,
,
……….Στὶς 22 Ἀπριλίου τοῦ 1894, ἀπεβίωσε ἀπὸ φυματίωση ὁ ποιητὴς καὶ πεζογράφος ἀπὸ τὴν Ἤπειρο, Κώστας Κρυστάλλης, σὲ ἡλικία μόλις 25 ἐτῶν. Στὴν σύντομη ζωὴ του, ἄφησε τὴν σφραγίδα του, ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὴν τοπικὴ παράδοση καὶ μάλιστα μὲ τὰ μέτρα ποὺ ἦταν σὲ χρήση καὶ στὸ δημοτικὸ τραγούδι, μὲ τὸν λαϊκὸ δεκαπεντασύλλαβο. Ἡ ποίηση αὐτὴ ἀγαπήθηκε ἀπὸ τὸ ἑλληνικὸ ἀναγνωστικὸ κοινὸ καὶ ἐξακολουθεῖ ν’ ἀγαπιέται ἀκόμα, ὅπως ἀγαπήθηκε καὶ ὁ ποιητής, στὸν ὁποῖο ἡ λατρεία τοῦ κοινοῦ ἔχει στήσει ὥς σήμερα τέσσερεις προτομές. Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΥΣΤΑΛΛΗΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ


(…) Δὲν θὰ μποροῦσα νὰ διηγηθῷ ἐδῶ τὴν ἱστορία τῆς Χειμάρρας ἀπὸ τὸν 15οαἰῶνα, ὅταν οἱ Χειμαρριῶτες ἀποτέλεσαν, μὲ τὴν γαλανόλευκη σημαία, τὰ χρώματα τῶν Ἑλλήνων, ἕνα ἐπίλεκτο σῶμα στὰ στρατεύματα τοῦ Γεωργίου Καστριώτη, ὁ ὁποῖος μαχόταν ἐνάντια στοὺς σουλτάνους. Ἡ Χειμάρρα ἦταν τότε μία ἐπαρχία διπλῆς σπουδαιότητας. Ὁ Ἀλῆ πασᾶς κατόρθωσε μὲ τὴν μέθοδο τοῦ ἀφανισμοῦ καὶ τῆς τρομοκρατίας νὰ ἐξισλαμίσῃ μερικὰ χωριὰ ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ τοῦ βουνοῦ. Παρ’ ὅλα αὐτά, ἡ ἐπαρχία ἐξακολουθοῦσε νὰ ἀποτελῇ ἔως τῷ 1833, ξεχωριστὴ ἑλληνική ἐπισκοπη. Μέχρι σήμερα, οἱ Χειμαρριῶτες μὲ τὴν παλικαριὰ τους (καὶ εἶναι πάρα πολὺ καλοὶ σκοπευτές, ὅπως οἱ Ἐλβετοί), ἔχουν ἀπολαύσει τὸ προνόμιο νὰ ὁπλοφοροῦν, νὰ μὴν πληρώνουν ἔγγειο φόρο καὶ καπνικὸ φόρο καὶ ἀπαλλάχθηκαν ἀπὸ τοὺς τελωνειακοὺς δασμούς. 

