,

,

.

.

.

«ΑΡΑΤΕ ΠΥΛΑΣ…» Ψαλμὸς 23 [24], 7…,  ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΙΣ.

,

,

ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΓΚΙΟΛΕ
Βοηθοῦ τῆς Ἕδρας Βυζαντινῆς Ἀρχαιολογίας

,

,

Εἰς πολλὰς περιοχὰς τῆς Ἑλλάδος διατηρεῖται μέχρι σήμερον ἕν πολὺ γνωστὸν πασχαλινὸν ἔθιμον· μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν τοῦ εὐαγγελίου τῆς Ἀναστάσεως εἰς τὸ προαύλιον τῆς ἐκκλησίας, ὁ ἱερεύς, πρὶν εἰσέλθει ἐκ νέου εἰς τὸν ναὸν διὰ τὴν πρώτην πασχαλινὴν λειτουργίαν, ἴσταται πρὸ τῆς κλειστῆς θύρας τοῦ ναοῦ, κρατῶν εἰς τὰς χεῖρας τὸ ἅγιον Εὐαγγέλιον καὶ διαμείβεται τότε μεταξὺ αὐτοῦ καὶ τοῦ ἐντός τῆς έκκλησίας κρυμμένου, συνήθως ἑνός τῶν ψαλτῶν ἤ ἐπιτρόπων τῆς ἑνορίας, ὁ κάτωθι διάλογος βασιζόμενος εἰς τοὺς στίχους τοῦ 23 [24]ου Ψαλμοῦ : Λέγει ὁ ἱερεύς στεντόρειᾳ τῇ φωνῇ :

,

«Ἄρατε πύλας, ἄρατε, οἱ ἄρχοντες ὑμῶν, καὶ ἐπάρθητε πύλαι αἰώνιοι, καὶ εἰσελεύσεται ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης», ἐρωτᾷ ἐν συνεχείᾳ ὁ ἐντός τοῦ ναοῦ «Τὶς ἐστίν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης;» καὶ ἀνταπαντᾷ ὁ ἱερεύς: «Κύριος δυνατὸς, Κύριος κραταιὸς, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ».

,

Ὁ διάλογος αὐτός ἐπαναλαμβάνεται τρεῖς φορὲς. Κατὰ τὴν τελευταίαν δὲ ἀπάντησιν, ὁ ἱερεύς δίδων λάκτισμα εἰς τὴν κλειστὴν θύραν τῆς ἐκκλησίας προσθέτει: «Νὰ, αὐτός ἐστίν ὁ βασιλεύς τῆς δόξης» καὶ εἰσέρχεται θριαμβευτὴς εἰς τὴν ἐκκλησίαν καὶ μετ’ αὐτοῦ ὁ λαὸς[1]. Συνέχεια ανάγνωσης «ΑΡΑΤΕ ΠΥΛΑΣ…» Ψαλμὸς 23 [24], 7…, ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΠΙΒΙΩΣΙΣ. →

,

,

.

.

.

Η ΜΑΡΤΥΡΙΑ
ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΘΝΙΚΩΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΩΝ

,

,

Ὁ πρῶτος Ἐθνικός συγγραφέας ποὺ μᾶς ἐνδιαφέρει εἶναι καθὼς φαίνεται, ὁ Θαλλὸς, ὁ ὁποῖος γύρω στὸ 52 μ.Χ. ἔγραψε ἕνα ἔργο προσπαθώντας νὰ περιγράψῃ τὴν ἱστορία τῆς Ἑλλάδος καὶ τὶς σχέσεις μὲ τὴν Ἀσία, ἀπ’ τὸν Τρωϊκό Πόλεμο μέχρι τὶς μέρες του.Τὰ ἐκτεταμένα ἀποσπάσματα αὐτοῦ τοῦ ἔργου συγκεντρώθηκαν στὸ ἔργο τοῦ C. Mueller, Fragmenta Historicum Graecorum III/517επ., καὶ στὸ ἔργο τοῦ F. Jacoby, Die Fragmente der griechischen Historiker, II, B(Βερολίνο, 1929), σελ. 256. Ὁ ἴδιος ἔχει ταυτισθεῖ μ’ ἕναν Σαμαρείτη ποὺ εἶχε τὸ ἴδιο ὄνομα, κι ὁ ὁποῖος ἀναφέρεται ἀπ’ τὸν Ἰώσηπο (Ἀρχ. XVIII/6,4) σὰν ἀπελεύθερος τοῦ Αὐτοκράτορα Τιβέριου.

Ὅμως, ὁ Ἰούλιος ὁ Ἀφρικανός, ἕνας Χριστιανὸς συγγραφέας, ποὺ χρονολογεῖται γύρω στὸ 221 μ.Χ., ὁ ὁποῖος γνώριζε τὰ ἔργα τοῦ Θαλλοῦ, λέει, μιλώντας γιὰ τὸ σκοτάδι ποὺ ἔπεσε ἐπάνω στὴ γῆ, στὴ διάρκεια τῆς Σταύρωσης τοῦ Χριστοῦ: Συνέχεια ανάγνωσης Η ΙΣΤΟΡΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ →

,

Τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς τοῦ 1547 μετὰ Χριστὸν

,

Μία ἀκόμη ἀπόδειξη τῆς αὐθεντικότητας τῆς Ὀρθοδοξίας

Πρόκειται γιὰ τὸ θαυμαστὸ γεγονὸς ποὺ συνέβη τὴν ἐποχή ποὺ οἱ ἄραβες κατέλαβαν τὰ Ἱεροσόλυμα (1547 μ.Χ.) καὶ τοὺς Ἁγίους Τόπους. Τὴν ἐποχή ποὺ τοῦρκος διοικητὴς ἦταν ὁ Μουρᾶτ IV καὶ πατριάρχης Ἱεροσολύμων ὁ Σοφρώνιος Β΄.

Τότε οἱ Ἀρμένιοι αἰρετικοί, ποὺ ἀπό χρόνια ἔψαχναν εὐκαιρία νὰ “βάλουν χέρι” στὰ Ἱερά προσκυνήματα καὶ μάλιστα στὸν Πανάγιο Τάφο καὶ νὰ “βγάλουν” αὐτοί τὸ Ἅγιο Φῶς, δωροδόκησαν τὸν τοῦρκο διοικητὴ νὰ δώσῃ διαταγὴ νὰ παραμείνουν οἱ Ὀρθόδοξοι ἐκτός ναοῦ τὸ Μ.Σάββατο κατὰ τὴν τελετὴ ἀφῆς τοῦ Ἁγίου Φωτὸς!

Καὶ τὸ πέτυχαν… Συνέχεια ανάγνωσης ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ-ΤΟ ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ 1547 →