Σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η σταφίδα αποτελούσε το βασικό εξαγωγικό προϊόν του ελληνικού βασιλείου. Συνήθως υπερέβαινε το ήμισυ της αξίας όλων των εξαγωγών και υπερκάλυπτε το κόστος των εισαγόμενων δημητριακών. Με την ενσωμάτωση των Ιονίων Νήσων το 1864, το σύνολο της παγκόσμιας παραγωγής κορινθιακής σταφίδας αποτέλεσε ελληνικό «φυσικό μονοπώλιο», ταυτόχρονα όμως μεγιστοποιήθηκε το διατροφικό έλλειμμα της ελληνικής σιτοκαλλιέργειας. Η επέκταση της κατανάλωσης σταφίδας και άλλων ομοειδών καρπών από ευρύτερα λαϊκά στρώματα στο Ηνωμένο Βασίλειο, κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, ώθησε τη διεύρυνση των ζωνών καλλιέργειας κατώτερης ποιότητας και τιμής αλλά υψηλής απόδοσης προς τις περιοχές της παράλιας Δυτικής Πελοποννήσου (Ηλεία, Τριφυλία κλπ). Συνέχεια ανάγνωσης Η ΣΤΑΦΙΔΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ→
Περί της σύντομης ζωής της τριήρους ‘’Ολυμπιάς’’ .
.
γράφει ο συγγραφέας Δημήτριος Τσιρόγλου
.
……….Μετά την κατασκευή του ομοιώματος τριήρους σε αναλογία 1/50 και την έκθεση αυτού στο μουσείο Ναυτικής Παράδοσης Πειραιώς, εδέησε αυτή η δύσμοιρη χώρα, να αποκτήσει μία σύγχρονης κατασκευής τριήρη. Χρειάστηκε να περάσουν περίπου 2.500 χρόνια από τότε που, ο ναυπηγός Αμεινοκλής επινόησε την κατασκευή της τριήρους, ώστε να κατασκευαστεί ένα αντίγραφο σε πραγματικό μέγεθος, δηλαδή σε αναλογία 1/1, αυτού του αξιοθαύμαστου και ευφυούς εμπνεύσεως πολεμικού πλοίου. Πρόκειται βεβαίως για την περίφημη τριήρη ‘’Ολυμπιάς’’. Συνέχεια ανάγνωσης ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΤΟΜΗΣ ΖΩΗΣ ΤΗΣ ΤΡΙΗΡΟΥΣ “ΟΛΥΜΠΙΑΣ”→