Ναός τού Διός, 6η Ανατολική Μετόπη. Στην τελευταία μετόπη τής Ανατολικής πλευράς, εικονίζεται ο Ηρακλής που καθαρίζει τους στάβλους τού Αυγεία. Η Αθηνά, με περικεφαλαία και ασπίδα, δείχνει με το δόρυ της σε ποιό σημείο έπρεπε ο Ηρακλής να σκάψει αυλάκι, γιά να ενώσει τους ποταμούς Πηνειό και Αλφειό, με τα νερά των οποίων θα παρασυρόταν η κόπρος από τους στάβλους τού Αυγεία.
[…]Στην «ταλαπείρια» εποχή μας, η οποία επιδεικτικά και προς δική της φθορά και καταστροφή και καταισχύνη αγνοεί ότι «το αγαθό και το ευχάριστο έχουν διαφορετική φύση μεταξύ τους» (Πλάτων, Φίληβος, 60b), καθώς και ότι «συμφέρον είναι ό, τι οδηγεί στο αγαθό» (Πλάτων, Όροι, 414e), η Αρετή και η Κακία, όταν «κατά τύχη» εντοπιστούν, δεν αναγνωρίζονται ως μεταξύ τους παντελώς αντίθετες έννοιες και ως αντίρροπες δυνάμεις, ενώ η Τύχη – μοναδική αιτία όσων συμβαίνουν στην ζωή των ηλίθιων όντων – ύπουλα και υστερόβουλα χρησιμοποιείται γιά να δικαιολογήσει τις ανθρώπινες ενέργειες, όπως ακριβώς συμβαίνει στον βίο των περισσότερων ζώων, και μάλιστα των άγριων θηρίων, ο οποίος φαίνεται να αποτελεί προσιτό υπόδειγμα και ικανοποιητικό πρότυπο των σύγχρονων «απελευθερωμένων και εκσυγχρονισμένων» κοινωνιών. Συνέχεια ανάγνωσης Π Λ Ο Υ Τ Α Ρ Χ Ο Σ – Αρετή, Κακία, Τύχη→