,

 ,

Κείμενο τοῦ Ν.Κόκκα  “Οἱ Πομάκοι τῆς βουλγαρικῆς Ροδόπης” ἀπό τὸ βιβλίο Μετασχηματισμοὶ τῆς Συλλογικῆς Ταυτότητας τῶν Πομάκων, ἐκδ. Σπανίδη, 2006.

,

Τὸ νὰ ἀποδειχθῇ ἡ βουλγαρικότητα τῶν Πομάκων, θεωρήθηκε σὰν κεντρικὰ στοιχεῖο, τόσο τῶν ἐθνογραφικῶν ἐρευνῶν στὴ βουλγαρία ἀπό τὸν 19ο αἰώνα μέχρι πρόσφατα, ὅσο καὶ τῶν ἐπίσημων κρατικῶν παρεμβάσεων. Ἰδιαίτερα τὰ ὀνόματα τῶν Πομάκων, ἔγιναν γιὰ πολλές δεκαετίες τὸ πεδίο μάχης γιὰ τὴν διαπραγμάτευση τῆς πολιτικῆς τους ὑπακοῆς. Οἱ προσπάθειες ἀφομοίωσης τῶν Πομάκων στὸ βουλγαρικὸ κράτος, ἔγιναν σὲ διάφορα στάδια: Συνέχεια ανάγνωσης Η ΒΟΥΛΓΑΡΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΜΑΚΟΥΣ →

,

.

……….Ο Ίων Δραγούμης διετέλεσε υποπρόξενος τής Ελλάδος στην Αλεξανδρούπολη από την 1η Σεπτεμβρίου 1905 έως τις 31 Δεκεμβρίου 1906, διαμένοντας στην νεοσύστατη πόλη συνολικά γιά δεκαέξι μήνες. Την περίοδο εκείνη κατά την διάρκεια τού Θρακο- Μακεδονικού Αγώνα και στις παραμονές των Βαλκανικών Πολέμων, το υποπροξενείο τής Αλεξανδρουπόλεως έπαιζε σημαντικό ρόλο στο συντονισμό τής ένοπλης δράσης των Ελλήνων τής Θράκης. Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΙΩΝ ΔΡΑΓΟΥΜΗΣ ΣΤΗΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ (1/9/1905-31/12/1906) →

,

Ἔργο τοῦ  Ρώσου ζωγράφου Ἴλια Ρέπιν, μὲ  τίτλο «Κοζάκοι γράφοντας μία ἐπιστολή πρὸς τὸν Σουλτάνο (1878-1891)». Ὁ πίνακας ἀγοράστηκε τὸ 1892 γιὰ 35 χιλιάδες ρούβλια, ἀπό τὸν τσάρο Ἀλέξανδρο ΙΙΙ . Παρέμεινε στὶς συλλογὲς τῆς βασιλικῆς οἰκογένειας μέχρι τὸ 1917, καὶ  μετὰ βρέθηκε στὶς συλλογὲς τοῦ Ρωσικοῦ Μουσείου στὴν Ἁγία Πετρούπολη.

Ὁ Γεώργιος Βιζυηνὸς μέσα ἀπό τὸ διήγημά του μὲ τίτλο «Μοσκόβ Σελίμ», περιγράφει τὴν τουρκιᾶ στὴν πραγματική της διάσταση ἀναφερόμενος  καὶ στοὺς Τάταρους, (τοὺς Τζερκέζηδες), τὴν σχέση τους μὲ τὸ Ἰσλάμ καὶ τὴν ὀθωμανική αὐτοκρατορία.

“Γενικότερα μέσῳ τοῦ ἔργου του ἀναμοχλεύει ὅλο τὸ ὑπέδαφος θρᾳκικῆς ἱστορίας, ἀνασύροντας πάθη μισοῦ αἰώνα μὲ τὴν ἐφιαλτική γιὰ τοὺς γηγενεῖς ἐγκατάσταση τῶν φανατικῶν αὐτῶν ἀντιρώσων μουσουλμάνων, ποὺ χρησιμοποιήθηκαν ὡς πρόχωμα ἔναντι τῶν κινδύνων εἰσβολῆς ἀπό βορρᾶ, ἀλλά κι ὡς ἀντιστάθμισμα τῶν χριστιανικῶν πληθυσμῶν, ἐνῷ ἀνακαλεῖ ἀπόκοντα τραγικὲς μνῆμες τῆς λεηλασίας τῆς Βιζύης, ὅσο καὶ τῆς θηριωδίας στὸ σπήλαιο Καρα-ντερέ τοῦ γειτονικοῦ στὴ Βιζύη Ἁγίου Γεωργίου, ὅπου 745 ἐγκλωβισμένοι Ἕλληνες, κάηκαν ζωντανοὶ ἀπό ἄτακτους Κιρκάσιους, στὶς 5/17 Δεκεμβρίου 1877 κατὰ τὴν ὑποχώρηση τοῦ τουρκικοῦ στρατοῦ πρὸ τῶν Ρώσων“. 

Λέει ὁ Σελίμ, διηγούμενος τὶς περιπέτειές του κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Ρωσοτουρκικοῦ πολέμου : Συνέχεια ανάγνωσης Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΩΝ ΤΑΤΑΡΩΝ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ΚΑΤΑ ΤΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΩΝ ΡΩΣΟΤΟΥΡΚΙΚΩΝ ΠΟΛΕΜΩΝ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΤΩΝ ΔΕΙΝΩΝ ΤΩΝ ΘΡΑΚΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ Γ.ΒΙΖΥΗΝΟ →