.

.

.

..

.

Ο ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΓΑΜΟΣ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΡΩΜΥΛΙΑΣ [ΒΟΡΕΙΑΣ ΘΡΑΚΗΣ ]
,

,

Ὁ σεβασμὸς στοὺς θεσμοὺς καὶ ἡ πειθαρχία στὶς ἀρχές τῆς οἰκογένειας, ἔκαναν ἁρμονική τὴ συμβίωση μέσα στὸ σπίτι, οἱ δὲ γονεῖς εἶχαν τὴν πρώτη καὶ τὴν τελευταῖα λέξη στὴν οἰκογένεια. Καὶ ὅταν ἀκόμα ἐπρόκειτο τὰ παιδιὰ τους νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὰ δεσμὰ τοῦ γάμου, οἱ γονεῖς ἦταν ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ἔκαναν τὴν ἐπιλογή, γιὰ τὴν καταλληλότητα τοῦ συντρόφου, ἀφοῦ θὰ ζοῦσαν ὅλοι μαζὶ στὸ ἴδιο σπίτι καὶ ἔτσι, ἀποφάσιζαν ἐρήμην τους.

Τὸ μυστήριο τοῦ γάμου, ἦταν ἕνα εὐχάριστο γεγονὸς, ὄχι μόνο γιὰ τὶς δύο οἰκογένειες ποὺ εἶχαν τὸν πρωταγωνιστικὸ καὶ κύριο ρόλο, ἀλλά καὶ γιὰ ὅλη τὴ μικρὴ κοινωνία, ἡ ὁποῖα συμμετεῖχε ἐνεργά στὴ χαρὰ, ὅπως συνήθιζαν νὰ ὀνομάζουν τὸ γᾶμο. Καὶ ἡ χαρὰ αὐτή, κρατοῦσε μιᾶ ὁλόκληρη ἑβδομάδα, μὲ τὴ συμμετοχὴ συγγενῶν, φίλων καὶ γειτόνων.

Ὁ γᾶμος, γινόταν συνήθως μὲ προξενιὸ, μὲ τὴν ἔννοια ὅτι οἱ οἰκογένειες ποὺ εἶχαν ἀγόρια τῆς παντρειᾶς, ἤξεραν τὶς οἰκογένειες ποὺ εἶχαν κορίτσια καὶ οἱ ἴδιοι οἱ γονεῖς, πήγαιναν στὸ σπίτι τοῦ κοριτσιοῦ νὰ ζητήσουν τὸ χέρι του.

Τὸ ἰδανικό ἦταν, ὅταν εἶχαν γνωριμία οἱ δύο νέοι καὶ συμφωνοῦσαν καὶ οἱ γονεῖς. Τότε, Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΣ ΓΑΜΟΣ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΡΩΜΥΛΙΑΣ →

,

,

.

..

.

Ομοτίμου καθηγητή του Πανεπιστημίου της Γενεύης

Samuel Baud- Bovy

,

,

Ενώ οι λόγιοι του περασμένου αιώνα, είτε για να ευχαριστήσουν τους φιλέλληνες, είτε για να καταπολεμήσουν τη θεωρία του Φαλμεράϊερ για τον εκσλαβισμό της Ελλάδας, προσπαθούσαν με κάθε τρόπο ν’αποδείξουν ότι οι Νεοέλληνες είναι άμεσοι απόγονοι των αρχαίων, οι μετέπειτα γενιές βαρέθηκαν αυτή την προγονολατρεία. Ακόμα κι ο Παλαμάς ξέσπασε καμμιά φορά :

“ Τρανοί κι αν είναι οι τάφοι, τάφοι θά ‘ ναι, στον ήλιο τόποι θέλουμε κ’ εμείς.”

Σήμερα όμως, αφού αναγνωρίζεται σε όλους τους τομείς η ύπαρξη σύγχρονου αυθύπαρκτου ελληνικού πολιτισμού, δεν έχομε πιά κανένα  λόγο να μην παραδεχτούμε ότι ορισμένα στοιχεία του αρχαίου κόσμου είναι ακόμα ολοζώντανα στην τωρινή Ελλάδα.

Θα σας αναφέρω δύο παραδείγματα: ένα χορό, το συρτό, ένα στίχο, το δεκαπεντασύλλαβο. Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΣΥΡΤΟΣ ΚΑΙ Ο ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΣΥΛΛΑΒΟΣ ΣΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΙ ΝΕΑ ΕΛΛΑΔΑ →