Ακαρνανία. «Μάχη εν Αετώ χωρίω τού Δήμου Εχίνου τής Επαρχίας Βονίτσης Ξηρομέρου. Νίκη Ελλήνων. Εν αυτή παρέστησαν οπλαρχηγοί μεν των Ελλήνων οι Γ. Βαρνακιώτης, Θεόδ. Γρίβας, Ι. Τσαούσης, Στάθης Κατσαρός και Δ. Παληογιάννης, αρχηγοί δε των τούρκων ο Μεχμέτ Ρεσίτ πασάς τής Κιουτάγιας (Κιουταχής)». Μετά την καταστροφή στο Πέτα η απειλή για την δυτική Ελλάδα ήταν σοβαρή. Στις αρχές Αυγούστου 1822, ο Βαρνακιώτης με τις δυνάμεις του παρατάχθηκε στην ράχη τού Προφήτη Ηλία, απέναντι ακριβώς από τον Αετό τού Ξηρόμερου, από όπου θα περνούσαν τα τουρκικά στρατεύματα τού Κιουταχή στην πορεία τους προς την νότια Ελλάδα. Η μάχη έληξε με νίκη τού Βαρνακιώτη, αναγκάζοντας τούς τούρκους να συμπτυχθούν. Η επιτυχία του αυτή θα μπορούσε να αποτελέσει την αφετηρία μιάς νέας συνεργασίας των δυνάμεων τής Δυτικής Ελλάδος, ο Μαυροκορδάτος όμως τον κατηγόρησε ότι δεν εκμεταλλεύτηκε όσο έπρεπε την νίκη.

1823.—Το Μεσολόγγι θρηνεί τον Μάρκο Μπότσαρη«Εκομίσθη ο νεκρός Μάρκου Μπότσαρη εις Μεσολόγγιον και εκηδεύθη την 12η ιδίου». Ανάμεσα στα καλλιτεχνικά έργα που ενέπνευσε η εθνεγερσία σε αλλοδαπούς γλύπτες και ζωγράφους, συμπεριλαμβάνεται και η «Ελληνοπούλα», επιτύμβιο άγαλμα που σμίλεψε γιά την μνήμη τού ήρωα Σουλιώτη πολέμαρχου, Μάρκου Μπότσαρη, ο Γάλλος γλύπτης Πιέρ Ζαν Δαβίδ τής Αγγέρης (Δαβίδ από την Αγγέρη). Γράφει ο φιλέλλην γλύπτης :  «Μόλις πληροφορήθηκα τον θάνατο τού Μάρκου Μπότσαρη αποφάσισα να φτιάξω μνημείο γιά χάρη του… Πρόσμενα την έμπνευση. Μιά μέρα, καθώς έκανα τον περίπατό μου κοντά σ’ ένα κοιμητήριο, είδα μιά παιδούλα γονατιστή πάνω σ’ έναν τάφο να συλλαβίζει, με οδηγό το δάχτυλό της, την χαραγμένη επιγραφή. Αυτό θα είναι το θέμα τής συνθέσεώς μου, σκέφθηκα».

.—Εις τις Αμουργέλες Κρήτης έγινε μάχη μεταξύ Ελλήνων και τούρκων.

1827.—Ήττα των Ελλήνων στον Άγιο Βλάσιο Καλαβρύτων.

1828.—Η εξόντωση τού υπανθρώπου αρχηγού των γενίτσαρων στην Κρήτη, Αγριολίδη, στον Άγιο Ιωάννη Μεσσαράς. Τις επόμενες ημέρες το είδος του θα ξεσπάσει σε αντίποινα άνευ προηγουμένου. Μόνον στο Ηράκλειο, την ημέρα τής Παναγίας, τα θύματα έφθασαν τα 750 με 800, άνδρες, γυναίκες ακόμα και βρέφη.

1832.—Και ενώ η νεοσυσταθείσα Συνέλευση συνεδρίαζε, ομάδα άτακτων μισθοφόρων οι οποίοι έμεναν απλήρωτοι γιά μεγάλο χρονικό διάστημα, εισέβαλαν στην συνεδρίαση και έπιασαν ως ομήρους τον πρόεδρο Πανούτσο Νοταρά και άλλους επτά εκ των πλουσιοτέρων. Τους ομήρους απελευθέρωσαν δέκα ημέρες μετά, αφού πρώτα τους κατέβαλαν 110 χιλιάδες γρόσια ως λύτρα. Η όλη παρακίνηση έγινε από τους Άγγλους διά τού Ντώκινς.

1841.—Ο Αντώνιος Κριεζής διαδέχεται τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο στην προεδρία τού υπουργικού συμβουλίου.

1860.—Ολοκληρώνεται η αλληλουχία σεισμικών δονήσεων στην Κρήτη, μικρού σχετικά μεγέθους, η οποία άρχισε από την πρώτη τού μήνα. Το φαινόμενο είχε επανεμφανιστεί στο πρώτο δεκαήμερο τού Μαΐου, έχοντας την ίδια ακριβώς διάρκεια.

1863.—Ἀναφορὰ στὸ φύλλο τῆς ἐφημερίδος «Ἐθνοφύλαξ» γιὰ μεγάλη πυρκαγιὰ ποὺ ξέσπασε στὰ ἀπέναντι τῆς Ῥόδου παράλια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, τῆς ὁποίας ὁ καπνός, κάλυψε τὴν νῆσο. «Ἐπιστολαὶ ἐκ Ῥόδου ὑπό χρονολογίαν 6 Αὐγούστου, ἀναφέρουσιν ὅτι τρομερὰ πυρκαϊὰ ἐξερράγη, ἁγνοεῖται τινὶ τρόπῳ, εἰς τὰ ἀπέναντι τῆς Ῥόδου δάση τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἀποτεφρώσασα μέγα μέρος αὐτῶν. Τὸ πῦρ εἶχε λάβει τόσον ἐπέκτασιν, ὥστε ὁ καπνὸς ἐκάλυπτε τὴν νῆσον Ῥόδον, ἧς τὸ ἔδαφος, ἔνεκεν τῆς ἀντανακλάσεως, εἶχε λάβει χροιὰν ροδόχρουν».

1892.—Αρρώστησε από ποδάγρα (ουρική αρθρίτιδα) και απεβίωσε στο Ράμλιο ο λόγιος Τάσος Νερούτσος.

1897.—Νέες βουργάρικες συμμορίες κάνουν την εμφάνισή τους στην Μακεδονία, ενώ κάποια από αυτές σφάζει Έλληνες φύλακες κοντά στις Σέρρες.

1901.—Ο Μιχαηλόβσκι είναι ο νέος αρχηγός τού βουργάρικου προπαγανδιστικού και τρομοκρατικού ‘’Κεντρικού Μακεδονικού Κομιτάτου’’.

1903.—Στην Αθήνα αρχίζει να συγκροτείται επιτροπή εράνου, με σκοπό την ενίσχυση τού Μακεδονικού Αγώνα και των δυναστευομένων ομοεθνών.

1906.—Πίπτουν ηρωικώς στην Μπρέσνιτσα Καστοριάς οι Μακεδονομάχοι Γ. Πατερός και Γ. Μαλισώρος.

.—Μετά από μάχη με τους τσέτες των βουργαροκομιτατζήδων Λούκα και Καρατάσου στα Καλύβια Καραφυλέων κοντά στο Τσερνέσοβο (Γαρέφη Αριδαίας) και τον τραυματισμό του (βλ.7/8), ο σημαντικός αρχηγός τού Μακεδονικού Αγώνα Κώστας Γαρέφης, έχασε την μάχη γιά την ζωή. Μετά την απελευθέρωση τής Μακεδονίας, το χωριό Τσερνέσοβο μετονομάστηκε σε Γαρέφι προς τιμήν τού γενναίου Μακεδονομάχου.

1907.—Μιά βουργάρικη (προφανώς) συμμορία επιτίθεται και τραυματίζει Έλληνα στο χωριό Τοπόλιανη τής Μακεδονίας (Σέρρες).

1908.—Ανακαλούνται οι αλλοδαποί αξιωματικοί από την Μακεδονία.

1913.—Υπογραφή Συνθήκης στο Βουκουρέστι, μεταξύ Ελλάδος, Σερβίας, Ρουμανίας καί Μαυροβουνίου αφ’ ενός και βουργαρίας αφ’ ετέρου. Τερματίζεται ο Β’ Βαλκανικός πόλεμος και καθορίζονται τα νέα σύνορα μεταξύ των κρατών. Κατόπιν απαιτήσεως τής Ρωσίας, η Στρώμνιτσα περιέρχεται στην βουργαρία η οποία διατηρεί επίσης το Μελένοικο και το Νευροκόπιον στην Βόρειο Μακεδονία, καθώς επίσης την Δυτ. Θράκη πλην τής Καβάλας. Αυτή η αδικία, μέχρι σήμερα ονομάζεται από πολλούς ως… το όραμα τής «Μεγάλης Ελλάδας» (sic!!!)

.—Μετά την Συνθήκη τού Βουκουρεστίου, η περιφέρεια τής Θράκης ερημώνεται, φοβούμενη τις βουργάρικες ωμότητες των προηγούμενων ημερών.

.—(ν.ημ.) Ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος παρέχει μὲ ἐπίσημη ἀνακοίνωση πρὸς τὸν Ῥουμᾶνο πρωθυπουργὸ (Titu Maiorescu) Τίτου Μαγιορέσκου, διαβεβαίωση ὅτι «….ἡ Ἑλλάς συγκατατίθεται νὰ παράσχῃ αὐτονομίαν εἰς τὰς τῶν Κουτσοβλάχων σχολὰς καὶ ἐκκλησίας τὰς εὑρισκομένας ἐν ταὶς μέλλουσαις ἑλληνικαίς κτήσεσι καὶ νὰ ἐπιτρέψῃ τὴν σύστασιν ἐπισκοπῆς διὰ τοὺς Κουτσοβλάχους τούτους, τῆς ῥουμανικῆς κυβερνήσεως δυναμένης νὰ ἐπιχορηγῇ ὑπό τὴν ἐπίβλεψιν τῆς ἑλληνικῆς κυβερνήσεως τὰ εἰρημένα ἐνεστῶτα ἤ μέλλοντα θρησκευτικὰ καὶ ἐκπαιδευτικά καθιδρύματα….».

1914.—Τὰ γερμανικὰ καταδρομικὰ, «ΓκαίμπενGoeben» και «ΜπρέσλάουBreslau», καταδιωκόμενα  ἀπό τὸν βρετανικὸ στόλο στὴν Μεσόγειο, εἰσῆλθαν στὰ Στενὰ τῶν Δαρδανελλίων. Σὲ αἴτημα τῆς Βρετανίας πρὸς τὴν «οὐδέτερη» τότε τουρκία, νὰ συλλάβῃ τὰ γερμανικὰ πλοῖα ἤ νὰ τὰ ἀναγκάσῃ νὰ ἐξέλθουν πάλι στὴν Μεσόγειο, ἡ Πύλη ἀνακοίνωσε ὅτι εἶχαν ἀγοραστεῖ ἀπό τὴν ἴδια καὶ μαζὶ μὲ τὰ πληρώματά τους ἀποτελοῦσαν μονάδες τοῦ στόλου της. Μὲ τὴν ἔναρξη τοῦ μεγάλου πολέμου (28/7/14), ἡ Πύλη, μὲ διακοίνωσή της στὶς 3 Αὐγούστου εἶχε διακηρύξει τὴν οὐδετερότητά της μεταξὺ τῶν ἐμπολέμων. Παράλληλα ἔλαβε μέτρα (ναρκοθέτηση, διάπλους μόνο τὴν ἡμέρα), τὰ ὁποῖα κατέστησαν τὴν διεύλευση τῶν Στενῶν σχεδὸν ἀδύνατη. Ἡ διπρόσωπη στάση τῆς Πύλης δὲν ἄργησε ν’ ἀποκαλυφθῇ. Ἀρχικά ἡ ΑΝΤΑΝΤ δέχτηκε τὶς δικαιολογίες, προσπαθῶντας ν’ ἀποφύγῃ τὴν δημιουργία νέου μετώπου. Μετὰ ὅμως ἀπό τὴν ἀποστολή βοήθειας τοῦ Κάιζερ στὴν Πύλη μέσῳ βουργαρίας καὶ Ῥουμανίας, καὶ τὴν ἐπίθεση κατὰ τῶν ρωσικῶν λιμένων στὴν Μαύρη Θάλασσα, ἡ ΑΝΤΑΝΤ κήρυξε στὶς 3 Νοεμβρίου 1914 τὸν πόλεμο ἐναντίον τῆς ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας.

1915.—Μετά τις νικηφόρες γι’ αυτόν εκλογές τού Μαΐου, ο Ελευθέριος Βενιζέλος σχηματίζει νέα κυβέρνηση (10/8/1915-24/9/1915), αντικαθιστώντας την Κυβέρνηση Δημητρίου Γούναρη. Η θητεία της ήταν μόλις 45 ημέρες, όταν ανέλαβε η Κυβέρνηση Αλέξανδρου Ζαΐμη. Μη ανεχόμενος τις αλλεπάλληλες αλλαγές στην ηγεσία, λίγους μήνες αργότερα και σε συνεργασία με τους αποκαλούμενους (μέχρι και σήμερα) «Συμμάχους», θα δημιουργήσει στρατιωτικό πραξικόπημα γιά να επανέλθει στο τιμόνι τής εξουσίας.

1916.—Οι ιταλικές δυνάμεις που βρίσκονταν στον Αυλώνα από τις 12 Δεκεμβρίου 1914, αρχίζουν να επεκτείνουν την κατοχή τους προς τα νότια και ανατολικά, απαιτώντας την εκκένωση τής Βορείου Ηπείρου από τον Ελληνικό στρατό. Οι Ιταλοί, από καιρό έβλεπαν το αλβανικό έδαφος σαν γέφυρα γιά το πέρασμα τού πολιτικο-στρατιωτικού τους άρματος στα Βαλκάνια. Γιά να κάμψουν τις αντιρρήσεις τους, οι υπόλοιποι Σύμμαχοι τους άφησαν να καταλάβουν τον Αυλώνα, ενώ οι Έλληνες θα κατείχαν την υπόλοιπη περιοχή. Το 1916 εξαπολύθηκε μία κοινή στρατιωτική επιχείρηση Ιταλών και Γάλλων στην Ήπειρο, όπου οι πρώτοι προώθησαν τις δυνάμεις τους από την περιφέρεια τού Αργυροκάστρου μέχρι τα Γιάννενα (!..), ενώ οι δεύτεροι κατέλαβαν την περιφέρεια τής Κορυτσάς. Αμέσως, οι νεοσύστατες ιταλικές αρχές άρχισαν διώξεις σε βάρος τού ελληνικού στοιχείου, επιδιώκοντας την εθνολογική αλλοίωση τής περιοχής υπέρ των προστατευομένων τους αλβανών.

1919.—Στο Μικρασιατικό μέτωπο σημειώνεται δράση περιπόλων.

1920.—(ν. ημερ.) Συνθήκη τῶν Σεβρών, μεταξὺ τῶν κρατῶν τῆς ΑΝΤΑΝΤ καὶ τῆς τουρκίας. Μὲ αὐτήν ἐπληροῦντο οἱ σημαντικώτερες ἑλληνικές ἐπιδιώξεις καὶ ἐπραγματοποιεῖτο τὸ ὄνειρο τῆς μεγάλης Ἑλλάδος· οἱ ἐπί αἰῶνες σκλαβωμένες περιοχὲς τῆς Ἀνατολικῆς Θρᾲκης, τῆς Σμύρνης μὲ τμῆμα τῆς ἐνδοχώρας καὶ τὰ νησιὰ Ἴμβρος, Τενέδος, Λῆμνος, Σαμοθράκη, Λέσβος, Χίος, Σάμος καὶ Ἰκαρία, ἐπανῆλθαν στὴν φυσικὴ τους μητέρα τὴν Ἑλλάδα. Ἐπίσης, ἐφόσον τῆς εἶχε παραχωρηθεῖ ὁλόκληρη ἡ Ἀνατολική Θρᾲκη ἔως τὴν γραμμὴ τῆς Τσατάλτζας, ἔγινε συγκύριος τῶν Στενῶν, κατέχοντας τὴν εὐρωπαϊκή τους πλευρά. Ἡ συγκεκριμένη ὅμως Συνθήκη ὑπῆρξε ἡ πλέον βραχύβια καὶ οὐσιαστικά δὲν ἐφαρμόσθηκε ποτέ.

.—Ο Ελληνικός Στρατός προελαύνει μαχόμενος διά την κατάληψη τού Ουσάκ.

1921.—Αρχίζει η μεγάλη Ελληνική επίθεση στο Μικρασιατικό μέτωπο, στην πρώτη γραμμή άμυνας από Γιλντίζ, Τουρμπέ και Μανγκάλ Νταγ, με τα ελληνικά τμήματα να καταλαμβάνουν τις πρώτες θέσεις και να δημιουργούν ρήγμα. Ο τούρκος αρχηγός Φεβζή ενίσχυσε το μέτωπο και μετά από εξαιρετικά αιματηρή μάχη, συνέπτυξε τις δυνάμεις του (στις 12/8ου). Στις 14/8 εξόρμησε το Γ’ ΣΣ που με βίαιο αγώνα ακόμα και με την λόγχη που διήρκεσε έως και τις 16/8ου κατέλαβε τις εστίες αντίστασης. Την ίδια στιγμή γραφόταν η εποποιία στο Κάλε Γκρότο με το Β’ Σ.Σ. υπό τον πρίγκιπα Ανδρέα όπου πάνω από 7.000 Έλληνες και τούρκοι σκοτώθηκαν ή τραυματίστηκαν στις πιό σκληρές ίσως σκηνές τού Μικρασιατικού μετώπου. Οι ορμητικές έφοδοι των Ευζώνων μέχρι και την 16/8ου ανάγκασαν τους τούρκους να υποχωρήσουν στην δεύτερη γραμμή άμυνας, Αρντίζ και Τσαλ Νταγ. Στο Βορειοδυτικό τμήμα τού μετώπου οι Έλληνες έφτασαν ως το Πολατλί, 66 χλμ από την Άγκυρα. Νέες επιθέσεις από την 16/8ου έως την 20/8ου με συνεχείς εκατέρωθεν ανακαταλήψεις ανέβασαν κατακόρυφα τις απώλειες, έως ότου, τελικά, με υπέρβαση ο Ελληνικός Στρατός θα εκδιώξει τους τούρκους στην τρίτη και τελευταία γραμμή άμυνάς τους. [Στοιχεία Κωνσταντίνος Χαλάστρας]

1922.—Στο Μέτωπο τής Μικράς Ασίας, σημειώνεται δράση αποσπασμάτων και περιπόλων.

.—Σκοτώθηκε στην περιοχή τής Χίου λόγω πτώσεως τού αεροσκάφους του κατά την εκτέλεση διατεταγμένης αποστολής, ο πιλότος μας Κλέαρχος Μαμαλάκης. Ο Μαμαλάκης, έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις τού Μακεδονικού Μετώπου μέχρι το τέλος τού Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, και πήρε μέρος στις επιχειρήσεις τής Μ. Ασίας εκτελώντας πολλές και ποικίλες αεροπορικές αποστολές.

1923.—Σκοτώθηκαν στο Τατόϊ ο πιλότος μας Σοφοκλής Νικολάου, λόγω πτώσεως τού αεροπλάνου του κατά την εκτέλεση διατεταγμένης πτήσεως, μαζί με τον χειριστή Σημαιοφόρο Πάρταλη Αθανάσιο, ο οποίος εκτελούσε καθήκοντα παρατηρητή κατά την πτήση.

1933.—Έξι τραυματίες είναι ο απολογισμός των επεισοδίων στα λιγνιτωρυχεία Αλιβερίου, όπου εργάτες συγκρούστηκαν με την Χωροφυλακή.

1934.—Ημερομηνία θανάτου τού διοικητή τής Λαϊκής Τράπεζας, Διονύση Λοβέρδου. Τόπος καταγωγής του ήταν το Ληξούρι τής Κεφαλλονιάς όπου γεννήθηκε στα 1877. Ο θάνατός του συνέβη στο Μόναχο, σε ηλικία μόλις 54 ετών.

1939.—Καταποντίζεται νησίδα κοντά στο ηφαίστειο τής Θήρας.

1942.—Νέα θύματα σφαγών από τους αιμοδιψείς Τσάμηδες, οι Κωνσταντίνος Δημητρίου και Σπυρίδων Κωνσταντίνου από την Πλαταριά τού Ν. Θεσπρωτίας. Τους άτυχους Έλληνες σκότωσαν ο Μουρτεζάν Μουσά από τον συνοικισμό Βρύση, μαζί με άλλους Μουσουλμάνους από την Φασκομηλιά.

1943.—Ομάδα κομμουνιστών αναχωρεί γιά το Κάιρο τής Αιγύπτου, με σκοπό να έλθει σε συνεννόηση με την εξόριστη κυβέρνηση. Η πτήση έγινε βράδυ με συμμαχικό αεροπλάνο, από το κρυφό αεροδρόμιο τής Νεράιδας στην Καρδίτσα.

.—Σαν σήμερα στην Βόρειο Ήπειρο, υπογράφηκε το Σύμφωνο τής Κονίσπολης, αφού οι εκκολαπτόμενοι ‘’αλβανοί αντιστασιακοί’’ συμφώνησαν με τους όρους που έθεσαν οι Βορειοηπειρώτες αντάρτες. Γιά λογαριασμό τού FRONTI NATIONAL CLIRIMTAR υπέγραψε ο Ρετζέπ Πλιάκου και εκ μέρους τής Κεντρικής Επιτροπής τού Κ.Κ. αλβανίας υπέγραψε ο Κεμάλ Καραγκιόζι. Βάσει αυτού τού συμφώνου, οι αλβανοί αποδέχθηκαν τους όρους όσον αφορά την αυτοδιάθεση των Ελλήνων τής Βορείου Ηπείρου μετά την λήξη τού πολέμου. Συμφωνήθηκε επίσης η ίδρυση μιάς ξεχωριστής αντιφασιστικής Βορειοηπειρωτικής οργανώσεως. Το ελλαδικό ΕΑΜ διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στο να άρουν τις επιφυλάξεις τους οι Βορειοηπειρώτες αντάρτες, διαβεβαιώνοντάς τους ότι θα εγγυάτο τον σεβασμό τής συμφωνίας σχετικά με την Ένωση τής Β. Ηπείρου με την Ελλάδα. Αυτή η εγγύηση επαναλήφθηκε επισήμως μέσω τού εκπροσώπου τού ελλαδικού ΕΑΜ, Μιλτιάδη Κυργιάννη, ο οποίος επίσης υπέγραψε την συμφωνία τής Κονίσπολης.

.—Στα παραλειπόμενα τού Συμφώνου Κονισπόλεως, Τσάμηδες και ελλαδίτες κομμουνιστές προέβησαν σε άκρως ανθελληνικές ανακοινώσεις. Χαρακτήρισαν ως «σοβινιστική προπαγάνδα» την όποια δραστηριότητα των ομογενών.

.—Ταυτόχρονα με το Σύμφωνο τής Κονισπόλεως στην Βόρειο Ήπειρο, οι κομμουνιστικές οργανώσεις αλβανίας και Ελλάδος εντείνουν τις επιθέσεις τους κατά τού ΕΔΕΣ, στην προσπάθειά τους να αποκόψουν τις επαφές των εθνικών οργανώσεων των Βορειοηπειρωτών μαζί του. Δυστυχώς, τον Οκτώβριο τής ίδιας χρονιάς θα το επιτύχουν πλήρως.

.—Γερμανικά στρατεύματα μετ’ Ιταλικών τοιούτων, κινήθηκαν παράλληλα από Πρέβεζα και Παραμυθιά όπου ενώθησαν μετ’ αυτών μέγας αριθμός τουρκαλβανών (Τσάμηδες κ.λπ). Κατόπιν, «περιεκύκλωσαν τα χωρία τής περιοχής Φαναριού και προέβησαν εις γενικήν λεηλασίαν οικιακών ειδών, τροφίμων, γεωργικών προϊόντων, μικρών και μεγάλων ζώων, ερημώσαντες το παν.» Αρκετοί από τους διαφυγόντες κατοίκους συνελήφθησαν, κάποιους εκ των οποίων καθ’ υπόδειξιν των αλβανών εξετέλεσαν. Όταν επέστρεψαν στα σπίτια τους οι δυστυχείς Ηπειρώτες υπέφεραν πραγματικά από τον λιμό, διότι οι ναζί απαγόρευαν επί μακρόν την αποστολή τροφίμων ακόμη κι’ από τον Ερυθρό Σταυρό.

.—Την ίδια ημέρα, Γερμανοί με ένα τάγμα αποτελούμενο από δολοφόνους αλβανούς Τσάμηδες, εισέρχονται στο μαρτυρικότατο Καναλάκι τού Νομού Πρεβέζης κοντά στην Πάργα. Το πανέμορφο μέρος καταστράφηκε πλήρως από την μανία των αλβανών, λεηλατήθηκε ολοσχερώς ενώ ακολούθησε λιμός άνευ προηγουμένου. Συνολικά, οι φονικές δυνάμεις παρέμειναν επί τριμήνου στο Καναλάκι, το οποίο θρήνησε 18 θύματα.

.—Γερμανικές δυνάμεις ακολουθούμενες από αλβανούς Τσάμηδες, εισέρχονται στο Σκεπαστό Πρεβέζης και το ρημάζουν συθέμελα. Εκτός από την γ ε ν ι κ ή λεηλασία, εκτέλεσαν 10 ψυχές (εκ των οποίων ένα κοριτσάκι 8 ετών), έλαβαν 15 ομήρους, ενώ ένας άνδρας και μία γυναίκα υπέκυψαν στον θάνατο από το ξύλο (…)

.—Την αυτή ημέρα, Γερμανοί με δολοφόνους αλβανούς Τσάμηδες οι οποίοι υπήρξαν οι μεγαλύτεροι σύμμαχοί τους, ρημάζουν και το Σταυροχώρι Θεσπρωτίας. Αφού έκαψαν 13 οικίες, προέβησαν σε γενική λεηλασία (130 αροτριώντα βόδια, 300 αγελάδες, 150 ίπποι και περί τα 400 αιγοπρόβατα). Κατόπιν οι αλβανοί απήγαγαν και παρέδωσαν κατοίκους τού χωριού, από τους οποίους δολοφονήθηκαν 10. Τον ίδιο αριθμό ατόμων δολοφόνησαν στις 5/5ου, και, από τους 12 απαχθέντες και αποσταλέντες στα ναζιστικά στρατόπεδα τής Γερμανίας δεν επέστρεψαν 2.

.—Από το πέρασμα των Ούννων και των εξαδέλφων των αλβανών, δεν γλύτωσε ούτε το Καστρί Θεσπρωτίας. Σαν να μην έφθανε η πυρπόληση 63 οικιών και η γενική λεηλασία τού μαρτυρικού χωριού (οικιακά σκεύη, τρόφιμα, 120 αροτριώντα βόδια, 400 αγελάδες, 100 ίπποι και 2.000 πρόβατα), οι Τσάμηδες απήγαγαν και εκτέλεσαν 17 αθώους ανθρώπους και έναν οι Γερμανοί.

.—Άλλη στάση των συνεργαζομένων Γερμανών με αλβανούς και τουρκαλβανούς Τσάμηδες, ήταν ο μαρτυρικός Μεσοπόταμος Θεσπρωτίας. Εκεί, την γενική λεηλασία οικιακών, τροφίμων κ.λπ., ακολούθησε η διαρπαγή τής κτηνοτροφίας των κατοίκων. Η λεία τους ήταν 305 αγελάδες, 140 βόδια αροτριώντα, 150 ίπποι και περί τα 1.800 αιγοπρόβατα. Τα κτήνη τής μεγάλης συμμορίας, δεν παρέλειψαν να καύσουν 64 οικίες, αλλά να προβούν στην δολοφονία 6 αθώων (υποδείξει των αλβανών) και την απαγωγή 15 ομήρων.

.—Ένας άλλος σταθμός τής προαναφερόμενης συμμορίας δολοφόνων (Γερμανοί, αλβανοί και Τσάμηδες), υπήρξε η μαρτυρική Γλυκή τής Θεσπρωτίας. Στην περίπτωση τής μαρτυρικής Γλυκής, έκαυσαν 48 οικίες, προηγήθηκε επίσης γενική λεηλασία (εκτός των οικιακών ειδών διηρπάγησαν 60 ίπποι, 60 αροτριώντα βόδια, 30 αγελάδες και περί τα 1.500 αιγοπρόβατα), ενώ ολοκλήρωσαν την καταστροφή της με την εκτέλεση οκτώ αθώων ανθρώπων.

.—(προφανώς σαν σήμερα). Στην διπλανή τής Γλυκής, Ποταμιά, έκαναν ακριβώς τα ίδια με μόνες διαφορές ότι, έκαυσαν 45 οικίες και δολοφόνησαν έξι ανθρώπους. Οι συνεργαζόμενοι Γερμανοί, αλβανοί και Τσάμηδες, επισκέφθηκαν την μαρτυρική Ποταμιά και στις 27 Ιουλίου, όπου προέβησαν σε γενική λεηλασία και δολοφονία τόσο τεσσάρων εντοπίων, αλλά και τριών αγνώστων ανθρώπων.

1944.—Νέο θύμα των αιμοσταγών Τσάμηδων, την σημερινή, ο άτυχος Μηνάς Βασιλείου από την Πλαταριά τού Ν. Θεσπρωτίας. Την δολοφονία διέπραξαν οι Νταούτ Αλή και Σεΐκο Αντέμ.

.—Επίσης θύμα άγριας δολοφονίας από Τσάμηδες, είναι κι’ ο Ελευθέριος Κολογιάννης από το Μαυρούδι τής Θεσπρωτίας. Οι αιμοσταγείς Βρυσελιώτες δολοφόνοι, τον σκότωσαν στην άκρη τού Καλαμά.

.—Η Υπάτη τού Νομού Φθιώτιδος γιά δεύτερη φορά γίνεται στάχτη από τούς Ναζί. Η Υπάτη πυρπολήθηκε τρεις φορές από τούς Γερμανούς και βομβαρδίστηκε με πυροβολικό αρκετές. Οι ημερομηνίες των πυρπολήσεων είναι: 17 Ιουνίου 1944, 10 Αυγούστου 1944, 12 Οκτωβρίου 1944.

.—Οι βάρβαροι Γερμανοί, προβαίνουν στην πλήρη καταστροφή τού Υψηλάντη Βοιωτίας.

1945.—Ο π. Νικόλαος Ιωάννου συνελήφθη από τους  Γερμανούς κατακτητές με μερικούς ενορίτες του. Εξαντλημένος από την πορεία λιποθύμησε στην θέση Μύλος-Κλεισούρας. Οι απάνθρωποι Γερμανοί τον εκτέλεσαν επί τόπου.

1949.—Ο Στρατός, μετά από νικηφόρες μάχες κατά των κομμουνιστών, καταφέρνει να πετύχει την κατάληψη των υψωμάτων Πολενάτας και τού υψώματος 1685.

1951.—Απεβίωσε σε ηλικία 65 ετών ο ιδρυτής και διευθυντής τής εφημερίδας  “Καθημερινή” Γεώργιος Βλάχος.

1953.—Ο Μακάριος αποτυγχάνει να εγγράψει το Κυπριακό στην ημερήσια διάταξη τής Γενικής Συνέλευσης τού Ο.Η.Ε.

1956.—Ο αγωνιστής τής ΕΟΚΑ, Πάτροκλος Κόκκινος, κατέφυγε στο αντάρτικο λόγω τού ότι καταζητήθηκε από τις βρετανικές κατοχικές δυνάμεις. Ο αγωνιστής είχε ενταχθεί στην ΕΟΚΑ από τον Αύγουστο τού 1955 και κατατάχθηκε στις ομάδες κρούσεως Λύσης.

.—Ο αγωνιστής τής ΕΟΚΑ  Σιάλος Καϊλή, κατέφυγε στο αντάρτικο με την ευχή τού πατέρα του: «Να πας στο καλό, παιδί μου. Νεκρό στο σπίτι μου σε δέχομαι, προδότη όχι». Ο Σιάλος είχε ενταχθεί στις ομάδες κρούσεως Λύσης από τον Ιούλιο τού 1955, αλλά λόγω τού ότι καταζητήθηκε από τις κατοχικές δυνάμεις των Άγγλων, κατέφυγε στο αντάρτικο.

1965.—Ο Στέφανος Στεφανόπουλος καταθέτει στον βασιλιά Κωνσταντίνο Β΄την διερευνητική εντολή σχηματισμού κυβέρνησης. Τού εξηγεί ότι μετά την απόφαση τής  Κοινοβουλευτικής Ομάδας δεν μπορεί να αναλάβει πρωθυπουργός.

1977.—Η πόλη τής Αμμοχώστου, αφού πρώτα λεηλατήθηκε και ο πληθυσμός της κατασφάχτηκε από τους κτηνώδεις τούρκους (16/8/1974), αρχίζει να εποικίζεται με αγνώστου προελεύσεως δίποδα προερχόμενα από τα βάθη τής Ανατολής. Καταπάτησαν κάθε εθνικό και διεθνές Δίκαιο, ενώ ταυτόχρονα έδωσαν παγκοσμίως το παράδειγμα ως εχθροί τού Πολιτισμού μετατρέποντας σε πόλη φάντασμα ένα πραγματικό στολίδι.

1979.—Ταραχές στο κέντρο τής Αθήνας σημειώνονται κατά την απεργία των τραπεζοϋπαλλήλων.

.—Δύο βόμβες στο κτήριο τού Ο.Α.Σ. (Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών) στα Εξάρχεια, είναι το σημερινό κτύπημα τής τρομοκρατικής οργάνωσης ΕΛΑ.

1980.—Μετά από 36 χρόνια, τιμάται η μνήμη 143 πατριωτών που εκτελέστηκαν από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής στα όρια των Δήμων Δάφνης και Νέας Σμύρνης, στις 9 Αυγούστου 1944.

1981.—Λίγο μετά τα μεσάνυχτα σημειώνεται τρομοκρατική επίθεση με δύο βόμβες, εναντίον τής ισραηλινής πρεσβείας στην Αθήνα. Οι βόμβες τις οποίες τοποθέτησε η παλαιστινιακή οργάνωση «15 Μάη», εξερράγησαν με διαφορά πέντε λεπτών.

1987.—Η 17Ν ανέλαβε την ευθύνη γιά την έκρηξη βόμβας σε λεωφορείο με  στρατιώτες των Η.Π.Α. στην περιοχή Καβούρι· από την έκρηξη υπήρξαν τραυματίες.

1990.—Η τρομοκρατική οργάνωση 17Ν έπληξε με ρουκέτα τα γραφεία τής  Procter & Gamble στην Λ. Κηφισίας.

1993.—Το Πα.Σο.Κ. ζητάει την έκπτωση των βουλευτών τής Ν.Δ. Ζαχαράκη και Τζιτζικώστα, επειδή υποδέχτηκαν τον τέως βασιλέα Κωνσταντίνο Β’ στο αεροδρόμιο τής Θεσσαλονίκης κατά την άφιξή του στην Ελλάδα γιά ιδιωτική επίσκεψη.

1997.—Τελείται στο Παραλίμνι τής Κύπρου μνημόσυνο τού Τάσου Ισαάκ (+11/8/1996) και τού Σολωμού Σολωμού (+14/8/1996), οι οποίοι δολοφονήθηκαν πριν από ένα χρόνο από τούς Γκρίζους Λύκους και αξιωματούχους τού ψευδοκράτους.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.eistoria.com

Αφήστε μια απάντηση