ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 13 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

,

13 Σεπτεμβρίου

,

336.—Σαν σήμερα έγιναν τα εγκαίνια τού Ναού τής Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα, ο οποίος αναγέρθηκε με βασιλικά έξοδα μετά την εύρεση τού Τιμίου Σταυρού. Οι εργασίες οικοδομήσεως είχαν ολοκληρωθεί ήδη από το 335. Την επομένη των εγκαινίων τού Ναού εορτάσθηκε η ύψωσις τού Τιμίου Σταυρού.

533.—Ο Ρωμαϊκός στρατός υπό τον στρατηγό Βελισσάριο, κατανικά τους Βανδάλους στο Δέκιμον, κοντά στην Καρχηδόνα. Ο Βελισσάριος, Θράξ στην καταγωγή, διορίστηκε σε νεαρή ηλικία από τον Ιουστινιανό ως Βουκελάριος στην προσωπική του φρουρά. Μέσα από μία σειρά επιτυχών στρατιωτικών επιχειρήσεων των οποίων ηγείτο, κατάφερε γρήγορα να εξελιχθεί στα ανώτερα αξιώματα. Η συμβολή τού Βελισσαρίου στην καταστολή τής Στάσεως τού Νίκα, τον κατέστησε έναν από τους πιό έμπιστους συνεργάτες τού Ιουστινιανού, ο οποίος τού ανέθεσε την εκστρατεία εναντίον των Βανδάλων στην Δύση. Με τον τίτλο τού στρατηγού-αυτοκράτορα, ανέλαβε την εκστρατεία εναντίον τού Βανδάλου βασιλιά Γελίμερου. Το 533, στην μάχη στο Δέκιμο, ο Βελισσάριος συνέτριψε τον πολυάριθμο εχθρικό στρατό και στις 15/9 εισήλθε θριαμβευτικά στην Καρχηδόνα. Τον ίδιο χρόνο θα αντιμετωπίσει ξανά τον Γελίμερο, στην μάχη στο Τρικάμαρο, όπου και θα εξολοθρεύσει ολοκληρωτικά τούς Βανδάλους.

1087.—Γεννιέται ο Ιωάννης Β΄ Κομνηνός, Αυτοκράτορας τής Ρωμανίας από το 1118 μέχρι την ημερομηνία θανάτου του. Ήταν ήπιος και ευγενής χαρακτήρας, με βαθιά ευσέβεια, ενώ ήταν και ικανότατος ηγέτης, διπλωμάτης και στρατιωτικός. Κατάφερε με συνδυασμένη στρατιωτική δράση και εξαίρετη διπλωματία, σχεδόν να αναιρέσει πλήρως τις επιπτώσεις τής συντριβής τού Μαντζικέρτ το 1071. Δυστυχώς όμως γιά την Αυτοκρατορία, ένα μικρό τραύμα κατά την διάρκεια κυνηγιού το 1143,  εξελίχθηκε σε σοβαρή μόλυνση και απέβη μοιραίο, βάζοντας τελεία στο τιτάνιο έργο τού σημαντικού αυτού Αυτοκράτορα.

1423.—Οἱ πληρεξούσιοι τῆς Γαληνοτάτης Δημοκρατίας τῆς Ἐνετίας, ἀποβιβάζονται θριαμβευτικὰ καὶ ἐν μέσῳ πανηγυρισμῶν στὸ λιμάνι τῆς πολιορκούμενης ἀπό 5.000 τούρκους, Θεσσαλονίκης. Εἶχε προηγηθεῖ αἴτημα τοῦ Δεσπότη τῆς πόλεως, Ἀνδρόνικου Παλαιολόγου, ὅπως ἡ Θεσσαλονίκη περιέλθει ὑπό Ἐνετική κατοχὴ καὶ προστασία, μὲ τὴν προϋπόθεση νὰ γίνουν σεβαστὰ οἱ θεσμοί, τὰ ἔθιμα καὶ οἱ περιουσίες τῶν κατοίκων, καθὼς καὶ τὸ δικαίωμά τους ἐάν θελήσουν, νὰ ἀναχωρήσουν ἀπό τὴν πόλη (βλ, 7,13).

1523.—Σαν σήμερα θεμελιώνεται η Φορτέτζα, το ενετικό φρούριο τού Ρεθύμνου στην Κρήτη. Γιά την ανοικοδόμησή του δούλεψαν υποχρεωτικά 107.142 Κρητικοί, ενώ χρησιμοποιήθηκαν και 40.205 επιταγμένα ζώα.

1565.—Μετά από σκληρώτατες μάχες τεσσάρων μηνών (βλ.18/5ου), οι οθωμανοί λύουν την πολιορκία τής Μάλτας. Σκοτώθηκαν αρκετοί από τους Ιππότες τού Τάγματος τού Αγίου Ιωάννη, ως υπερασπιστές των οχυρών τής Μάλτας, αλλά οι απώλειες γιά τους οθωμανούς ήταν δυσανάλογες. Από τις 30.000 που μετέφερε ο στόλος των Μουσταφά και Πιαλή πασά, επέστρεψαν οι 5.000. Οι Ιωαννίτες Ιππότες μετά την κατάληψη τής Ρόδου το 1522, είχαν μεταφέρει την έδρα τους στην Μάλτα.

1601.—Απεβίωσε ο στυλοβάτης και ογκόλιθος τής ορθοδοξίας στα χρόνια τής τουρκοκρατίας, Μελέτιος Πηγάς. Ήταν μόλις 52 ετών, αλλά πρόλαβε να κάμει πολλά γιά το Γένος και την Ορθοδοξία. Γεννημένος στον Χάνδακα από επιφανή οικογένεια τής βενετοκρατούμενης Κρήτης, συνέχισε τις σπουδές του στην Ιταλία, όπου ήρθε σε επαφή με τα δυτικά ιδεολογικά ρεύματα και κυρίως με αυτό τού νεοπαγούς νεοαριστοτελισμού, ενώ επεδίωξε την πνευματική συναναστροφή του με τις πλέον προβεβλημένες προσωπικότητες (ουμανιστές) τού ευρωπαϊκού χώρου τού ΙΣΤ΄ αιώνα. Στα πλαίσια τής αντιλατινικής του δράσεως κατά την διάρκεια τής Πατριαρχικής του θητείας, εντάσσεται η αποστολή το 1593 τού Κυρίλλου Λουκάρεως στην περιοχή τής Πολωνίας και τής Μικράς Ρωσίας, ενώ επακολούθησε και δεύτερη, μεταξύ των ετών 1594 και 1596. Αν και στην αρχή διέκειτο φιλικά στην επαναπροσέγγιση Δυτικής και Ανατολικής Εκκλησίας, εν τούτοις, στην συνέχεια αγωνίστηκε με ζήλο ενάντια στην παπική προπαγάνδα και επιρροή. Σώζεται μάλιστα επιστολή τού 1583 προς τον φίλο του, Μάξιμο Μαργούνιο, στην οποία αναπτύσσει ανθενωτική επιχειρηματολογία.

1687.—Η καταστροφή τού Παρθενώνα. Μετά από πληροφορία ενός αυτόμολου πως οι τούρκοι είχαν συγκεντρώσει τα πολεμοφόδιά τους στον αρχαίο ναό, δύο όλμοι των Δυτικών συμμάχων άρχισαν να τον βομβαρδίζουν ανηλεώς. Την νύκτα τής 13ης Σεπτεμβρίου, μιά τρομερή έκρηξη έσεισε τα πάντα και μια τεράστια πυρκαγιά την ακολούθησε. Το αιώνιο αριστούργημα κόπηκε στα δύο και έγινε ερείπιο. Παρ’ όλη την έκβαση τής μάχης, οι τούρκοι συνέχισαν να μάχονται.

1696.—Επαναλαμβάνονται οι συγκρούσεις μεταξύ οθωμανών και Δυτικών στα νερά τής Χίου (βλ. 18/2ου). Αυτήν την φορά, η ναυμαχία κράτησε πέντε ολόκληρες ημέρες, με τους δύο στόλους να μετρούν ισόποσες απώλειες.

1788.—Μετά από πολύμηνη δράση στο αρχιπέλαγος, ο Λάμπρος Κατσώνης επιστρέφει στην Ζάκυνθο. Από εκεί, την 1η Οκτωβρίου θα διαταχτεί από τον Ρώσο ναύαρχο να αποχωρήσει από την βενετική επικράτεια, μαζί με όλο του τον στόλο.

1825.—«Μάχη Τρικόρφων ἔξω τῆς Τριπόλεως καὶ νίκη τῶν Ἑλλήνων, ἀρχηγηθέντων ὑπὸ τοῦ Θ. Κολοκοτρώνη, τῶν τούρκων ὑπὸ τοῦ Ἰμβραὴμ πασᾶ».

.—Νέες ενισχύσεις καταφθάνουν στο Μεσολόγγι. Ο Καραϊσκάκης απέστειλε τους Χατζηπέτρο,  Γιαννάκη Στράτο, Σιαδήμα και Βασ. Πάτση, οι οποίοι ηγούντο 300 περίπου παλικαριών.

1826.—Στην Αθήνα οι Έλληνες υπό τον Μακρυγιάννη κατόπιν σκληρής μάχης έτρεψαν σε φυγή τούς τούρκους. «Μάχη ἐν Ἀθήναις καὶ νίκη Ἑλλήνων. Κατ’ αὐτὴν οἱ Ἕλληνες ὑπὸ τὸν Μακρυγιάννην κατὰ Μεχμὲτ Ῥεσὶτ πασᾶ Κιουταχῆ ἐκυρίευσαν τουρκικὴν τάφρον». Στις μάχες που έγιναν γύρω από την Ακρόπολη ο Μακρυγιάννης κατά τον μήνα Οκτώβριο τραυματίστηκε σοβαρότερα από κάθε άλλη φορά. Μάλιστα στα απομνημονεύματά του υπάρχει περιγραφή αυτού τού τραυματισμού.  «….Ἀπὸ τὴν ἡλικία τῶν 23 του χρόνων ποὺ μυήθηκε στὴν Φιλικὴ Ἑταιρεία, ἔλαβε μέρος σὲ πολλὲς μάχες μὲ ἀφοβία, ἀνδρεία καὶ αὐτοθυσία. Στὴν μάχη τοῦ Πέτα, στὴν πολιορκία τῆς Ἄρτας, στὴν μάχη γιὰ τὴν ἅλωση τῆς Ὑπάτης, στὴν μάχη τῆς Βελίτσας, στὴν πολιορκία τοῦ Νεοκάστρου, στοὺς Μύλους τοῦ Ναυπλίου, στὴν ἅλωση καὶ τὴν πολιορκία τῆς Ἀκροπόλεως καὶ σὲ ὅλες τὶς μάχες ποὺ δόθηκαν στὶς γύρω θέσεις τοῦ στρατοπέδου στὸν Πειραιᾶ μὲ τὸν στρατὸ τοῦ Κιουταχῆ. Σὲ μερικὲς ἀπὸ τὶς μάχες αὐτές, ὁ Μακρυγιάννης παρὰ λίγο νὰ χάσῃ τὴν ζωὴ του. Τραυματίστηκε πολλὲς φορὲς καὶ κέρδισε πληγὲς ποὺ τὸν βασάνισαν ὥς τὸ τέλος τῆς ζωῆς του….».

1827.—«Ἐπεσκέφθησαν τὸν Ἰμβραὴμ πασᾶν εἰς τὸ Νεόκαστρον οἱ Ναύαρχοι Κόρδιγκτων τῆς Ἀγγλίας καὶ Δεριγνῦ τῆς Γαλλίας καὶ ἐπὶ παρουσίᾳ τῶν ἀρχηγῶν τῶν στόλων ἐπανέλαβον τὰ ὅσα ἔγραψαν περὶ τῆς Συνθήκης τοῦ Λονδίνου τῆς 24 Ἰουνίου ἐ.ἔ. (ἐνεστῶτος ἔτους) (βλ.& 12/9).

1828.—Στα πλαίσια διώξεως τής πειρατείας και τής λαθρεμπορίας, οι αρχές συλλαμβάνουν τρία Σαμιώτικα σκάφη κοντά στην Χίο. Δείχνοντας σχετική επιείκεια άφησαν μεν τα πλοία αλλά κατάσχεσαν κάθε οπλισμό τον οποίο έφεραν. Την ίδια ημέρα δημεύτηκαν άλλα δύο τα οποία είχαν συλληφθεί παρά την Ζαγορά και ανήκαν στους αδελφούς Καλαμούδη. Μόνον το τελευταίο δίμηνο πριν την ανάληψη καθηκόντων τού Καποδίστρια, τα εγκλήματα που συνέβησαν αποκλειστικά στην θάλασσα και γνωστοποιήθηκαν ήταν 81, σε πλοία διαφόρων εθνικοτήτων τα οποία λεηλατήθηκαν από πειρατές. Όμως, χάρις στα αυστηρά μέτρα και με την επικουρία τού αγγλικού στόλου σε συνεργασία με τον ναύαρχο Μιαούλη, το φαινόμενο περιορίστηκε στο ελάχιστο εντός ολίγων μηνών.

1829.—Υπογραφή συνθήκης μεταξύ Δ. Υψηλάντου και των τούρκων, μετά την μάχη τού στενού Πέτρας Βοιωτίας. Με την συνθήκη παραχωρείται στους Έλληνες η περιοχή τής Λιβαδειάς, τής Φοντάνας, των Θερμοπυλών μέχρι και την Αλαμάνα. Ήδη ολόκληρη η Στερεά Ελλάδα, εκτός από την Αθήνα, την Εύβοια και το φρούριο τού Καράμπαμπα στην ακτή τής Χαλκίδας, ήταν ελεύθερη. «Ὑπεγράφη ἐν τῇ θέσει Πέτρα μεταξὺ Θηβῶν καὶ Λεβαδείας σύμβασις μεταξὺ Δημητρίου Ὑψηλάντου καὶ Ἀσλὰν μπέη Μουχουρδάρη, ἐν ἧ ἀνεφέρετο “ν’ ἀφεθῇ ἡ δίοδος τοῦ ἐχθροῦ ἐλευθέρα, νὰ ἀπολυθῶσι οἱ αἰχμάλωτοι Ἕλληνες καὶ τοῦρκοι καὶ νὰ συναναχωρήσωσιν αἱ τουρκικαὶ φρουραὶ Λεβαδείας καὶ Τουρκοχωρίου, Φουντάνας, Λοκρίδος καὶ Χανίου τοῦ Κατοίκου” τῆς Λοκρίδος».

1839.—Οι κάτοικοι τού Μελένικου καταφέρνουν να απαλλαγούν και να αντικαταστήσουν τον αιμοβόρο διοικητή τους, Μουσταφά Μπέη [στοιχεία Σάκη Αραμπατζή].

1848.—Τὴν νύκτα τῆς 13/25ης πρὸς τὴν 14/26η Σεπτεμβρίου, διακόσιοι Κεφαλλονίτες ἀγρότες ἀπό τὰ χωριὰ Βαλσαμᾶτα,Τραγιανᾶτα καὶ Φραγκᾶτα, εἰσέβαλαν στὸ Ἀργοστόλι μὲ σκοπὸ νὰ κάψουν τὰ χρεωστικὰ ὁμόλογα στὰ δικαστήρια. Τὸ ἴδιο θὰ ἔκαναν καὶ οἱ ἀγρότες γύρω ἀπό τὸ Ληξούρι. Ἡ ἐπιχείρηση τῶν ἀγροτῶν εἶχε ἤδη προδοθεῖ στὴν Ἀγγλική φρουρά, ἡ ὁποία τοὺς περίμενε καὶ τοὺς χτύπησε μὲ τὰ ὅπλα, ἐνῶ οἱ ἀγρότες ἦταν ἐξοπλισμένοι μὲ γεωργικὰ ἐργαλεῖα. Ἀρχηγοί τῶν ἀγροτῶν στὸ μὲν Ἀργοστόλι ἦταν ὁ Γεώργιος Μεταξᾶς, στὸ δὲ Ληξούρι οἱ Θεόδωρος Μπρόντζας καὶ Μαρίνος Χαριτᾶτος. Σκοπὸς τῆς ἐξεγέρσεως τῶν ἀγροτῶν ἦταν νὰ χτυπηθοῦν οἱ εὐγενεῖς-τοκογλύφοι οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἀρπάξει τὰ κτήματα τῶν μικροϊδιοκτητῶν καὶ τοὺς πέταξαν στὸν δρόμο. Οἱ ὁμάδες τῶν ἀγροτῶν ἀντιστάθηκαν στοὺς Ἄγγλους, ἀλλὰ μὲ τὸν θάνατο τῶν Χαράλαμπου Μηνέτου καὶ Χαράλαμπου Παγουλάτου, ἡ ἐξέγερση κατεστάλη. Οἱ Ἄγγλοι ἔθαψαν τοὺς σκοτωμένους ἀγρότες σὲ ὁμαδικό τάφο ἔξω ἀπό τὸ Ἀργοστόλι, ἐνῷ συνέλαβαν πολλοὺς ἄλλους, ῥίχνοντάς τους στὶς φυλακές καὶ ἐπιβάλλοντας χρηματικὰ πρόστιμα σὲ ὅλα τὰ χωριά.

1873.—Γεννιέται στὸ Βερολῖνο ὁ Κωνσταντῖνος Καραθεοδωρῆ, σπουδαῖος Ἕλλην μαθηματικὸς καὶ θεωρητικὸς φυσικός, μὲ ρίζες στὴν Ἀδριανούπολη τῆς Ἀνατολικῆς Θρᾲκης. Ὑπῆρξε μία σπανίζουσα μορφὴ στὴν ἱστορία τῆς ἐπιστήμης, συνδυάζοντας τὴν δυσθεωρήτου ὕψους ἐπιστημονική του ὀντότητα, μὲ τὸν Ἄνθρωπο Καραθεοδωρῆ, τὸν φιλόστοργο οἰκογενειάρχη, τὸν σεμνὸ ὥριμο πολίτη τῆς κοινωνίας, τὸν φιλόπατρη στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἄδολου καὶ ἀνιδιοτελοῦς ὁραματιστή. Ἡ συγκρότηση ἑνὸς τέτοιου ἀδαμάντινου χαρακτῆρα, σὲ συνδυασμὸ μὲ μία ὑγιῶς ἀναπτυσσόμενη φιλοδοξία ποὺ εἶχε τὰ θεμέλιά της στὸ ταλέντο του καὶ τὸν εὐφυὴ νοῦ, δὲν μποροῦσε παρὰ νὰ προδιαγράψῃ τὴν λαμπρὴ πορεία τοῦ ἐξαίρετου αὐτοῦ Ἕλληνα. Μὲ διακρίσεις σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, μᾶς φωτίζει ἀκόμα καὶ σήμερα, δίνοντας ἕνα λαμπρὸ παράδειγμα στὶς νεώτερες γενιές.

1891.—(ν. ημ.). Ισχυρή σεισμική δόνηση συγκλονίζει την νήσο Ζάκυνθο, δίχως όμως αναφορές γιά μεγάλης εκτάσεως ζημιές.

1904.—Ένα καταπληκτικό γεγονός στην πόλη των Σερρών. «Σύμφωνα με τον Έλληνα Πρόξενο 3 με 4 χιλιάδες Έλληνες συγκεντρώθηκαν στον προαύλιο χώρο τής Μητροπόλεως και στους γύρω δρόμους και με επί κεφαλής τον πρωτοσύγκελό της, Λεόνη, και κάτω από τα έκπληκτα μάτια των οθωμανών, κατευθύνθηκαν προς το Διοικητήριο τής πόλεως. Εκεί απαίτησαν και παρέλαβαν από τον Μουτεσαρίφη το κλειδί τής Ιεράς Μονής τού Τιμίου Σταυρού (Αγίου Προδρόμου Παλαιοκάστρου) που είχε κλείσει, καθώς είχε γίνει το μήλον τής έριδος μεταξύ των Ελλήνων και βουργάρων. Στην συνέχεια, πλήθη Σερραίων κατευθύνθηκαν στην Μονή (10′ έξω από το χωριό Κούλα στο σημερινό Παλαιόκαστρο) άλλοι με τα πόδια και άλλοι με κάρα, όπου και τελέσθηκε η λειτουργία τής Υψώσεως τού Τιμίου Σταυρού ψάλλοντας όλοι ομαδικά με συμβολικό τρόπο το ‘’Σώσον Κύριε τον Λαό σου’’» [στοιχεία Σάκης Αραμπατζής].

1906.—Μετά την αιφνίδια και υπό τραγικές συνθήκες αναχώρηση τού πρίγκιπος Γεωργίου από την Κρήτη, οι κάτοικοι τής πόλεως των Χανίων εξεγείρονται κατόπιν μεθοδεύσεων των Μεγάλων Δυνάμεων. Στο πρώτο ρήγμα Βενιζέλου και πρίγκιπος Γεωργίου, η στάση των Μεγάλων Δυνάμεων υπήρξε ενδιαφέρουσα… Αναμφιβόλως η γνώμη των Βρετανών επηρέαζε τις εξελίξεις σε σημαντικό βαθμό. Ο πρίγκηψ Γεώργιος, δύο χρόνια αργότερα θα θυμηθεί σημειώνοντας σε επιστολή του, ότι ο Esme Howard είχε φτάσει στο νησί «διά την τύχην τού Βενιζέλου και την ατυχίαν τής Κρήτης». Κατά την διάρκεια δεξιώσεως η οποία παρατέθηκε γιά να τιμηθεί η άφιξη τού Howard στο νησί, όταν ο Γεώργιος είπε ότι «ο Βενιζέλος έπρεπε να συλληφθεί διά τας πράξεις του», ο Howard απάντησε ότι «εάν τον συλλάβετε, ημείς θα τον ελευθερώσωμεν!». Αυτή η απάντηση τού διπλωμάτη τής Μεγάλης Δυνάμεως,  δείχνει να είχε στρατηγικό υπόβαθρο και χαρακτήρα προσχεδιασμένης πολιτικής των Βρετανών. Ο Howard μάλιστα στο βιβλίο που έγραψε μετά από τριάντα χρόνια, αναφερόταν σε οδηγίες που έλαβε από το Foreign Office γιά να βοηθήσει τον Γεώργιο «να πέσει στα μαλακά (to let him down gently)».

1907.—Οι Μακεδονομάχοι Βλάχβεης και Νάσος Φεγγαράς, εντοπίζουν και εξολοθρεύουν τον προδότη τού καπετάν Μητρούση Γκογκολάκη, ο οποίος έχασε την ζωή του στις 14/7ου (βλ. σχετική ημερομηνία).

1912.—Μεγάλου μεγέθους σεισμός κτυπά εκ νέου την ευρύτερη περιοχή τής χερσονήσου τής Καλλιπόλεως, στην Θράκη, κοντά στην Κωνσταντινούπολη. Αν και έφθασε τα 6,7 Ρίχτερ, οι επιστήμονες τον ενέταξαν ως μετασεισμό τού εξαιρετικά φονικού τής 8ης Αυγούστου τής ίδιας χρονιάς (βλ. ημ.)

1913.—Η ελληνική Κυβέρνηση απορρίπτει τις τουρκικές αξιώσεις γιά την υπογραφή τής ειρήνης, καθ’ότι, όπως ανακοινώνει στις Μεγάλες Δυνάμεις, με τις προτάσεις τής τουρκίας, η Ελλάδα θα μεταβαλλόταν από νικήτρια σε ηττημένη.

1914.—Τμήματα στρατού τής Αυτόνομης Βορείου Ηπείρου, υπό τούς Υπολοχαγούς Αντώνιο Λεοντακιανάκο και Περικλή Δρέλλια, προελαύνοντας προς τα βόρεια, χωρίς διαταγή τής Αυτονόμου Κυβερνήσεως, εισέρχονται και απελευθερώνουν το Βεράτιο. Εκεί δέχονται επίθεση 2.000 περίπου ανδρών των αλβανικών δυνάμεων, και υφίστανται μεγάλες απώλειες. Ο Υπολοχαγός Αντώνιος Λεοντακιανάκος και ο Οπλαρχηγός Γεώργιος Στεφανάκος, (εξαδέλφια από την Μάνη), αιχμαλωτίστηκαν και βρήκαν φρικτό θάνατο στις 18 Σεπτεμβρίου 1914.

1916.—Ο Ελευθέριος Βενιζέλος και 300 οπαδοί του ξεκινούν με δύο πλοία από Θεσσαλονίκη, όπου έχει ξεσπάσει το πραξικόπημά του, γνωστό με το όνομα «κίνημα Εθνικής Άμυνας», με τόπο προορισμού τα Χανιά. Η αρχή τού Εθνικού Διχασμού (βλ.&12/9).

1918.—Ο πιλότος μας Νικόλαος Παπαστάθης, ενώ εκτελούσε γυμνάσια εναερίου μαχητικής τέχνης με αεροσκάφος στην Ηλιούπολη τής Αιγύπτου, βρήκε τον θάνατο λόγω συγκρούσεως τού αεροσκάφους του με άλλο που συμμετείχε στην ίδια άσκηση. http://www.pasoipa.org.gr/

1920.—Στο μέτωπο στην Μικρά Ασία ο Ελληνικός στρατός μάχεται εναντίον των τούρκων στην περιοχή Ουσάκ.

1921.—Η Ανεξάρτητη Μεραρχία προωθήθηκε προς τον τομέα Αβγκίν-Σεϋγκούντ γιά να καλύψει το Εσκή Σεχήρ από την κατεύθυνση τού Μποζ Νταγ.

1922.—(π.ημ.).Τις πρωινές ώρες αεροπλάνο έριχνε στην Αθήνα την επόμενη προκήρυξη των πραξικοπηματιών. Σε αυτήν ανέφεραν ότι αυθόρμητα ο Στρατός και ο Στόλος στην Χίο και Μυτιλήνη τους ανέθεσε την ηγεσία, γιά να επιβάλλουν τις παρακάτω αξιώσεις με σκοπό την σωτηρία τής πατρίδας. 1. Παραίτηση τού Βασιλέως υπέρ τού Διαδόχου. 2. Άμεση διάλυση τής Εθνοσυνελεύσεως. 3. Σχηματισμό κυβερνήσεως η οποία θα εμπνέει εμπιστοσύνη στην ΑΝΤΑΝΤ… γιά την τάχιστη και αμερόληπτη ενέργεια εκλογών Εθνοσυνελεύσεως και την διαχείριση των Εξωτερικών ζητημάτων. 4. Άμεση ενίσχυση τού Θρακικού μετώπου.

.—(π.ημ.). Ταυτοχρόνως με την άφιξη στο Λαύριο των πραξικοπηματιών, εστάλη τελεσίγραφο στην κυβέρνηση την ώρα που συνεδρίαζε το Υπουργικό Συμβούλιο γιά να αποφασίσει ποία στάση θα τηρούσε απέναντί τους. Τελικά αποφασίστηκε η παραίτηση τής κυβερνήσεως.

.—(ν.ημ.). Ἀπό τὶς 9 ἔως τὶς 12 Σεπτεμβρίου, οἱ τοῦρκοι κόρεσαν τὰ πάθη τους, ληστεύοντας καὶ σφάζοντας ἀνυπεράσπιστους «ἄπιστους», βιάζοντας ὄμορφες κοπέλες καὶ ἐξορίζοντας νέους χριστιανοὺς γιὰ νὰ τοὺς ἀποτελειώσουν λίγα χιλιόμετρα μακρύτερα. Ὁ Μουσταφᾶ Κεμὰλ (13/9 ἤ 31/8 μὲ τὸ π.ημ.) ἔχοντας ἐπί τέλους εὐνοϊκό ἄνεμο, μπόρεσε νὰ πραγματοποιήσῃ τὴν ὑπόσχεση ποὺ εἶχε δώσει στὴν ἐρωμένη του Λατιφὲ τρεῖς μέρες πρίν. Ὁ ἀχόρταγος γιὰ τὸ αἷμα τῶν Ἑλλήνων καὶ ἰδίως τῶν Ποντίων σφαγέας, ἔδωσε διαταγὴ νὰ ξεκινήσῃ ἡ πυρπόληση τῆς Σμύρνης, χαρίζοντάς στὴν Λατιφὲ τὸ «ὡραιότερο» θέαμα. Νὰ πῶς περιγράφῃ τὴν σκηνὴ ὁ Alexandre Jenakhoff στὸ φιλοκεμαλικὸ βιβλίο του: «Kemal Ataturk». «….Ἡ σκηνή λαμβάνει χώρα ἐπάνω στὸ μπαλκόνι τῆς κατοικίας τοῦ Γκιόζτεπε. Τὸ φεγγάρι φωτίζει τὶς σιλουέτες τοῦ Κεμὰλ καὶ τῆς Λατιφέ, ἐνῶ οἱ φλόγες τῆς πυρκαϊᾶς καταβροχθίζουν τὴν Σμύρνη. Ἕνα ὡραῖο σπίτι πάνω στὸ λόφο, ὁ νικητὴς ἀρχηγός, μισὸς ἄνθρωπος μισὸς θεός, μία ὡραία οἰκοδέσποινα, καὶ κάτω ἀπό τὰ πόδια τους, ἡ ζωὴ μετέωρη σὲ μία πόλη στὸ δρόμο τῆς ἐξαφάνισης….» Ἡ καταστροφή τῆς ὄμορφης Ἑλληνικῆς Σμύρνης, εἶναι ὁλοκληρωτική. Ἡ περίφημη Εὐαγγελική Σχολὴ ποὺ ἱδρύθηκε στὰ 1773 καὶ ἐπί δύο σχεδὸν αἰῶνες δὲν ἔπαψε οὔτε στιγμή νὰ γαλουχῇ μὲ τὰ νάματα τῆς παιδείας τὸν Ἑλληνισμό ποὺ ἔσφυζε στὶς Μικρασιατικὲς ἀκτές, ὁ φωτεινὸς πνευματικὸς φάρος τῆς Ἀνατολῆς καὶ τὸ σημαντικότερο κέντρο ἐκπαιδεύσεως τῆς ἑλληνικῆς νεολαίας, ἔσβησε. Στὰ χρυσὰ φύλλα τοῦ μαθητολογίου της, τὰ ἀπανθρακωμένα πλέον, ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα σημαντικῶν Ἑλλήνων· μεταξὺ αὐτῶν καὶ τῶν Ἀδαμάντιου Κοραῆ καὶ Γεωργίου Σεφέρη.

1925.—Το καθεστώς Πάγκαλου (26.6.1925-19.7.1926), με την κατηγορία ότι θίγεται η εξωτερική του πολιτική, συλλαμβάνει τον διευθυντή τής εφημερίδος “Εστία”.

1928.—Στα πλαίσια τού δεύτερου κύκλου των συνομιλιών γιά το Αυτοκέφαλο τής Δωδεκανήσου, το Οικουμενικό Πατριαρχείο αποστέλλει αλληλογραφία στην Ιταλική διοίκηση τής κατεχόμενης Ρόδου. Το θέμα ανακινεί ο Ρόδου, Απόστολος.

.—Ο Ε. Βενιζέλος, με επιστολή προς τον τούρκο ομόλογό του Ισμέτ Ινονού, ζητά την επίλυση με ειρηνικό τρόπο τού συνόλου των εκκρεμοτήτων που υπάρχουν ανάμεσα στην Ελλάδα και την τουρκία. Λίγες μέρες αργότερα, ο τούρκος πρωθυπουργός θα τον προσκαλέσει στην Κωνσταντινούπολη.

1931.—Ισχυροί σεισμοί στην Εύβοια προκαλούν πανικό στους κατοίκους και σοβαρές ζημιές σε σπίτια.

1934.—Η κοινότητα Σταυρουπόλεως Θεσσαλονίκης εγκαινιάζεται, και η περιοχή από «Λεμπέτ» ονομάζεται Σταυρούπολη, γιατί, την επόμενη μέρα (στις 14 Σεπτεμβρίου) είναι η ημέρα τού Τιμίου Σταυρού. Το 1964 θα μετατραπεί από Κοινότητα Σταυρουπόλεως σε Δήμο Σταυρουπόλεως.

1935.—Την στιγμή την οποία η Βουλή μεταφέρει το δημοψήφισμα γιά το πολιτειακό στις αρχές Νοεμβρίου, η αντιπολίτευση, αξιώνει την παραίτηση τού προέδρου τής δημοκρατίας, Ζαΐμη.

1937.—Ο τελευταίος αποχαιρετισμός στον Μανιάτη Καπετάν Παναγιώτη Παπατζανετέα τού Μακεδονικού και Βορειοηπειρωτικού  Αγώνα. Ο καπετάνιος απεβίωσε με τον βαθμό τού Υποστράτηγου ε.α. και κατά τον τελευταίο αποχαιρετισμό του στις 13 Σεπτεμβρίου 1937, ο αντιστράτηγος Κ. Μαζαράκης είπε προς αυτόν: «Η σεμνότης σου και ο πατριωτισμός σου μάς ημπόδιζον εφ’ όσον έζης να εξυμνήσωμεν τας αρετάς σου, ήδη όμως οπότε μάς εγκαταλείπεις διά παντός, χάριν τής ιστορίας υποχρεούμεθα να είπωμεν ότι υπήρξες πατριώτης υπέροχος, γενναίος όσον ελάχιστοι, τίμιος και σεμνός παροιμιώδης και ανεδείχθεις ήρως μυθικός δι’ όσων ηρωικών κατορθωμάτων έκαμες πολεμών τους εχθρούς τής Ελλάδος και προασπίζων τα εδάφη της αποτελεσματικώς».

1941.—Μιά ανταρτική ομάδα υπό τον κομμουνιστή Χρήστο Μόσχο (καπετάν Πέτρος), θα ενεργήσει δολιοφθορά στην σιδηροδρομική γέφυρα Μουριών τού Νομού Κιλκίς. Λίγο αργότερα, η ίδια ομάδα θα κτυπήσει γερμανικό αυτοκίνητο στο 62ο χιλιόμετρο τής οδού Λαχανά – Θεσσαλονίκης. Οι ενέργειες αυτές θα οδηγήσουν στο φρικτό πέρασμα των Γερμανών ναζί από τα χωριά Αμπελόφυτο, Κυδωνιά και Κλειστό τής Κεντρικής Μακεδονίας, στις 25/10ου. Όσους βρήκαν από 15 χρονών και πάνω, τους εκτέλεσαν με όλους τους τρόπους (…), αλλά ισοπέδωσαν επίσης και τα τρία χωριά.

1942.—(13-14). Επιχείρηση ANGLO. Οι δύο ομάδες δολιοφθοράς αποτελούμενες από οκτώ Βρετανούς καταδρομείς και τέσσερεις Έλληνες (είχαν ήδη αποβιβαστεί στην Ρόδο από τις 4 τού μηνός), κατάφεραν να ανατινάξουν στο αεροδρόμιο των Μαριτσών 2 αεροσκάφη και εγκαταστάσεις, και στο αεροδρόμιο Καλάθου περί τα 13-15 αεροσκάφη. Δυστυχώς μετά από δραματική καταδίωξη αιχμαλωτίστηκαν όλοι εκτός από δύο· τον αρχηγό τής αποστολής, Σάδερλαντ, με τον συνοδό του. Μεταξύ των Ελλήνων που συμμετείχαν και αιχμαλωτίστηκαν, ήταν και οι Δωδεκανήσιοι Νίκος Σάββας και Γεώργιος Κυρμιχάλης. Το 1954 κυκλοφόρησε η κινηματογραφική ταινία με τίτλο ‘’They Who Dare’’ η οποία βασίζεται στην συγκεκριμένη καταδρομική επιχείρηση.

1943.—Λήγει η μεγάλη και φονικότατη μάχη τού Λιδωρικίου, μεταξύ Ιταλο-γερμανών και τού 5/42 Συντάγματος τού μετέπειτα εθνομάρτυρα Ψαρρού. Οι απώλειες των εχθρών ήταν σοβαρότατες, αλλά (οι Ιταλοί) γλύτωσαν την πλήρη καταστροφή εξ αιτίας ενός λάθους τού Βρετανού συνδέσμου (βλ. 12/9ου). Δυστυχώς, στην διάρκεια των μαχών είχαμε πέντε τραυματίες.

.—Το ίδιο βράδυ (προς 14/9) κοντά στο χωριό Σκαλούλα, μία περίπολος τού 5/42 συμπλέκεται με γερμανική δύναμη η οποία έφευγε από το Λιδορίκι. Κατά την μάχη έπεσε ηρωικά ο υπολοχαγός Χαρ. Λαϊνάς.

.—Επίσημα πλέον, νέος διοικητής τής κατεχόμενης από τους Γερμανούς Δωδεκανήσου, ο Γερμανός Ούλριχ Κλίμαν.

.—Οι Γερμανοναζοί προσπαθούν να καταλύσουν την Ιταλοκρατία στην νήσο Άνδρο και να επιβάλουν την δική τους. Ο Ιταλός διοικητής θα αρνηθεί και τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσουν μάχες.Είχε προηγηθεί η πτώση τού Μουσολίνι και η συνθηκολόγηση τής Ιταλίας.

.—Μιά θλιβερή επέτειος γιά την Κέρκυρα. Την τραγική εκείνη νύχτα τής 13ης προς 14η Σεπτεμβρίου 1943, οι Κερκυραίοι λόγω των γερμανικών βομβαρδισμών άρχισαν πανικόβλητοι να εγκαταλείπουν την πόλη κατά μεγάλες ομάδες προς τα γύρω χωριά. Πολλοί όμως αναζήτησαν προσωρινό καταφύγιο στις στοές των μεσαιωνικών οχυρώσεων τής πόλεως. «….Οι στοές τού λόφου των φυλακών και των προμαχώνων τού Αγίου Αθανασίου, δέχονται τα  πρώτα κύματα. Μέσα σε λίγα λεπτά γεμίζουν ασφυκτικά. Γυναίκες λιποθυμούν, μικρά παιδιά κινδυνεύουν από ασφυξία. Μπροστά στον καινούριο κίνδυνο αρχίζει μέσα στη νύχτα η θλιβερή έξοδος προς τα χωριά. Σε μιά ατέλειωτη φάλαγγα, τριάντα χιλιάδες άνθρωποι οδοιπορούν, χωρίς φως και χωρίς ελπίδα, με μόνη συντροφιά τον πανικό. Κάπου κάπου γυρίζουν ν’ αντικρύσουν το πυροτέχνημα τής πολιτείας…

.—Ενίσχυση γερμανικών στρατευμάτων στην περιοχή Βιάννου τού Νομού Ηρακλείου Κρήτης και έναρξη των επιχειρήσεών τους.

.—(13-14). Η μεγάλη σφαγή τής Βιάννου (11 χωριά του Νομού Ηρακλείου), η δεύτερη μεγαλύτερη σε αριθμό θυμάτων μετά τα Καλάβρυτα. Μία ημέρα μετά την σύγκρουση τής ομάδας τού Μανώλη Μπαντουβά με γερμανικές κατοχικές δυνάμεις, μεγάλη γερμανική δύναμη με περισσότερους από 2.000 άνδρες, άρχισε να συγκεντρώνεται στην Βιάννο. « ….Ἐξοργισμένος ἀπὸ τὴν ἀπώλεια τῶν ἀνδρῶν του, ὁ Μπροῦνο Μπρόγιερ, Διοικητὴς τοῦ Φρουρίου Κρήτης, διέταξε τὸν Βίλχεμ Μίλερ, διοικητὴ τῆς 22ης Μεραρχίας νά.…»  καταστρέψουν την Βιάννο και να εκτελέσουν όλους τους άνδρες μεγαλύτερους από δεκαέξι ετών, καθώς και οποιονδήποτε συλληφθεί στην ύπαιθρο ανεξαρτήτως φύλου ή ηλικίας. Η καταστροφή τής Βιάννου ξεκίνησε στις 13 Σεπτεμβρίου, με τις γερμανικές δυνάμεις να εισβάλλουν ταυτόχρονα από διάφορες κατευθύνσεις. “….εἰσέβαλον εἰς τὰ χωρία τῆς Βιάννου, Ἀμιρᾶς, Βαχός, Κεφαλοβρύσι, Κρεββατᾶς, Ἅγ. Βασίλειος, Πεῦκος, Κάτω Σύμη, Γδόχια, Μύρτος, Μουρνιές, Ῥίζα, Μᾶλλες κ.τλ. φονεύοντες μεμονωμένως μὲν ὅσους συνήντων καθ’ ὁδόν -ἄνδρας, γυναίκας καὶ παιδιά- ἐντὸς δὲ τῶν χωρίων συγκεντροῦντες τοὺς ἄνδρας ὅλους καὶ ἐκτελοῦντες αὐτοὺς ὁμαδικῶς”.

.—Συλλαμβάνονται κάτοικοι των χωριών Συκολόγος και Καλάμι και μεταφέρονται στην Άνω Βιάννο στο γυμνάσιο.

.—Πυρπολούνται η Κάτω και η Πάνω Σύμη στην Κρήτη.

.—Οι αποκτηνωμένοι Γερμανοί, εισβάλουν εκ νέου στο χωριό Βαρυάδες Ιωαννίνων, αφού πρώτα φρόντισαν να το βομβαρδίσουν ανηλεώς. Στις δέκα ημέρες που παρέμειναν εκεί, όσοι εκ των κατοίκων δεν πρόλαβαν να φύγουν γνώρισαν τον διάβολο με τα μάτια τους. Κοπέλες βιάσθηκαν μέχρι θανάτου. Εκτελέσεις, λεηλασίες, πυρπολήσεις οικιών, τού σχολείου και τής εκκλησίας. Ήταν η 3η επιδρομή των κτηνών στο δύσμοιρο αυτό χωριό, από την 29/6ου τού ίδιου έτους.

.—Το ελληνικό αντιτορπιλικό «Κουντουριώτης», με Κυβερνήτη τον Αντιπλοίαρχο Ε. Μπαλτατζή, αποβιβάζει στο Καστελλόριζο άγημα που υψώνει την Ελληνική Σημαία στο νησί.

1944.—Αμέσως μετά την απελευθέρωση τής πόλεως των Σερρών, κομμουνιστές τής Ελλάδος και τής βουργαρίας αποφασίζουν να συμπράξουν και την αμέσως επομένη να επιτεθούν στην πόλη ενόπλως […]

.—Οι βούργαροι συλλαμβάνουν με δόλο ένα τμήμα ανταρτών Εθνικών Αντιστασιακών Ομάδων, σε περιοχή των Σερρών, τους οποίους παραδίδει αμέσως στους κομμουνιστές. Από τις πέντε μέχρι τις 20 Οκτωβρίου, τους άτυχους Έλληνες αντάρτες μετέφεραν τμηματικά από τις φυλακές των Σερρών σε περιοχή τής Βροντούς, όπου εκεί τους εκτελούσαν ομαδικά.

.—Αρχίζει η μάχη στον Μελιγαλά Μεσσηνίας, μεταξύ Ταγμάτων Ασφαλείας και Κομμουνιστών υπό τον Άρη Βελουχιώτη. Η μάχη θα διαρκέσει 3 ημέρες. Το ΕΑΜ και ο ΕΛΑΣ πέτυχαν να κυριαρχήσουν στην περιοχή αφού πρώτα κυριάρχησαν στρατιωτικά και διέλυσαν τις ομάδες τής αντιστασιακής οργανώσεως Ελληνικός Στρατός στην Τριφυλία τον Αύγουστο τού 1943 και στον Ταΰγετο στα τέλη Οκτωβρίου τού 1943, δολοφονώντας αρκετούς αξιωματικούς. [Όπως εξ άλλου τα ίδια έκαναν και στην υπόλοιπη Ελλάδα με τρανταχτό παράδειγμα την εξόντωση τού 5/42, την σφαγή των προσφυγικών χωριών στο Κιλκίς ή την συνεργασία με τον Χότζα για την εξόντωση τής βορειοηπειρωτικής αντιστάσεως.] Από τις δολοφονίες τού ΕΑΜ ΕΛΑΣ ξεχωρίζουν οι εκτελέσεις τού Ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου και τού Υπολοχαγού Π. Πατσάκου στον Ταΰγετο και τού Λοχαγού Γιώργου Θεοδωρόπουλου και τού υπενωμοτάρχη Αλέκου Παπαδάμη στην Τριφυλία. Ο αδελφός τού Τηλέμαχου Βρεττάκου, Λεωνίδας, μετά την δολοφονία τού αδελφού του, θα πρωταγωνιστήσει στην ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας Λακωνίας. Η διάλυση τού Ε. Σ. έθεσε θέμα επιβιώσεως γιά όσους δεν ήθελαν να ενταχθούν στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και επιβεβαίωσε στην συνείδησή τους την ύπαρξη μεταπολεμικών σχεδίων κομμουνιστικής κυριαρχίας τού ΕΑΜ. Γιά την πλειοψηφία εκείνων που δεν ταυτίζονται με το ΕΑΜ, ο αγώνας μετατράπηκε πλέον σε αντικομμουνιστικό. 

.—Ημερομηνία θανάτου τού φλογερού πατριώτη και ιερέα, Σπυρίδωνα Καραβιά, εφημέριου τού χωριού Δοκίμιο τής Αιτωλοακαρνανίας. Ο ιερέας έπεσε σε μάχη ανταρτών τού Εθνικού Στρατού, από κομμουνιστικές σφαίρες.

1946.—Αλβανική συμμορία 25 ενόπλων που μπήκε στο Ελληνικό έδαφος από την περιοχή Πλάκας και Ποντικάτων Ηπείρου, πέφτει στα πυρά Ελληνικής περιπόλου και αναγκάζεται να αποχωρήσει. Κατά την είσοδό της στο Ελληνικό έδαφος, προσβάλλει τα στρατιωτικά φυλάκια 12 και 13.

1948.—Ἡ πρώτη καταγεγραμμένη ἀεροπειρατεία στὴν Ἑλλάδα, σὲ πτήση τῆς ΤΑΕ ποὺ ἐκτελοῦσε ἐπιβατικὸ δρομολόγιο ἀπὸ Ἀθήνα γιὰ Θεσσαλονίκη. Δρᾶστες ἦταν 6 μαθητὲς τῆς τάξης τοῦ Γυμνασίου ἀπό τὴν Θεσσαλονίκη, ὅλοι τους παιδιὰ ἀστικῶν οἰκογενειῶν καὶ πρώην μέλη τῆς Ε.Π.Ο.Ν. Στόχος τους νὰ καταφέρουν νὰ περάσουν μέσα ἀπό τὴν Γιουγκοσλαβία στὸ μέτωπο τοῦ Γράμμου καὶ νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν «Δημοκρατικὸ Στρατό».

.—Ο Εθνικός Στρατός ενεργεί εκκαθαριστικές επιχειρήσεις στην Μουργκάνα, την οποία κατείχαν κομμουνιστές.

1950.—Μετά την καταψήφιση στην Βουλή τής Κυβέρνησης Βενιζέλου-Παπανδρέου, που είναι το επακόλουθο θυελλωδών τριήμερων κοινοβουλευτικών συζητήσεων, σχηματίζεται και πάλι κυβέρνηση υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο, με συνεργασία Λαϊκών και Παπανδρέου.

1952.—Ψηφίζεται από την Ελληνική Βουλή ο εκλογικός νόμος περί πλειοψηφικού.

1956.—Ο αγωνιστής τής ΕΟΚΑ, Μιχαήλ Γεωργάλλας, δραπέτευσε από τα κρατητήρια τής Κοκκινοτριμιθιάς μαζί με άλλους έξι συγκρατουμένους του. Μεταξύ των έξι συναγωνιστών του ήταν και ο Παπαχριστοφόρου Ευαγόρας. Κατέφυγαν όλοι στην περιοχή Πιτσιλιάς και από εκεί ο Γεωργάλλας κατέληξε στο Παλαιχώρι, όπου συνενώθηκε με την ανταρτική ομάδα τού Γρηγόρη Αυξεντίου. Ο Αυξεντίου τού ανέθεσε την οργάνωση αντικατασκοπίας στα χωριά Καννάβια, Όμοδος, Πλάτρες, Κλήρου, Κακοπετριά και Ευρύχου.

1958.—Έπεσε το βράδυ τής 13ης προς την 14η Σεπτεμβρίου στο χωριό Κάθικας τής επαρχίας Πάφου, μαχόμενος εναντίον των αγγλικών κατοχικών δυνάμεων, ο ηρωομάρτυρας τής ΕΟΚΑ, Καλαϊτζής Χαράλαμπος. πατέρας 7 παιδιών.

1959.—Ο Ολυμπιακός ανακηρύσσεται ισόπαλος με την Μίλαν στο Στάδιο Καραϊσκάκη με 2-2 (Παπάζογλου, Υφαντής) αλλά στον επαναληπτικό αγώνα θα χάσει με 3-1 γιά το 5ο Κύπελλο ποδοσφαίρου Πρωταθλητριών Ομάδων Ευρώπης. Είναι η πρώτη εμφάνιση ελληνικής ομάδας ποδοσφαίρου στην διοργάνωση.

1965.—Χάνει την ζωή του ο πιλότος Αναστάσιος Λιάπης κατά την εκτέλεση διατεταγμένης πτήσεως, όταν το αεροσκάφος του προσέκρουσε σε τάφρο λόγω βλάβης και κάηκε.

1970.—Συμφωνία επιτυγχάνεται στην Αθήνα μεταξύ Μακαρίου και Ελλαδικής Κυβερνήσεως γιά την γραμμή που πρέπει να ακολουθηθεί στις ενδοκυπριακές συνομιλίες.

1972.—Ένας νέος σεισμός μεγέθους 6,3 βαθμών τής κλίμακας Ρίχτερ ξαναχτυπά τον Νομό Κορινθίας. Κατέρρευσαν 52 κτήρια και έπαθαν βλάβες πολλά περισσότερα.

1974.—Επανέρχεται το σύστημα με τους αιρετούς δημάρχους, το οποίο είχε καταργηθεί από την δικτατορία.

1975.—Λήγει η δίκη των βασανιστών τής ΕΣΑ, με καταδίκες και διάφορες ποινές στους ενόχους. Οι πρώτες δίκες είχαν αρχίσει από τις 7 Αυγούστου τής ίδιας χρονιάς.

1977.—Η κακοκαιρία που έπληξε τον Νομό Ηρακλείου στην Κρήτη, άφησε πίσω της τρεις νεκρούς.

1986.—Σφοδρός σεισμός εντάσεως 6,2 βαθμών τής κλίμακας Ρίχτερ πλήττει την Καλαμάτα. Πολλά κτήρια καταρρέουν και στα ερείπιά τους βρίσκουν τραγικό θάνατο είκοσι πέντε άτομα, ενώ τραυματίζονται πάνω από εκατό.

1990.—Στην Κύπρο, λόγω λειψυδρίας, αποφασίζεται η ποινική δίωξη όσων σπαταλούν νερό.

1993.—Επίσκεψη στην Ελλάδα πραγματοποιεί ο τελευταίος Πρόεδρος τής Σοβιετίας (ΕΣΣΔ) Μιχαήλ Γκορμπατσόφ.

1995.—Υπογράφεται στην Νέα Υόρκη η ενδιάμεση συμφωνία Ελλάδος και Σκοπίων, σύμφωνα με την οποία τα Σκόπια θα πρέπει να αλλάξουν την σημαία με τον ήλιο τής Βεργίνας και να διευκρινίσουν ότι το σύνταγμά τους δεν υποκρύπτει διεκδικήσεις κατά τής Ελλάδας, ενώ η Ελλάδα θα πρέπει να άρει τον αποκλεισμό, βαρβαριστί: «εμπάργκο».

1996.—Ο νικητής των εκλογών Κώστας Σημίτης σχηματίζει κυβέρνηση.

2000.—Ο χρυσός Ολυμπιονίκης τής Βαρκελώνης, τής Ατλάντα και τού Σίδνεϊ και χάλκινος τής Αθήνας, Πύρρος Δήμας, κατατάσσεται ανάμεσα στούς κορυφαίους αθλητές τού κόσμου σε άρθρο τού περιοδικού “Τime” με τίτλο “Ολοκληρωτική Επίθεση”.

2019.—Απεβίωσε ο Νάνος (Ιωάννης) Βαλαωρίτης, Έλληνας ποιητής, πεζογράφος, δοκιμιογράφος και θεωρητικός τής λογοτεχνίας.

.—Απεβίωσε ο εκδότης και δημοσιογράφος Δημήτρης Ρίζος. O πρώην εκδότης τού ‘’Ελεύθερου Τύπου’’ και τού ‘’Αδέσμευτου Τύπου’’ είχε γεννηθεί το 1936 στην Πρώτη Σερρών.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.eistoria.com

Αφήστε μια απάντηση