ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 12 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

,

12 Σεπτεμβρίου

.

490 π.Χ.—Μὲ βάση τὴν χρονολόγηση Ἀττικοῦ καὶ Σπαρτιατικοῦ ἡμερολογίου, στὶς 12 Σεπτεμβρίου ἔγινε ἡ μεγάλη μάχη τοῦ Μαραθῶνα. Μετὰ ἀπό ἑπτὰ μὲ ὀκτὼ ἡμέρες ἀναμονῆς καὶ ἀφοῦ ἔφτασε ἡ σειρὰ τοῦ Μιλτιάδη γιὰ τὴν ἀρχιστρατηγία, ἐννέα μὲ δέκα χιλιάδες Ἀθηναῖοι καὶ χίλιοι Πλαταιεῖς, συνέτριψαν πενήντα πέντε χιλιάδες Πέρσες, ὑπό τοὺς Δάτι καὶ Ἀρταφέρνη. Ἡ μάχη αὐτὴ ἔδειξε τὸ στρατηγικὸ δαιμόνιο τοῦ Μιλτιάδη, χάρις στις ἐπιλογές τοῦ ὁποίου κρίθηκε τὸ ἀποτέλεσμά της. Στὴν  πεδιάδα τοῦ Μαραθῶνος μετρήθηκαν 6.400 πτώματα Περσῶν. Ἀπό τοὺς Ἀθηναίους φονεύθηκαν 192, μεταξὺ τῶν ὁποίων ὁ στρατηγὸς Στησίλαος καὶ ὁ πολέμαρχος Καλλίμαχος ὁ Ἀφιδναῖος, ποὺ εἶχε διαδραματίσει καθοριστικὸ ρόλο γιὰ τὸ ἄν ἡ μάχη θὰ γινόταν στὸν Μαραθῶνα ἤ ὄχι, καθὼς καὶ ἄγνωστος ἀριθμός Πλαταιῶν καὶ δούλων. Ἀναφέρεται ἐπίσης ἡ χαρακτηριστικὴ περίπτωση τοῦ Κυνεγείρου, ἀδελφοῦ τοῦ ποιητὴ Αἰσχύλου (ποὺ πολέμησε κι’ αὐτός),  ὁ ὁποῖος εἶχε ἀρπάξει μὲ τὸ χέρι του ἕνα ἐχθρικὸ πλοῖο γιὰ νὰ τὸ ἐμποδίσῃ ν’ ἀποπλεύσῃ· οἱ Πέρσες τοῦ τὸ ἔκοψαν μὲ πέλεκυ καὶ μετὰ τὸν σκότωσαν. Ὅπως καὶ ἡ παράξενη παρουσία τοῦ Ἐχετλαίου. Οἱ νεκροὶ τάφηκαν στὸ πεδίο τῆς μάχης. Στὰ χέρια τῶν νικητῶν περιῆλθαν ὅλες οἱ σκηνὲς τοῦ ἐχθρικοῦ στρατοπέδου καὶ μεγάλος ἀριθμός ἵππων. Ὁ Πλούταρχος, βασιζόμενος σὲ πηγὲς τῆς ἐποχῆς, ἀναφέρεται στὸν ὁπλίτη Εὐκλῆ ἤ τὸν Θέρσιππο, ἐνῶ ὁ Λουκιανὸς ὁ Σαμοσατεὺς στὸν Φιλιππίδη (ἤ Φειδιππίδη) ὡς τοὺς πρώτους δρομεῖς ἀγγελιαφόρους ποὺ γνωστοποίησαν τὸ ἀποτέλεσμα τῆς μάχης στὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν. Συγκεκριμένα ὁ Φιλιππίδης (ἤ Φειδιππίδης) κατὰ τὸν Λουκιανό, ἐξέπνευσε ἀναφωνῶν στοὺς Ἀθηναίους, «Χαίρετε, νικῶμεν». Μεταξὺ τῶν δέκα στρατηγῶν τῶν Ἀθηναίων κατὰ τὴν μάχη, ἦταν ὁ Ἀριστείδης καὶ ὁ Θεμιστοκλῆς. «Ἑλλήνων προμαχοῦντες Ἀθηναῖοι Μαραθῶνι χρυσοφόρων Μήδων ἐστόρεσαν δύναμιν.» (Σιμωνίδης ὁ Κεῖος).

1185.—Σαν σήμερα, δολοφονείται άγρια από τον μαινόμενο όχλο ο Ανδρόνικος Α΄ Κομνηνός. (Υπάρχει και η εκδοχή ότι εξορίστηκε στην Κύπρο). Εγγονός  τού Αυτοκράτορα Αλεξίου Α΄ Κομνηνού, γιός τού σεβαστοκράτορα Ισαακίου Κομνηνού και τής κόρης τού Γεωργιανού βασιλέα Δαυίδ ΙΕ΄, έμεινε στον θρόνο από το 1183 μέχρι το 1185. Η προσωπικότητα τού Ανδρόνικου Κομνηνού κατέχει ιδιαίτερη θέση στην ιστορία τής Ρωμανίας. Ανερχόμενος στον θρόνο θέλησε να προστατεύσει την αγροτική τάξη από την εκμετάλλευση των μεγαλοκτηματιών, καθώς και να απελευθερώσει το κράτος από την επιρροή των Λατίνων. Στην πορεία όμως η εξέλιξη ήταν διαφορετική. Η σύντομη βασιλεία του διαφέρει πολύ από την βασιλεία των άλλων Κομνηνών. Από ορισμένες απόψεις, κυρίως στον τομέα των κοινωνικών προβλημάτων και ενδιαφερόντων, η εποχή τού Ανδρόνικου παρουσιάζει έναν ελκυστικό τομέα γιά περισσότερες έρευνες. Οι απόγονοί του ίδρυσαν την Αυτοκρατορία τής Τραπεζούντος.

.—Ο Ισαάκιος Β΄ Άγγελος ανακηρύσσεται Αυτοκράτορας τής Ρωμανίας (ή δύο μέρες πριν τον θάνατο τού Ανδρονίκου Α΄). Κατά την βασιλεία του επεδίωξε να αποκαταστήσει τις σχέσεις τής Αυτοκρατορίας με τους Λατίνους. Με την συνθήκη τού 1187 ανανεώθηκαν τα παλαιά προνόμια τής Βενετίας, η οποία ανέλαβε την υποχρέωση να μην μετέχει σε συμμαχίες εναντίον τής Αυτοκρατορίας, αλλά αντίθετα να υποστηρίζει με ναυτικές δυνάμεις τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της. Αποκατέστησε τις σχέσεις τής Ρωμανίας με την Γένουα και την Πίζα ανανεώνοντας επίσης τα προνόμια των δύο πόλεων το 1192. Το ίδιο έτος παραχωρήθηκε στην Ραγούσα δικαίωμα ελεύθερης εμπορίας στα εδάφη τής Αυτοκρατορίας με πολιτικά και στρατιωτικά ανταλλάγματα. Με τις διπλωματικές αυτές πράξεις οι Ρωμιοί Αυτοκράτορες επεδίωκαν να εξασφαλίσουν την άμυνα και την επιβίωση τής Αυτοκρατορίας. Ωστόσο, η εγκατάλειψη τής οικονομίας στους Δυτικούς, είχε οδηγήσει σε αδυναμία την Αυτοκρατορία και είχε σημάνει την πολιτική και την στρατιωτική της κάμψη. Η δυτική λύση τού προβλήματος υπήρξε οδυνηρή και μοιραία. Μέσα σε αυτή την ασφυκτική ατμόσφαιρα που δημιουργούσαν οι πολύπλευρες ροπές και οι ανταγωνισμοί, εκδηλώθηκε η Δ΄ Σταυροφορία. 

1585.—Ημερομηνία θανάτου τού μεγάλου Πελοποννήσιου (Μανιάτη) επαναστάτη Μακαρίου, Αρχιεπισκόπου Επιδαύρου και γόνου  αυτοκρατορικής οικογενείας τής Ρωμανίας. Τον πρόδωσαν οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι.

1675 ή 1685.—Οι Μανιάτες καταλαμβάνουν από τους τούρκους το φρούριο τού Πασαβά Λακωνίας.

1792.—Οι άνανδροι κατοχικοί Δυτικοί, διά τού προβλεπτού των Κυθήρων Dandolo, με 140 στρατιώτες, εισέβαλαν σαν σήμερα στο σπίτι τής άτυχης συζύγου τού Καρακατσάνη και πλιατσικολόγησαν ό,τι βρήκαν μπροστά τους. Τον άνδρα της και άμεσο συνεργάτη τού Λάμπρου Κατσώνη, είχαν συλλάβει οι ενωμένοι στόλοι των γαλλότουρκων λίγο πριν τις μάχες τής 17ης Ιουνίου και κατόπιν τον οδήγησαν στην Πόλη. Εκεί το τέλος του θα έρθει στις 30 τού μήνα.

1810.—Πραγματοποιούνται τα εγκαίνια μετά την ολοκλήρωση των έργων ανοικοδομήσεως τού Ιερού Ναού τής Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα. Το 1808, κάποιος Αρμένιος κανδηλανάπτης, μεθυσμένος καθώς ήταν, κόλλησε αναμμένα κεριά στο τέμπλο τού αρμένικου παρεκκλησίου αντί να τα βάλει στα μπρούτζινα κηροπήγια. Στην συνέχεια αποκοιμήθηκε. Σύντομα το τέμπλο άρπαξε φωτιά· η κατάσβεση τής πυρκαγιάς δεν κατέστη εφικτή παρά τις προσπάθειες. Από την καταστροφή σώθηκε μόνο ο Τάφος τού Κυρίου. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Καλλίνικος ανέλαβε τον αγώνα τής ανεγέρσεως. Συντάχθηκε αναφορά προς τον Σουλτάνο Μαχμούτ γιά την έκδοση τής σχετικής αποφάσεως- αδείας. Μετά την έκδοσή της, προσήλθε και ο βασιλικός αρχιτέκτων Κομνηνός ο Μυτιληναίος αυτόκλητα, και ανέλαβε τις εργασίες οι οποίες ξεκίνησαν την άνοιξη τού 1809. Παρά τις δυσκολίες που προέβαλαν ετερόδοξοι και αλλόθρησκοι, ο Ναός ανακαινίσθηκε και οι εργασίες περατώθηκαν. Τα εγκαίνια πραγματοποιήθηκαν την 13η Σεπτεμβρίου τού 1810.

1813.—Εισερχόμενος στο Βεράτιο (Β. Ήπειρος) ο Αλή Πασάς, κάλεσε τον Μητροπολίτη Βελεγράδων Ιωάσαφ Β’, «[…] τον οποίον επρόσταξε να κάμη ανακομιδήν του Αγίου [ενν. Κοσμά τού Αιτωλού] και να κτισθεί και μοναστήριον επ’ ονόματι τού Αγίου τιμώμενον, επειδή τον εγνώρισεν ως αληθή άνθρωπον τού Θεού». Έτσι έγινε η Ιερά Μονή Κοσμά τού Αιτωλού στην Βόρειο Ήπειρο, στην οποία βρίσκεται και ο τάφος του.

1821.—Ο τουρκικός στόλος αποβιβάζει στρατό στο Αίγιο. «Ὁ τουρκικὸς στόλος ἔπλευσε εἰς Βοστίτσαν (Αἴγιον) ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τοῦ καπετὰν Καρᾶ Ἀλήμπεη καὶ Ἰσμαήλμπεη Γιβραλτάρ».

1822.—«Συνελήφθη τουρκικὸν πλοῖον ὑπὸ τὴν ἡγεσίαν τοῦ Ἰμπραχίμ Τσιαοὺς φέρον τροφὰς εἰς ἐν Ναυπλίῳ πολιορκουμένους τούρκους». Ο Ελληνικός στόλος υπό τους Υδραίους πλοιάρχους Τζερεμέ και Θεόδωρο, κυρίευσε πλοίο έμφορτο εφοδίων, το οποίο θέλησε να τροφοδοτήσει τους πολιορκούμενους  τούρκους τού Ναυπλίου.

.—Ο τουρκικός στόλος έφτασε στον κόλπον τού Ναυπλίου. «Ἄφιξις τουρκικοῦ στόλου ὑπὸ Καπετὰν Καρᾶ Μεχμὲτ πασᾶν εἰς Ναύπλιον».

1824.—«Ὁ τουρκικὸς στόλος ἔπλευσε εἰς Μύκονον ὁδηγούμενος ὑπὸ τοῦ Ἰσμαήλμπεη Γιβραλτάρ».

1828.—Ο Ιωάννης Καποδίστριας, λίγες ημέρες πριν την διάσκεψη στον Πόρο έγραψε επιστολή στον ΥΠΕΞ Γαλλίας παρακαλώντας τον να θέσει υπ’ όψιν τού βασιλιά του τα νόμιμα αιτήματα τής Ελλάδος, σχετικά με τα πραγματικά μας σύνορα. Σε άλλη επιστολή τού Κυβερνήτη βρίσκουμε αναφορά στην οποία επικαλείται τα ιστορικά μας σύνορα, τα οποία –όπως έγραφε– φθάνουν ως την Βόρειο Ήπειρο (βλ. 9/10ου)

1829.—«Τελευταία μάχη ἐν τῇ θέσει Πέτρα μεταξὺ Θηβῶν καὶ Λεβαδείας. Νίκη Ἑλλήνων. Ταύτην διηύθυνον οἱ Δημήτριος Ὑψηλάντης, Σπηρομήλιος, Διον. Εὐμορφόπουλος, Κριεζώτης, Διοβουνιώτης, Στράτος, Σκουρτανιώτης, κατὰ  Ἀσλάνμπεη Μουχουρδάρη, Ἀχμέτμπεη καὶ Ὀτζὰκ Ἀγᾶ». Η τελευταία μάχη τού Αγώνα γιά την ανεξαρτησία πραγματοποιείται σαν σήμερα στην θέση Πέτρα (Βοιωτία, μεταξύ Θηβών και Λιβαδειάς). Σε αυτήν, ο Δημήτριος Υψηλάντης με τους Δυοβουνιώτη και Κριεζιώτη και 3.000 (ή 2.500 κατ’ άλλες πηγές) άνδρες, κατατρόπωσε τον τουρκαλβανό Αρσλάν μπέη Μουχουρδάρη, αρχηγό 7 ή 8.000  ανδρών. Γιά πρώτη φορά οι Έλληνες παρουσίασαν τακτικό στρατό που οφειλόταν στις στρατιωτικές μεταρρυθμίσεις τού Καποδίστρια, με την δημιουργία τού Λόχου Ευελπίδων το 1828. Κατά περίεργη συγκυρία, ο Δημήτριος Υψηλάντης έθεσε τέρμα στον Αγώνα τον οποίο είχε αρχίσει ο αδελφός του Αλέξανδρος Υψηλάντης, με την διάβαση τού Προύθου στις 24 Φεβρουαρίου 1821.

1885.—Κηρύσσεται επιστράτευση και κινητοποίηση τού Ελληνικού Στρατού προς τα ελληνοτουρκικά σύνορα Θεσσαλίας-Μακεδονίας. Σκοπός ήταν η παροχή εδαφικών αποζημιώσεων στην Ελλάδα, λόγω τής πραξικοπηματικής προσαρτήσεως τής Ανατολικής Ρωμυλίας από την βουργαρία, ενώ είχαν ήδη προηγηθεί σοβαρότατα επεισόδια εις βάρος τού Ελληνισμού τής Φιλιππουπόλεως.

1888.—(π. ημ.). Ημέρα Τετάρτη, ο βρετανικός στόλος τής Μεσογείου επισκέφθηκε γιά πρώτη φορά επισήμως την Θεσσαλονίκη. Επικεφαλής ήταν ο δούκας τού Εδιμβούργου και ο τότε διάδοχος, πρίγκιπας τής Ουαλίας, Γεώργιος. Η επίσκεψη διήρκεσε μέχρι και την Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου. Οι επισκέψεις τού βρετανικού στόλου τα επόμενα χρόνια έγιναν συχνότερες, λόγω των γεγονότων στην Κρήτη, αλλά και τής διαφαινόμενης αναταραχής στην Μακεδονία.

1893.—Πραγματοποιήθηκε Πανηλειακὸ συλλαλητήριο στὸν Πύργο Ἡλείας καὶ ἐκδόθηκε ψήφισμα στὸν Ἀντιβασιλέα ἀπό τὸν ὁποῖο ζητοῦσε: «Νὰ ρυθμιστῇ νομοθετικά τὸ σταφιδικὸ ζήτημα, νὰ ἀναβληθῇ ἡ εἴσπραξη τῶν φόρων, νὰ συμβάλῃ καὶ ἡ Ἐθνική Τράπεζα στὴν ἀνάπτυξη τοῦ τόπου, νὰ ἐκλεγῇ ἐπιτροπὴ μὲ σκοπὸ τὴν διαβίβαση τῶν ψηφισμάτων». Ἡ ἐπιτροπὴ ἡ ὁποία ὀρίστηκε ἦταν ἡ ἑξῆς: Θαλλῆς Θεοδωρίδης, Ἀριστείδης Παναγιωτόπουλος, Νικόλαος Βέργος, Χαράλαμπος Γκάβας, Χρῆστος Διάκος καὶ Χρῆστος Μαρκόπουλος.

1904.—Γίνεται η πρώτη συνεδρίαση στην Στρώμνιτσα, στο σπίτι τού Μακεδονομάχου Αγγειοπλάστη Νικολάου, με σκοπό την εξεύρεση τρόπων οργανώσεως και αντιστάσεως ενάντια στην αντεθνική βουργαρική προπαγάνδα.

1905.—Η τρομοκρατία υπό των βουργάρων στην Μακεδονία. Οι αιμοχαρείς εκ φύσεως, απαγάγουν τον Έλληνα καπνέμπορο από την Καβάλα Αθανάσιο Δεληνάκο, ο οποίος έκτοτε αγνοείται.

1906.—Ο διορισμένος από τις αλλοδαπές Δυνάμεις ως Ύπατος αρμοστής Κρήτης, πρίγκιπας Γεώργιος, μετά τα γεγονότα τής επαναστάσεως τής Θερίσου το 1905, εγκαταλείπει την νήσο. Διεθνής Επιτροπή που είχε έλθει στην Κρήτη από τον Φεβρουάριο τού 1906, ανέλαβε να εξετάσει την κατάσταση και τους όρους λειτουργίας τού Αρμοστειακού καθεστώτος και να υποβάλει σχετική έκθεση. Ο νέος Ύπατος Αρμοστής στο νησί, καθ’ υπόδειξη τού βασιλέως των Ελλήνων Γεωργίου τού Α΄, Αλέξανδρος Ζαΐμης, θα αναλάβει επισήμως τα καθήκοντά του στις 18/9/1906. Το οριστικό κείμενο των μεταρρυθμίσεων προέβλεπε την οργάνωση Κρητικής Χωροφυλακής με εντελώς νέο σχήμα, την ίδρυση Κρητικής Πολιτοφυλακής  με Έλληνες αξιωματικούς που προηγουμένως θα παραιτούνταν από τον Ελληνικό στρατό, και την ανάκληση των αλλοδαπών στρατευμάτων, μετά την αποκατάσταση τής εσωτερικής γαλήνης στην Κρήτη.

.—Κηδεύεται ὁ Μακεδονομάχος Μητροπολίτης Κορυτσᾶς Φώτιος μετά τὴν δολοφονία του στὶς 9/9 ἀπὸ ἀλβανίζοντες καὶ ὁπαδοὺς τῆς ῥουμανικῆς προπαγάνδας. Ὁ θάνατός του συγκλόνισε τὸ πανελλήνιο καὶ ἡ συγκίνηση τῶν κατοίκων τῆς Κορυτσᾶς ἦταν ἀπερίγραπτη κατὰ τὴν ὥρα τῆς κηδείας του ἡ ὁποία τελέστηκε ἀπό τοὺς μητροπολίτες, Καστοριᾶς Γερμανὸ Καραβαγγέλη, καὶ Δυρραχίου Προκόπιο, μὲ συμμετοχὴ δεκάδων ἱερέων καὶ χιλιάδων Ἑλλήνων τῆς πόλεως. Ὁ Πόντιος ἀπό τὴν Κερασοῦντα ἐθνομάρτυρας ἱεράρχης, Φώτιος (κατὰ κόσμο Ἡλίας Καλπίδης) ἦταν θῦμα τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα. Ὅταν ἡ ῥουμάνικη προπαγάνδα, ὑποβοηθούμενη ἀπό τὴν ἀλβανική προσπάθησε νὰ καταγράψῃ τοὺς Ἕλληνες ὡς «ἀρναούτ» καὶ ὄχι ὡς «ῥοῦμ», μὲ σκοπὸ τὴν πληθυσμιακή ἀλλοίωση, ἀποσκοπῶντας νὰ δείξῃ στὶς Μεγάλες Δυνάμεις ὅτι ὁ πληθυσμὸς ἦταν ἀλβανορωμουνικός καὶ ὅτι οἱ Ἕλληνες ἦταν μιὰ μειοψηφία, ἡ ἀντίδραση τοῦ Φωτίου ἦταν ἐντονότατη. Ὁ Γερμανὸς φιλόσοφος καὶ καθηγητὴς στὸ πανεπιστήμιο της Ίένας Γκέσλορ, γνώρισε τὸν Φώτιο καὶ  σὲ σύγγραμμά του σημείωσε πὼς τέτοιο ἄντρα, μὲ τόση βαθιὰ μόρφωση, τέτοιο ἧθος καὶ τόση ἀποφασιστικότητα, δὲν εἶχε συναντήσει.

1909.—Ένας νέος φόρος κάνει την εμφάνισή του στην τουρκία με σκοπό την εξόντωση των Ελλήνων. Ο φόρος υπέρ τού στρατού και τού στόλου έχει καθαρά προαιρετικό χαρακτήρα, όμως, γιά τους Έλληνες είναι υποχρεωτικός. Η γενοκτονική συμπεριφορά των Νεοτούρκων ήταν αποτέλεσμα ενός σατανικά οργανωμένου και μεθοδικά μελετημένου σχεδίου, όπως προκύπτει και από τα τουρκικά αρχεία: Με βίαια μέσα, με εμπορικό αποκλεισμό, με βαριά φορολογία, λεηλασίες περιουσιών, τρομοκρατικές και δολοφονικές επιθέσεις, υποχρεωτική στράτευση, ατιμώσεις, ομαδικές σφαγές, εκτοπισμούς καταναγκαστική εργασία (τάγματα εργασίας) εξανάγκασαν τους Έλληνες τής Θράκης, τής Ιωνίας, τού Πόντου, να εγκαταλείψουν τις πανάρχαιες πατρογονικές εστίες.

1912.—Οι βούργαροι απειλούν τους οθωμανούς στην περίπτωση άρνησης των δευτέρων γιά παραχώρηση ανεξαρτησίας στην Μακεδονία [.…].

1915.—Διαφωνία τού Βασιλέα με τον Βενιζέλο, γιά τον λόγο ότι ο Βασιλέας επέμενε στην ουδετερότητα.

.—Επίσημο Σερβικό έγγραφο προς την χώρα μας, γνωστοποιεί ότι στην περίπτωση που η Ελλάδα συμμετάσχει σε ενδεχόμενο πόλεμο εναντίον τής βουργαρίας και είναι νικηφόρος, οι Σέρβοι, προτίθενται να παραχωρήσουν την Δοϊράνη και το τρίγωνο τής Δοϊράνης, ενώ σε δεύτερο τηλεγράφημα την ίδια ημέρα προτίθενται να παραχωρήσουν και την Γευγελή.

1916.—Ο Ελευθέριος Βενιζέλος με τον Ναύαρχο Κουντουριώτη, συνοδευόμενοι από 100 περίπου πολιτικούς και στρατιωτικούς οπαδούς τους, επιβιβάζονται στο Φάληρο στα ατμόπλοια “Εσπερία” και “Ατρόμητος” και φθάνουν στα Χανιά. Σκοπός ήταν η δημιουργία «επαναστατικής» κυβερνήσεως γιά την συμμετοχή τής Ελλάδος στον πόλεμο στο πλευρό τής Αντάντ. Αποτέλεσμα, ο εθνικός διχασμός, με ό, τι ακολούθησε.

1919.—Στο μέτωπο στην Μ. Ασία οι εμπόλεμοι τούρκοι και Έλληνες μάχονται με περιπόλους.

1920.—Ο Ελληνικός στρατός μάχεται με τον τουρκικό στην περιοχή τού Ουσάκ.

1921.—Οι Ελληνικές δυνάμεις τής Στρατιάς Μικράς Ασίας εγκαθίστανται επί τής γραμμής Δοριλαίου-Αφιόν Καραχισάρ.

.—Η τουρκία ζητά να τής δοθούν η Σμύρνη και η Αδριανούπολη. Η Ελλάδα απορρίπτει κάθε παρόμοια σκέψη.

1922.—Οι 33 αντιπρόσωποι τού Συνεδρίου τού Βερατίου στην Βόρειο Ήπειρο, κάνουν δεκτό το Προσωρινό Καταστατικό τής «Αυτοκέφαλης αλβανικής Εκκλησίας», άκρως παράτυπα και αντικανονικά και εκτός κόλπου τού Οικουμενικού Πατριαρχείου. Αυτές τις «πρωτοβουλίες», βασικά, τις οργάνωνε κάποιος γενίτσαρος καλούμενος Φαν Νόλη (με πραγματικό όνομα Θεοφάνης Στυλιανός Νόλης ή Μαυρομμάτης), ο οποίος μάλιστα είχε ανακηρύξει το «Αυτοκέφαλο» ήδη έναν χρόνο πριν…!

.—Οι πρωτεργάτες τού στρατιωτικού πραξικοπήματος, Πλαστήρας και Γονατάς, επιβιβάζουν τα στρατεύματά τους από Χίο και Μυτιλήνη με προορισμό την πρωτεύουσα.

.—Ο Ιωάννης Μεταξάς αποτυγχάνει να σχηματίσει κυβέρνηση ευρείας αποδοχής.

.—Περίπου χίλιοι πρόσφυγες αποβιβάζονται στο Ηράκλειο τής Κρήτης. Μέσα στους επόμενους μήνες φτάνουν στην πόλη πάνω από 11.000 άτομα, στην πλειοψηφία τους γυναίκες και παιδιά.

1924.—Με την κατηγορία υποκινήσεως στρατιωτικού κινήματος,  συλλαμβάνονται οι στρατηγοί Τσερούλης και Παναγιωτόπουλος.  Δέκα μέρες αργότερα αφέθηκαν ελεύθεροι.

1925.—Η Κεντρική Επιτροπή Δωδεκανησιακών Ενώσεων, προχωρά στην έκδοση τής εφημερίδος, «Δωδεκάνησος». Ως έδρα η εφημερίδα είχε την Αίγυπτο και την εκεί πολυπληθή παροικία Δωδεκανησίων.

1928.—Η συμμορίες συνεχίζουν να λυμαίνονται την ευρύτερη περιοχή τής Θεσσαλίας. Τα τελευταία τους θύματα είναι δέκα μαθητές γυμνασίου που απήχθησαν έξω από την Λάρισα, ενώ οι ληστές γιά την απελευθέρωσή τους ζητούν υπέρογκα λύτρα.

1929.—Έγγραφο τού Προξενείου μας στην Κωνσταντινούπολη ενημερώνει ότι η πλειοψηφία των συνοδικών τής Ιεράς Συνόδου, είναι έτοιμη να παραχωρήσει το Αυτοκέφαλο γιά την εκκλησία τής Δωδεκανήσου. Επίσης, αναφέρει ότι ο λόγος ήταν η έλλειψη συνεργασίας με το Ελλαδικό κράτος, τού οποίου η απάθεια μεταφραζόταν ως συναίνεση (στα σχέδια των Ιταλών ). Το Υπουργείο Εξωτερικών έχει ήδη στα χέρια του το ιταλικό σχέδιο πρωτοκόλλου γιά το Αυτοκέφαλο [….]. Επίσης, στο σημείο αυτό να τονιστεί πως εκτός από τις αντιδράσεις πολλών Επισκόπων, ο Τραπεζούντος με τηλεγράφημά του έθεσε τους Συνοδικούς υπόλογους ενώπιον τού Έθνους [!]

1937.—Σκοτώθηκε σε αεροπορικό ατύχημα που συνέβη στα Ιωάννινα ο αεροπόρος μας Λεωνίδας Σκοπετέας. 

1939.—Αρχίζει την λειτουργία του το Γηροκομείο Σερρών.

1943.—(12-13). Αρχίζει η μάχη τού Λιδωρικίου με Ιταλογερμανούς, η οποία θα κρατήσει μέχρι την επομένη. Σε σφοδρότατη μάχη μεταξύ τού 5/42 Συντάγματος Ευζώνων και Ιταλογερμανών, το 5/42 κατάφερε με πολιορκία να εγκλωβίσει την ιταλική φρουρά τής πόλεως, ζητώντας παράλληλα την παράδοσή της. Κατά την μάχη είχε 2 τραυματίες ενώ αιχμαλώτισε 5 Ιταλούς. Οι απώλειες των Γερμανών ήταν σημαντικές. Το Συν/μα δεν κατόρθωσε να πετύχει τον επιδιωκόμενο σκοπό, λόγω τής δολιότητας τού ΕΛΑΣ, αλλά και τής ανεξήγητης επέμβασης τού Άγγλου Τζεφ ο οποίος ζήτησε και δόθηκε εικοσιτετράωρη παράταση στους εχθρούς. Στο διάστημα αυτό έφθασαν ενισχύσεις στους Ιταλούς με γερμανικό στρατό από την Ναύπακτο και αεροπλάνα, οπότε το 5/42 απέσυρε την νύκτα τμήματά του στο αντέρεισμα Πλατώ, δυτικώς των Καρουτών και εγκατέστησε προφυλακές. Η 13η Σεπτεμβρίου πέρασε με ηρεμία, εκτός από μία νυκτερινή επιχείρηση προς την κατεύθυνση Λιδωρικίου και μερικών παρενοχλητικών πυρών. Από την πλευρά τού ΕΛΑΣ, σημαντικό είναι να σημειωθεί πως, οι άνδρες του τράπηκαν σε φυγή χωρίς να ρίξουν έστω μιά τουφεκιά (!)

.—Παύει η ουσιαστική εξουσία των Ιταλών στα Δωδεκάνησα, γιά να περάσει σε μικρό χρονικό διάστημα στα χέρια των Γερμανών.

.—Ὀμάδα ἀνταρτῶν ὑπό τὸν ὁπλαρχηγό Γ. Γεωργαντᾶ, ἐξόντωσε 15 βούργαρους στρατιῶτες κοντὰ στὴν Στρωμνίτσα καὶ κυρίευσε 30 ὑποζύγια, ποὺ μετέφεραν διάφορα τροφίμα.

.—Οι απολίτιστοι και βάρβαροι Γερμανοί ενεργούν επιδρομή στην Ι. Μονή Ολυμπιώτισσας, τής Ιεράς Μητροπόλεως Ελασσώνας, συλλαμβάνοντας τον 70 ετών Αρχιμανδρίτη Νεόφυτο Σάρρο, τον οποίο (κατόπιν βασανιστηρίων) οδήγησαν στα νεκροταφεία τής Ελασσώνας όπου τον εκτέλεσαν.

.—Τμήματα ανταρτών υπό τον καπετάν Μπαντουβά, μετά από οκτάωρο σκληρό αγώνα, αποκρούουν ισχυρές γερμανικές επιθέσεις στην Σύμη Βιάνου τού Νομού Ηρακλείου, προκαλώντας στον εχθρό σοβαρές απώλειες. Σε αντίποινα των σοβαρών απωλειών που υπέστησαν στην μάχη, τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής, τις επόμενες ημέρες θα καταστρέψουν 11 χωριά και θα εκτελέσουν 352 άντρες στην επαρχία Βιάννου. Σχετικώς με τον Καπετάν Μπαντουβά, ο Βρετανός πράκτωρ των Ειδικών Δυνάμεων Μόντι Γουντχάουζ, τού είχε προτείνει να ηγηθεί αυτονομιστικής κινήσεως με την οικονομική στήριξη τής Αγγλίας, με αντάλλαγμα το αξίωμα τού πρώτου προέδρου τής αυτόνομης Κρήτης. Ο Μανώλης Μπαντουβάς αρνήθηκε, και όπως λέγεται, συνέλαβε επί τόπου τον Γουντχάουζ και τον διέταξε να εγκαταλείψει την Κρήτη άμεσα.

.—(Από άλλη πηγή): Γερμανικό εκστρατευτικό σώμα μετέβη στο χωριό Κάτω Σύμη Ηρακλείου γιά να τιμωρήσει τους κατοίκους, επειδή είχαν σκοτώσει δύο Γερμανούς στο φυλάκιο τής Σύμης. Στην είσοδο τής κοιλάδας ανταρτικό σώμα καλά οχυρωμένο, προσέβαλε τους Γερμανούς. Άλλες πηγές κάνουν λόγο γιά 70 νεκρούς από γερμανικής πλευράς. Έπειτα από αυτό, οι Ναζί κατέστρεψαν όλα τα χωριά τής ανατολικής Βιάννου και τής δυτικής Ιεράπετρας από τον ποταμό Μύρτο μέχρι τον Αμιρά και τουφέκισαν όλους τους άρρενες κατοίκους.

.—Εκτελέσεις από Γερμανούς στον Πεύκο τού Νομού Ηρακλείου. Οι εκτελέσεις στον Πεύκο ξεκίνησαν από τις 12 Σεπτεμβρίου αμέσως μετά την Μάχη στην Σύμη. Οι Γερμανοί που σώθηκαν από την επίθεση των ανταρτών, στην οπισθοχώρησή τους προς τον Πεύκο, συνάντησαν και σκότωσαν τέσσερεις άνδρες και έβαλαν φωτιά στα πρώτα σπίτια.

1948.—Ο Στρατός ο οποίος εκτελεί επιχειρήσεις εναντίον των κομμουνιστών στα βουνά τής Δυτικής Μακεδονίας, συμπτύσσεται στην νοητή γραμμή που ορίζουν τα υψώματα, Φλατσάτα – Γκράβιτς – Παπάσκοβο – Μπίκοβικ. Οι επιχειρήσεις έχουν κλείσει ήδη εβδομάδες, ενώ θα ακολουθήσει η μεγάλη μάχη τής Καστοριάς στις 20 τού μήνα.

1952.—Εξέπνευσε ο πιλότος τής Πολεμικής μας Αεροπορίας Παναγιώτης Λουκόπουλος μετά τον θανάσιμο τραυματισμό που υπέστη στις 11/9. Το δυστύχημα συνέβη μέσα στο αεροδρόμιο τής Ελευσίνας. Ο ανθυποσμηναγός Παναγιώτης Λουκόπουλος, κατά την διαδικασία προσγειώσεως, απώλεσε την στήριξη τού αεροσκάφους, με αποτέλεσμα την πρόσκρουσή του στον διάδρομο. Ο χειριστής ανασύρθηκε ζωντανός μεν από τα συντρίμμια, αλλά με σοβαρά εγκαύματα. Μεταφέρθηκε στο Γενικό Νοσοκομείο τής Αεροπορίας, όπου και εξέπνευσε στις 12 Σεπτεμβρίου. http://www.pasoipa.org.gr/

.—Την ίδια ημέρα σκοτώθηκε κατά την διάρκεια εκπαιδευτικής πτήσεως με αεροσκάφος, το οποίο κατέπεσε λόγω μηχανικής βλάβης στην περιοχή Μαγκουφάνας, ο αεροπόρος Μιχαήλ Δεμερτζής.

1959.—Άρχισαν στις Βρυξέλλες συνομιλίες γιά την ένταξη τής Ελλάδος στην Ε.Ο.Κ.(Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα).

1967.—Ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Β’ ταξιδεύει στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και έχει συνάντηση με τον πρόεδρο Λίντον Τζόνσον.

1970.—Συμφωνία στην Αθήνα μεταξύ Μακαρίου και Ελληνικής κυβερνήσεως γιά την γραμμή που πρέπει να ακολουθήσει στις ενδοκυπριακές συνομιλίες.

1975.—Θεμελιώνεται το υδροηλεκτρικό έργο τής Δ.Ε.Η. στο Πουρνάρι τής Άρτας, από τον Πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Καραμανλή (πρεσβύτερο). Τα εγκαίνια τού υδροηλεκτρικού έργου θα γίνουν στις 29/03/1981 και πάλι από τον Κ. Καραμανλή, ο οποίος όμως παρίστατο πλέον ως Πρόεδρος τής Δημοκρατίας.

1977.—Το πρωί τής 12ης Σεπτεμβρίου μεταφέρθηκε η τεφροδόχος με την τέφρα τού αειμνήστου Στρατηγού Τσιγάντε-Σβορώνου Χριστόδουλου, από το Wiltshire Downs, και τοποθετήθηκε με ελληνική τιμητική φρουρά μπροστά από την Ωραία Πύλη τού Ορθοδόξου Καθεδρικού Ναού τής Αγίας Σοφίας στο Λονδίνο. Επακολούθησε επιμνημόσυνη δέηση στην οποία παραβρέθηκαν οι επίσημες αντιπροσωπείες των δύο χωρών Αγγλίας και Ελλάδος και πολλές άλλες πολιτικές και στρατιωτικές προσωπικότητες. Στις 14 Σεπτεμβρίου η τεφροδόχος θα φτάσει στην Αθήνα, όπου θα επαναληφθεί η τελετή. Η μετακομιδή τής τέφρας από την Αγγλία στην Ελλάδα αποφασίστηκε από την κυβέρνηση κατόπιν προτάσεως τού άλλοτε Ιερολοχίτη και Καταδρομέα Αντιστρατήγου ε.α. Κωνσταντίνου Κόρκα. Το 1970 ο Χριστόδουλος Τσιγάντες είχε προσβληθεί από την επάρατη νόσο τού καρκίνου. Πήγε στο Λονδίνο γιά θεραπεία, όπου και τελικά απεβίωσε. Η σωρός του αποτεφρώθηκε και διαφυλάχθηκε στο Κοιμητήριο τής οικογένειας τού προσωπικού του φίλου και συμπολεμιστή, Λόρδου Τζέλικο (Jellicoe), γιά να επιστραφεί στην Ελλάδα το 1977.

1979.—Με τέρμα τού Τάκη Νικολούδη από πάσα τού Γιώργου Δεληκάρη, η Ελλάδα νίκησε 1-0 την ΕΣΣΔ των Ντασάεβ, Χιντιατουλίμ στην Λεωφόρο και προκρίθηκε γιά πρώτη φορά στην ιστορία της σε τελικό Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος.

1980.—Πραγματοποιείται στρατιωτικό πραξικόπημα στην τουρκία.

1981.—Ξεκινά η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης με ρεκόρ συμμετοχών.

1992.—Ύψωση τής Ελληνικής σημαίας στο αντιτορπιλικό «Κίμων», στο Τσάρλεστον τής Ν. Καρολίνας. Είναι το πρώτο από τα τέσσερα αντιτορπιλικά τύπου «Adams» που παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα από τις Η.Π.Α.

1994.—Ὁ πρώην Πρόεδρος τῆς Ἑλληνικῆς Δημοκρατίας Χρῆστος Σαρτζετάκης, μὲ συνέντευξή στὸν Τύπο ζήτησε τὴν Αὐτονομία τῆς Β. Ἠπείρου ὡς τὴν μόνη λύση.

1995.—Εμπλοκή παρουσιάζεται στις συνομιλίες γιά το Σκοπιανό στην Νέα Υόρκη, μετά την άρνηση των Σκοπίων να αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις χωρίς να άρει η Ελλάδα τον αποκλεισμό («εμπάργκο»).

1996.—Στις εθνικές εκλογές τής χώρας το ΠΑΣΟΚ παίρνει 41,49% και 162 έδρες, η Ν.Δ. 38,12% και 108 έδρες, το Κ.Κ.Ε. 5,61% και 11 έδρες, ο Συνασπισμός 5,12% και 10 έδρες και τέλος το ΔΗΚΚΙ 4,45% και 9 έδρες.

.—Οι Ευρωσοσιαλιστές, με ομόφωνο ψήφισμά τους, καταδικάζουν την Άγκυρα γιά την εν ψυχρώ δολοφονία των δύο Ελληνοκυπρίων από την ακροδεξιά οργάνωση “Γκρίζοι Λύκοι”.

2004.—Παροπλίστηκε ἡ τορπιλάκατος «ΑΝΝΙΝΟΣ» ποὺ εἶχε παραληφθεῖ στὶς 25 Μαΐου 1972. Ὀνομάσθηκε «ΑΝΝΙΝΟΣ» πρὸς τιμὴ τοῦ ἀειμνήστου Ἀνθυποπλοιάρχου Κ. Ἄννινου ποὺ χάθηκε κατὰ τὴν βύθιση τοῦ Υ/Β «ΤΡΙΤΩΝ» στὸν Καφηρέα στὶς 16 Σεπτεμβρίου 1942.

2007.—Ανατίθεται η δημιουργία φακέλου εκπονήσεως μελέτης αποκαταστάσεως και επαναχρήσεως τού κτηρίου τής Μπενακείου Βιβλιοθήκης.

2009.—Ένας νεκρός στην Εύβοια, πολλές καταστροφές και πλημμύρες από την καταιγίδα που έπληξε την περιοχή. Χαρακτηριστικό τής ποσότητας τού νερού που έπεσε είναι, το γεγονός ότι στην Στενή έφθασε στα  353 χιλιοστά βροχής.

2010.—Ισχυρές καταιγίδες έπληξαν τα δυτικά, κεντρικά και βόρεια τής Ελλάδος, με αποτέλεσμα τον πνιγμό μιάς γυναίκας από υπερχείλιση χειμάρρου στο Λιτόχωρο τής Πιερίας. Μάλιστα, σημειώθηκε υδροστρόβιλος στο Ταίναρο.

2016.—Δημοσιεύματα τού Τύπου αναφέρονται στην πρόοδο των ανασκαφικών διαδικασιών στην Λάρνακα τής Κύπρου γιά την πλήρη αποκάλυψη τού ψηφιδωτού με τους άθλους τού Ηρακλέους. Το ψηφιδωτό ήλθε στην επιφάνεια κατόπιν ανασκαφών στην περιοχή του αρχαίου Κιτίου και κοσμούσε κτήριο. Από τις αρχές Ιουλίου οι αρχαιολόγοι κατάφεραν να φέρουν στο φως τμήματα των θεμελίων τού κτηρίου, των κολόνων και τού δαπέδου.

2019.—Όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού, συνεχίζεται η προανακριτική διαδικασία γιά την κλοπή τού στρατιωτικού οπλισμού από την αποθήκη τού Πολεμικού Ναυτικού στην Λέρο υπό καθεστώς απόλυτης μυστικότητας. Διαπιστώθηκε η κλοπή 2 αντιαρματικών όπλων, αριθμού αμυντικών χειροβομβίδων, οπλοβομβίδων κατά προσωπικού αλλά και αντιαρματικών, ναρκών κατά προσωπικού, εκρηκτικών υλών και ποσότητας βραδύκαυστου  φιτιλιού.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.eistoria.com

Αφήστε μια απάντηση