Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗΣ – 14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1205

,

14-4-1205 2

.

Ἡ ἥττα τῶν Λατίνων ἀπὸ τοὺς βούργαρους στὴν Ἀδριανούπολη 

Ἡ  ἅλωση τῆς Βασιλεύουσας τὸ 1204, προκάλεσε τὸν τεμαχισμὸ τῶν ἐδαφῶν τῆς Αὐτοκρατορίας. Οἱ δύο ἐπιφανεῖς ἡγέτες τῆς Δ΄ Σταυροφορίας, κράτησαν γιὰ τὸν ἐαυτό τους τὰ καλύτερα ἐδάφη· ὁ Βαλδουίνος ἔλαβε τὰ 5/8 τῆς πόλης, τὴν περιοχὴ τῆς νότιας Θρᾲκης, ἐδάφη στὴν νοτιοδυτικὴ Μικρᾶ Ἀσία καθὼς καὶ τὰ νησιὰ Χῖο, Λέσβο καὶ Σᾶμο.

Ἀπὸ τὴν ἄλλη, οἱ βούλγαροι ὑπὸ τὸν Ἰωάννη Ἀσάν, ἤθελαν νὰ συνεχίσουν καὶ ἀναβιώσουν τὸ ἔργο τῶν προηγούμενων τσάρων τους, Σαμουὴλ καὶ Συμεῶν. Ὁ βούλγαρος ἡγεμόνας, εἶχε προειδοποιήσει τοὺς Λατίνους νὰ μὴν ἐγείρουν ἀξιώσεις γιὰ τὰ «ἐδάφη του».  Οἱ Λατίνοι ἀπασχολημένοι μὲ τὴν ἐκστρατεία στὴν Μ. Ἀσία, δὲν ἔδωσαν τὴν ἀπαραίτητη προσοχὴ στὶς ἐξελίξεις στὴν Θρᾲκη, ὑποτιμῶντας τὶς δυνατότητες τοῦ Ἀσάν. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΗΣ – 14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1205

ΤΟ ΑΡΜΟΣΤΙΚΟΝ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ (ΤΟΜΠΑΖΗΣ 21/5/1823-12/4/1824)

,

Ἐμμανουὴλ Τομπάζης. Πρόκριτος τῆς Ὕδρας καὶ «ἁρμοστὴς» τῆς Κρήτης. Χαρακτικὸ -Ἀθήνα- Συλλογὴ Ἰωάννας Τομπάζη- Χριστοπούλου. Σε άλλη πηγή αναφέρεται ως έργο τού Νικηφόρου Λύτρα που απεικονίζει τον Ιάκωβο Τομπάζη.

.

Ἀποστόλου Β. Δασκαλάκη, τακτικοῦ καθηγητοῦ τῆς Ἱστορίας τῆς Νεωτέρας Ἑλλάδος, Διευθυντοῦ τοῦ Ἱστορικοῦ Σπουδαστηρίου.

Τὰ τοπικὰ πολιτεύματα κατὰ τὴν ἐπανάστασιν τοῦ 1821
Ἡ μορφὴ τοῦ πολιτεύματος στὴν Κρήτη 

………..(…) Τὸ ψηφισθὲν αὐτό φιλελεύθερον πολίτευμα τῆς Κρήτης δὲν ηὐδοκίμησε. Αἱ δραματικαὶ πολεμικαὶ περιπέτειαι, αἱ ὁποῖαι ἀπῂτουν πρὸ παντὸς ἄλλου στιβαρὰς στρατιωτικὰς χεῖρας πρὸς διαχείρισιν τοῦ Ἀγῶνος, καὶ ἡ ἀδυναμία ἀποστολῆς ἐνισχύσεων ὑπὸ τῆς κεντρικῆς κυβερνήσεως, παρέλυον τὴν πολιτικὴν διοίκησιν. Ἐξ ἄλλου, εἰς τὴν ἀπομεμακρυσμένην ἀπὸ τῆς λοιπῆς ἐν ἐπαναστάσει Ἑλλάδος μεγαλόνησον αὐτήν, δὲν ὑπῆρχεν οὔτε παράδοσις, οὔτε προπαίδευσις πολιτικὴ ἐν τῷ πλαισίῳ τῶν καθιερωθέντων δημοκρατικῶν θεσμῶν. Συνέχεια ανάγνωσης ΤΟ ΑΡΜΟΣΤΙΚΟΝ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΤΑ ΤΡΑΓΙΚΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ (ΤΟΜΠΑΖΗΣ 21/5/1823-12/4/1824)

ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ (+ 11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1878)

,

Ξυλογραφία τοῦ περιοδικοῦ Ἐθνικὸν Ἡμερολόγιον Βρετοῦ (1866)

 

……….Στὶς 11 Ἀπριλίου 1878, ἀπεβίωσε ὁ λόγιος συγγραφέα μας, Δημήτριος Σκαρλάτος Βυζάντιος, πατέρας τῶν δημοσιογράφων καὶ λογοτεχνῶν, Ἀναστάσιου καὶ Ἀλέξανδρου Βυζάντιου.   Συνέχεια ανάγνωσης ΣΚΑΡΛΑΤΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟΣ (+ 11 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1878)

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΣ (8/4) ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΒΟΥΝΙΧΩΡΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΘΥΜΙΑ (9 ΚΑΙ 10/4/1943)

,

10-4-1943

,

 Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΣ (8/4) ΚΑΙ ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΒΟΥΝΙΧΩΡΑ (10/4) ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΘΥΜΙΑ (9/4).

Αντάρτες του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν στις 8 Απριλίου 1943 κατά ιταλικής φάλαγγας και σκότωσαν δεκεπέντε στρατιώτες της. Την επομένη ημέρα (9/4) θα ακολουθήσουν τα αντίποινα, τα οποία θα πληρώσει ο άμαχος πληθυσμός (γυναικόπαιδα, ανάπηροι πολέμου και γέροντες). Πρώτη η Αγιά Θυμιά (Αγία Ευθυμία) και μετά η Βουνιχώρα (10/4), λεηλατήθηκαν και καταστράφηκαν με μυδραλιοβόλα και χειροβομβίδες. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΕΥΘΥΜΙΑΣ (8/4) ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΠΛΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ ΒΟΥΝΙΧΩΡΑ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΘΥΜΙΑ (9 ΚΑΙ 10/4/1943)

ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ-Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΒΙΚΕΝΤΙΟΥ ΓΚΑΛΛΙΝΑ (1795 – 1842) ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ Α΄ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

,

Σύλληψη μελῶν τῆς μυστικῆς ἑταιρείας τῶν ἐθνικιστῶν Καρμπονάρων στὴν Ἰταλία (1820-1823).
Η συμβολή τού Βικεντίου Γκαλλίνα στο πολιτειακό έργο τής Α’ Εθνικής Συνελεύσεως στην Επίδαυρο 

,

……….Ὁ Γκαλλίνα, μετὰ τὴν συντριβὴ τῆς Ἰταλικῆς Ἐπαναστάσεως τῶν Καρμπονάρων, ἀκολούθησε τὸν Λόρδο Βύρωνα στὸ Μεσολόγγι, ὅπου κίνησε τὴν προσοχὴ τοῦ Μαυροκορδάτου, γιὰ τὸ ἐπαναστατικὸ του παρελθόν, τὴν φιλελληνικὴ του θέρμη, τὴν μόρφωσή του, καὶ τὶς ἐξαιρετικὲς πολιτειακὲς του γνώσεις. Συνέχεια ανάγνωσης ΦΙΛΕΛΛΗΝΕΣ-Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΟΥ ΒΙΚΕΝΤΙΟΥ ΓΚΑΛΛΙΝΑ (1795 – 1842) ΣΤΟ ΠΟΛΙΤΕΙΑΚΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ Α΄ΕΘΝΙΚΗΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΔΑΥΡΟ

ΦΑΕΣΦΟΡΑ ΕΡΑΝΙΣΜΑΤΑ-ΗΛΙΟΔΩΡΟΣ Ο ΕΜΕΣΗΝΟΣ, «ΑΙΘΙΟΠΙΚΑ»

,

«Ὁ Λόγος» . Δημιουργία τοῦ Σὲρ Λῶρενς Ἄλμα Ταντέμα . (The Discourse – Sir Lawrence Alma-Tadema).

,

Αθανάσιος Τσακνάκης

Θεολόγος – Φιλόλογος

 

 Φ α ε σ φ ό ρ α     Ε ρ α ν ί σ μ α τ α

 

Σύναγμα Α΄

 

Τα «Φαεσφόρα Ερανίσματα» φιλοδοξούν να αποτελέσουν μία συλλογή από ευσύνοπτα χωρία και ρητά Ελλήνων, Λατίνων, Ιταλών, Ισπανών και Πορτογάλων διανοουμένων, μεταφρασμένα – όπου κρίνεται απαραίτητο – ή μεταγλωττισμένα, αναλόγως, στην νέα ελληνική γλώσσα. Η συλλογή είναι διαρθρωμένη σε «Συνάγματα», καθένα εκ των οποίων φιλοξενεί αποσπάσματα και αποφθέγματα ενός πνευματικού δημιουργού. Την παρουσίαση εμπλουτίζουν ενίοτε βιογραφικά στοιχεία, διευκρινιστικά σχόλια και διαφωτιστικές αναλύσεις. Σκοπός των «Φαεσφόρων Ερανισμάτων» είναι η τέρψη των αναγνωστών, αλλά και η αφύπνιση τής διάνοιάς τους. Η ηλεκτρονική ή έντυπη αναπαραγωγή και διάδοσή τους, καθώς και η τυχόν μετάφρασή τους σε άλλες γλώσσες, επιτρέπεται υπό τον απαρέγκλιτο όρο τής αυστηρής διατήρησης τής απόλυτης ακεραιότητας τού περιεχομένου των «Συναγμάτων».

Ηλιόδωρος ο Εμεσηνός, «Αιθιοπικά»

Βιογραφικά Στοιχεία

Ελάχιστα στοιχεία διαθέτουμε γιά τον Ηλιόδωρο. Εικάζεται ότι έζησε είτε κατά τον δεύτερο είτε κατά τον τρίτο μετά Χριστόν αιώνα. Ο ίδιος αναφέρει ότι καταγόταν από την Έμεσα – το σημερινό Χομς – τής Συρίας, ήταν γιός τού Θεοδοσίου και προερχόταν από οικογένεια ιερέων τού Ηλίου. Το όνομά του, μαζί με εκείνα τού Χαρίτωνος, τού Ξενοφώντος τού Εφεσίου, τού Αχιλλέως Τατίου και τού Λόγγου, δικαίως συγκαταλέγεται μεταξύ των καλουμένων «πατέρων» τού ευρωπαϊκού μυθιστορήματος.

Εργογραφικά Στοιχεία

Ο Ηλιόδωρος είναι ο συγγραφέας των «Αιθιοπικών» ή «Των περί Θεαγένην και Χαρίκλειαν», τού χρονολογικώς τελευταίου εκ των σωζόμενων μυθιστορημάτων τής αρχαίας ελληνικής εποχής. Το έργο του είναι χωρισμένο σε δέκα «βιβλία», δηλαδή μέρη, και διηγείται τον φλογερό και ακατανίκητο έρωτα τού ρωμαλέου Θεαγένη, ενός νεαρού Θεσσαλού άρχοντα, και τής πανέμορφης Χαρίκλειας, θυγατέρας τού βασιλιά των Αιθιόπων. Η ανάπτυξη τού κεντρικού θέματος διανθίζεται από ένα πλήθος περιπετειών – ναυαγίων, απαγωγών, πολέμων, περιπλανήσεων, πειρασμών, ονείρων και λοιπών – κοσμείται από θελκτικές περιγραφές τοπίων, πόλεων, λαών, τελετών και ανθρώπινων χαρακτήρων και αντικατοπτρίζει τις πλούσιες γνώσεις τού δημιουργού του σε θέματα γεωγραφίας, λαογραφίας, ψυχολογίας και φιλοσοφίας. Η έκπληξη και ο αιφνιδιασμός τού αναγνώστη, όπως επίσης οι ανατροπές και τα απρόβλεπτα, αποτελούν σημαντικά στοιχεία τού μυθιστορήματος. Αρκετοί ερμηνευτές, όχι άδικα, διέγνωσαν ένα συμβολικό υπόβαθρο στην δομή και στην εξέλιξη τής διήγησης: τον επίγειο αγώνα τής ανθρώπινης ψυχής που επιζητά την επουράνια τελείωση.

Γιά την νεοελληνική μετάφραση των αποσπασμάτων τού παρόντος Συνάγματος χρησιμοποιήθηκε το αρχαιοελληνικό κείμενο τής έκδοσης Héliodore – Les Éthiopiques, Les Belles Lettres, Paris, 1960.

Σημείωση: οι εντός παρενθέσεως τρεις αριθμοί, που συνοδεύουν όλα τα χωρία, παραπέμπουν αντίστοιχα στο ανάλογο βιβλίο (μέρος), κεφάλαιο και παράγραφο τού έργου.

Ηλιοδώρου τού Εμεσηνού εκ των «Αιθιοπικών»

Συνέχεια ανάγνωσης ΦΑΕΣΦΟΡΑ ΕΡΑΝΙΣΜΑΤΑ-ΗΛΙΟΔΩΡΟΣ Ο ΕΜΕΣΗΝΟΣ, «ΑΙΘΙΟΠΙΚΑ»

Ἑλληνικό Ἡμερολόγιο-Ἑλληνοϊστορεῖν