,

Πῶς ματαιώθηκε ἡ Ἐπανάσταση στήν Ρόδο

Τοῦ Σιαννίτη (ἀπό τό χωριὸ Σιᾶννα) Λαογράφου, Ἀναστάσιου Βρόντη: «Η ΡΟΔΟΣ ΣΤΑ 1821 ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΝΩΣΤΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΗΣ» ΑΘΗΝΑΙ 1950

……….Ὅταν τὸ Ἑλληνικὸ ἔθνος ἐξεγέρθηκε σύσσωμο στὸ 1821 γιά νά ἀποκτήσῃ τήν ἐλευθερία του, ἡ Ρόδος δέν μπόρεσε νά λάβῃ μέρος στό ἀπελευθερωτικό κίνημα γιατί ὅπως γράφει κι ὁ μεγάλος ἱστορικός Παπαρρηγόπουλος στήν ἱστορία του (Τόμος 6^ος σελ. 779). «Ἐκ τῶν μεγαλυτέρων νήσων Κρήτης, Ρόδου καί Κύπρου αἴτινες πᾶσαι κατείχοντο ὑπό πολυαρίθμων Ὀσμανιδῶν ἐπερειδομένων ἐπὶ ἱσχυρῶν φρουρίων δέν ἐπανέστη εἰμὴ μόνον ἡ Κρήτη». Συνέχεια ανάγνωσης ΠΩΣ ΜΑΤΑΙΩΘΗΚΕ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΣΤΗΝ ΡΟΔΟ ΤΟ 1821 →

,

.

Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΕΛΔΖΟΥΚΩΝ ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ (β΄)

……….Πρὸ τοῦ J. Laurent δὲν ἦτο διηυκρινισμένον πῶς ἔγινεν ἡ κατάκτησις τῆς Μ. Ἀσίας ὑπὸ τῶν Σελδζούκων. Οὗτος ἀπέδειξεν ὅτι δὲν ἀληθεύει ἡ τέως κρατοῦσα γνώμη ὅτι οἱ Σελδζοῦκοι, ἀφοῦ ἐπὶ πολλὰ ἔτη ἐλεηλάτησαν κατ’ ἀρέσκειαν πᾶσαν τὴν Μ. Ἀσίαν, ἔνθα δὲν ὑπῆρχε πλέον βυζαντινὸς στρατὸς ἱκανὸς ν’ ἀντιστῇ εἰς αὐτοὺς καὶ ὁ ἐμφύλιος πόλεμος ἐξηφάνιζε τὴν τελευταίαν δύναμιν τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας, ἐπέτυχον τῷ 1074 ἐπὶ Μιχαὴλ Ζ΄ τοῦ Δούκα παραχώρησιν μεγάλου τμήματος τῆς Μ. Ἀσίας διὰ συνθήκης.

……….Βέβαιον εἶναι μόνον ὅτι, ἐπὶ Μιχαὴλ Ζ΄(1071-1078), ἤρχισεν ἡ ὁριστικὴ ἐγκατάστασις τῶν Σελδζούκων ἐν Μ. Ἀσίᾳ. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΣΕΛΤΖΟΥΚΩΝ (ΣΕΛΔΖΟΥΚΩΝ) ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ (β΄) →

,

Σπῦρος Καγιαλές, ὁ θρῦλος τοῦ Ἀκρωτηρίου: «Γιὰ τοῦ Χριστοῦ τὴν πίστη τὴν ἁγία καὶ τῆς πατρίδας τὴν ἐλευθερία».

……….Σὰν σήμερα τῷ 1897, τὸ ἐπαναστατικὸ στρατόπεδο στὸ Ἀκρωτήρι Χανίων, βομβαρδίστηκε ἀπὸ συνδυασμένα πυρᾶ τοῦ τουρκικοῦ πυροβολικοῦ καὶ τοῦ στόλου τῶν πολεμικῶν τῶν Μεγάλων Δυνάμεων. Μέσα ἀπὸ αὐτὴ τὴν κόλαση τῆς φωτιᾶς καὶ τοῦ θανάτου, ἀναδύθηκε ἡ ἡρωικὴ μορφὴ τοῦ Σπύρου Καγιαλέ, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν στάση καὶ πράξη του, ἀνάγκασε τὰ κανόνια τῶν Μεγάλων Δυνάμεων νὰ σιγήσουν. Συνέχεια ανάγνωσης ΣΠΥΡΟΣ ΚΑΓΙΑΛΕΣ-Ο ΘΡΥΛΟΣ ΤΟΥ ΑΚΡΩΤΗΡΙΟΥ (ΧΑΝΙΑ 9/2/1897) →

,

Εὐστάθιου Βούτου.

……….Στὶς ἀρχὲς Νοεμβρίου 1540, ἀρχίζει τὸ κύμα μεταναστεύσεως τῶν κατοίκων τῆς Μονεμβασίας καὶ τοῦ Ναυπλίου, πρὸς Ἐνετικές περιοχές. Ἐνῶ ἡ «Ἱερά Συμμαχία» μεταξὺ τοῦ πάπα Παύλου Γ΄, τοῦ Γερμανοῦ αὐτοκράτορα Καρόλου Ε΄, τοῦ Φερδινάνδου τῆς Αὐστρίας, καὶ τῆς Βενετίας, εἶχε ξεκινήσει μὲ τοὺς καλύτερους οἰωνούς, φέρνοντας ἐλπίδες στοὺς ὑπόδουλους Ἕλληνες, οἱ ἀντιδικίες καὶ οἱ διαφωνίες, κυρίως μεταξὺ Ἱσπανῶν καὶ Βενετῶν, τὴν ὁδήγησαν σὲ πλήρη ἀποτυχία· ἡ προδοτικὴ στάση τῆς Βενετίας κατέληξε στὴν τουρκοβενετικὴ συνθήκη τῆς 2ας Ὀκτωβρίου 1540· βάσει αὐτῆς, οἱ ὀθωμανοὶ πῆραν τὸ Ναύπλιο καὶ τὴν Μονεμβασιᾶ καὶ ἄρχισαν νὰ κυριαρχοῦν προοδευτικὰ στὸ Αἰγαῖο. Ἀρχίζει λοιπὸν ἔνας νέος ξεριζωμὸς γιὰ τοὺς κατοίκους τοῦ Ναυπλίου καὶ τῆς Μονεμβασιᾶς, γιὰ νὰ καταφύγουν στὴν Βενετία, τὴν Κρήτη καὶ τὴν Κέρκυρα. Συνέχεια ανάγνωσης ΤΟ ΑΙΓΑΙΟ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΠΡΟΟΘΩΜΑΝΙΚΗ, ΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΟΘΩΜΑΝΙΚΗ ΠΕΡΙΟΔΟ →