, 

 .

Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΒΑΛΤΕΤΖΙ 12-13/5/1821

.

Ἡ διήγηση τοῦ Στρατηγοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στὸν Γεώργιο Τερτσέτη, ἀναφέρεται στὴν χρονικὴ περίοδο ἀπὸ τέλη Ἀπριλίου ἔως καὶ 13 Μαΐου 1821

……….Ἐστείλαμεν διαταγὲς εἰς τὴν Μεσσηνίαν καὶ Μυστρᾶ, καὶ ἐσυνάχθημεν εἰς τοῦ Μαρμαριᾶ ἕως 1.200 καὶ ἀπὸ ἐκεῖ νὰ πιάσουμε τὸ Βαλτέτζι ὁποὺ ἦτον ἀγνάντια ἀπὸ τὰ Βέρβενα, ἀπὸ τὸ Χρυσοβίτζ καὶ Ἁλωνίσταινα (Καρυτινὰ ὀρδιά). Στὸ Βαλτέτζι εὑρίσκοντο ὁ Μούρτζινος, Γιατράκος, Κυριακούλης, Ἠλίας Μπεηζαντές (Μαυρομιχάλης), Νικηταρᾶς, Ἀναγνωσταρᾶς, ἐγὼ ἤμουν ἐπικεφαλῆς. Σὰν ἐμαζώχθημεν, ἐγὼ ἐστέκομουν μὲ 200 – 300 εἰς τὸ χωριὸ νὰ τοὺς δίδω βοήθειαν. Τὰ ταμπούρια ἦτον πλησίον, διὰ νὰ δίδει τὸ ἕνα τοῦ ἄλλου βοήθεια. Ἦτον ἀρχὲς καὶ δὲν ἤξευραν νὰ πολεμήσουν. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΒΑΛΤΕΤΖΙ 12-13/5/1821 →

25^η Μαρτίου 1821

Χάσκοντας ενώπιον Ηρώων

 .

τού Αθανασίου Τσακνάκη

.

Η Ιστορία, η Κοινωνιολογία και η Εθνολογία έχουν αποδείξει ότι κάθε επανάσταση, που επικρατεί, μετατρέπεται σε νέα καθεστηκυία τάξη, γεγονός που απορρίπτει συλλήβδην τις απατηλές θεωρίες περί «συνεχούς επανάστασης», ενώ παράλληλα ενισχύει τις σύμφυτες ιδέες περί «παλιγγενεσίας». Εφόσον τα αποτελέσματα τού ελληνικού ξεσηκωμού τού 1821 ήταν η επανίδρυση, έστω προβληματική, τού ελληνικού κράτους και η πολιτισμική αναγέννηση, έστω μερική, τού ελληνικού έθνους, δίκαια μπορούμε να ισχυριστούμε αφενός ότι η επανάσταση τής 25^ης Μαρτίου 1821 ήταν εθνική, και αφετέρου ότι η συγκεκριμένη ημέρα είναι όντως μία εθνική επέτειος.

Σχεδόν δύο αιώνες μετά από εκείνη την θαρραλέα ένοπλη σύγκρουση τού Γένους μας με την επιτηδείως και διαχρονικώς μεταμορφωνόμενη οθωμανική τυραννία, θα αποτελούσε ατόπημα να μην αναγνωρίζαμε τόσο την περιορισμένη επίτευξη των αρχικών στόχων των πρωτεργατών τής Επανάστασης, όσο και την πονηρή υπονόμευσή της εκ μέρους ορισμένων Ελλήνων εκείνης τής εποχής, οι οποίοι, όμως, δεν προέρχονταν μόνον από την άρχουσα τάξη, όπως πολύ θα βόλευε τους γραφικούς οπαδούς τού μαρξισμού, αλλά από κάθε κοινωνική τάξη τού Ελληνισμού, απ’ όπου επίσης προέρχονταν και οι θαυμάσιοι πρωταγωνιστές τού έπους τού 1821. Συνέχεια ανάγνωσης ΧΑΣΚΟΝΤΑΣ ΕΝΩΠΙΟΝ ΗΡΩΩΝ →

,

Πῶς ματαιώθηκε ἡ Ἐπανάσταση στήν Ρόδο

Τοῦ Σιαννίτη (ἀπό τό χωριὸ Σιᾶννα) Λαογράφου, Ἀναστάσιου Βρόντη: «Η ΡΟΔΟΣ ΣΤΑ 1821 ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ» ΑΘΗΝΑΙ 1950

……….Ὅταν τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος ἐξεγέρθηκε σύσσωμο στὸ 1821 γιά νά ἀποκτήσῃ τήν ἐλευθερία του, ἡ Ρόδος δέν μπόρεσε νά λάβῃ μέρος στό ἀπελευθερωτικό κίνημα γιατί ὅπως γράφει κι ὁ μεγάλος ἱστορικός Παπαρρηγόπουλος στήν ἱστορία του (Τόμος 6^ος σελ. 779). «Ἐκ τῶν μεγαλυτέρων νήσων Κρήτης, Ρόδου καί Κύπρου αἴτινες πᾶσαι κατείχοντο ὑπό πολυαρίθμων Ὀσμανιδῶν ἐπερειδομένων ἐπὶ ἱσχυρῶν φρουρίων δέν ἐπανέστη εἰμὴ μόνον ἡ Κρήτη». Συνέχεια ανάγνωσης ΠΩΣ ΜΑΤΑΙΩΘΗΚΕ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΡΟΔΟ ΤΟ 1821 →

,

,

……….Στὶς 24 Φεβρουαρίου 1822, κυκλοφόρησε στὸ Ἀγρίνιο τὸ ἐπίσημο κυβερνητικὸ ὄργανο τῆς Γερουσίας τῆς Δυτικῆς Ἑλλάδος, ἡ χειρόγραφη ἐφημερίδα «Ἀχελῷος». Ἡ πράξη συνόδευσε τὴν ἀλλαγὴ ἕδρας, ὅταν ἡ Γερουσία εἶχε μεταφερθεῖ ἀπὸ τὸ Μεσολόγγι στὸ Ἀγρίνιο. Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΤΥΠΟΣ ΚΑΙ Η ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ-ΟΙ ΧΕΙΡΟΓΡΑΦΕΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΜΕΝΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ →