ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ-10 ΙΟΥΝΙΟΥ

10 Ιουνίου

323 π. Χ.—Δώδεκα ημέρες μετά την εμφάνιση των πρώτων συμπτωμάτων τής ασθένειάς του, εκπνέει στην Βαβυλώνα, σε ηλικία 33 ετών, ο μέγιστος ηγέτης των αιώνων, το κεραύνιο δόρυ και ο φωτοβόλος πυρσός τού Ελληνισμού, το θείο τέκνο τού Διός, ο Μέγας Στρατηλάτης και Κοσμοκράτωρ, Αλέξανδρος. «Υπάρχουν πολλές παραδόσεις γιά όσα γίνανε τις ύστατες εκείνες ημέρες, αλλά είναι αναξιόπιστες και πολλές τους σαφώς σκοπιμοθηρικές. Και πάντως καμμιά μαρτυρία έγκυρη που να βεβαιώνει πως πεθαίνοντας ο Αλέξανδρος ώρισε, με λόγο ή με σημάδι του, κάποιον γιά την διαδοχή του, ή γιά το είδος τής διακυβέρνησης και τα αναγκαία μέτρα γιά το μέλλον. Γιά τον ξαφνικό θάνατο τού στρατηλάτη διατυπώθηκαν πολλές εκδοχές. [Τα συγκριτικά στοιχεία που θα επέτρεπαν αναγωγή τής ημερομηνίας θανάτου στο δικό μας ημερολόγιο είναι ελλειπή. Ως προσφάτως στηριζόμασταν στην ημερομηνία τού ΨευδοΚαλλισθένους, εκδ.Kroll, Γ΄35: «Φαρμοῦθι τετράδι δύσεως», αντίστοιχη με την 13η Ιουνίου [G.Unger, Philologus, XXXIX, 1880, Der attische Schaltkreis, 491-4·Beloch, ὅ.π.)· πλην ο Samuel, Ptolemaic Chronology, 47, την απορρίπτει, βάσει ενός βαβυλωνιακού αστρονομικού ημερολογίου, δημοσιευμένου το 1955, που αναφέρει ως ημερομηνία θανάτου την 29η τού δεύτερου τοπικού μήνα Αγιαρού, δηλαδή: 10 Ιουνίου 323.Ιστορία τού Μεγάλου Αλεξάνδρου», Johann Gustav Droysen, Ρ.-Η.-Σ. Αποστολίδης)].

1041.—Σεισμική δόνηση μεγάλου μεγέθους στην Βασιλεύουσα. Αν και ο σεισμός δεν καταγράφηκε ως καταστροφικός, ωστόσο, την συγκεκριμένη χρονιά το φαινόμενο ήταν σε μεγάλη έξαρση. Από τον Δεκέμβριο και κατόπιν, γιά διάστημα τεσσάρων μηνών, η Πόλη των πόλεων δεν σταμάτησε να δονείται από τον τρομερό Εγκέλαδο.

1190.—Πνιγμός τού Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Α΄ Βαρβαρόσσα κατά την διάρκεια τής τρίτης Σταυροφορίας. Αποτέλεσμα τής θανής του, ήταν να επιστρέψουν στην Ευρώπη οι περισσότεροι στρατιώτες του. Οι Γερμανοί ήταν οι πρώτοι που έφτασαν στην Ασιατική ήπειρο και αντιμετώπισαν νικηφόρα τους τούρκους. Η Γ΄ Σταυροφορία οργανώθηκε μετά από την πτώση τής Ιερουσαλήμ στα χέρια των μουσουλμάνων. Τότε, οι τρεις μεγάλοι βασιλείς τής Δύσεως, ο Φίλιππος Β΄ Αύγουστος τής Γαλλίας, ο Φρειδερίκος Α΄ Βαρβαρόσσας τής Γερμανίας και ο Ερρίκος Β΄, τον οποίο διαδέχτηκε ο Ριχάρδος Α΄ τής Αγγλίας, αποφάσισαν να εκστρατεύσουν από κοινού γιά να απελευθερώσουν τους Άγιους Τόπους. Τα αποτελέσματα ήταν αμφίρροπα. Τότε ήταν που ο Ριχάρδος Α΄, καθ’ οδόν προς τους ΆγΙους Τόπους, κατέλαβε την Κύπρο.

1432.—Μετά την αιχμαλωσία του από τους Σαρακηνούς, ο βασιλέας τής Κύπρου Ιανός, αφού παρέμεινε στο κρεβάτι παράλυτος από ημιπληγία γιά έναν περίπου χρόνο, πέθανε.

1463.—Ο Ενετικός στόλος υπό τον Ιουστινιάνι, μετά από είκοσι πέντε ημέρες, επιστρέφει πάλι στην Λέσβο την οποία μέχρι πρότινος πολιορκούσε, γιά να σώσει όσους περισσότερους Έλληνες μπορεί.

1470.—Ενετοί και Έλληνες Στραντιότι (Stradioti) προβάλλουν ηρωική άμυνα στο Παλαιόκαστρο Λήμνου εναντίον των τούρκων υπό τον Μαχμούτ πασά, ο οποίος αναγκάζεται να εγκαταλείψει την επιχείρηση. Εκτός από μικρά διαστήματα βενετικής κυριαρχίας (όπως από το 1464 έως το 1478), το νησί θα παραμείνει ενταγμένο στην οθωμανική αυτοκρατορία έως την υπογραφή τού πρωτοκόλλου τής Φλωρεντίας που σήμανε την ένταξη τής Λήμνου στο Ελληνικό κράτος. Οι Έλληνες Στραντιότι ήταν «[…] Πελοποννήσιοι και, κατά το πλείστον, Λάκωνες στην καταγωγή, σχημάτισαν δε – κατ΄ αρχήν- αυτοδιοίκητες Ίλες ελαφρού Ιππικού γιά να συναντήσουν πάνω στ’ άλογά τους τον εχθρό και ν΄ αναμετρηθούν μαζί του. Ήσαν δεινοί  ιππείς, τολμηροί κι’ ευέλικτοι, οπλισμένοι με το ξακουστό ωτιόσχημο μαχαίρι, το δόρυ, το ρόπαλο αλλά και το τόξο».

1570.—Ενετοί και Έλληνες υπό τον Ιάκωβο Τσέλσι (Celsi) και τον Μανώλη Μόρμορη, απελευθερώνουν το Σοποτό Χιμάρας από τους τούρκους.

1572.—Ο αδελφός τού επαναστάτη αρχιεπισκόπου Επιδαύρου Μακαρίου, Θεόδωρος, επιστρέφει από την Ιταλία στην Μεσσήνη φέρνοντας επιστολή από τον Δον Ζουάν, σχετική με το κίνημα τής επαναστάσεως. Μάλιστα, ο Σάθας μάς πληροφορεί και γιά δεύτερη επιστολή, από τον αρχιεπίσκοπο Αχρίδος, κάτι που καταδεικνύει και την δική του εισχώρηση στο κίνημα.

1599.—Βάσει κωδικού σημειώματος που διασώθηκε, γίνεται γνωστό ένα ναυάγιο στην νησίδα Χιλιομόδι τής Πάτμου. Στο Χιλιομόδι (μικρή νησίδα που βρίσκεται απέναντι από το λιμάνι τής Πάτμου), υπήρχε ερημητήριο με εκκλησία αφιερωμένη στον Άγιο Παντελεήμονα. Σύμφωνα με κωδικό σημείωμα που διασώθηκε, σαν σήμερα συνετρίβη στο νησί μία βάρκα που ερχόταν από την Νίσυρο με επτά ανθρώπους και πνίγηκαν από αυτούς οι τέσσερεις. Οι τρείς από τους διασωθέντες πήγαν στον Άγιο Παντελεήμονα, σήκωσαν μία παντιέρα, τους είδαν στην Πάτμο και πήγαν και τους πήραν.

1604.—Άλλη μία πράξη πειρατείας από καράβια τής Φλωρεντίας, σε τουρκικό καράβι έξω από την Πάφο τής Κύπρου. Πλήρως άσχετοι με την θάλασσα οι τούρκοι, γιά αρκετούς αιώνες, πλήρωναν το εμπορικό το οποίο τους μετέφερε προϊόντα από την Δαμιέττη στην Αττάλεια και ανήκε στον καπετάν Μανώλη από την Λίνδο.

1606.—Ο κουρσάρικος στόλος των Φλωρεντινών, καταδιώκει δύο τουρκικά πλοιάρια στα νερά τού Αιγαίου.

1628.—Ο Άγγλος πειρατής sir Kenelm Digby φτάνει στον κάβο Καντζήρ κοντά στην Αλεξανδρέττα. Οι Βενετοί με δύναμη 10 πλοίων (τα 6 ήταν γαλλικά και αγγλικά), τον προειδοποιούν να φύγει αλλά αρνείται. Την επόμενη ημέρα θα τους επιτεθεί.

1684.—Ο Μοροζίνι σαλπάρει από Βενετία πλέοντας προς Δαλματία, με σκοπό να ενωθεί με τον υπόλοιπο συμμαχικό στόλο στην Κέρκυρα.

1715.—Ο μέγας βεζίρης πολιορκεί την Ακροκόρινθο. Λίγο νωρίτερα, ο στόλος των μουσουλμάνων είχε καταστρέψει την Τήνο διασκορπίζοντας τους κατοίκους της ως δούλους στα παράλια τής Αφρικής. Τρεις εβδομάδες αργότερα, το φρούριο τής Ακροκορίνθου έπεσε τελικά, με τους αμυνόμενους να περνούν όλοι από το μαχαίρι των κτηνών.

1773.—Ο τουρκικός στόλος φτάνει με φρεγάτες έξω από το Άγιον Όρος. Σκοπός των αβάπτιστων είναι η καταδίωξη των κουρσάρικων σκαφών τής περιοχής, τα οποία, στα πλαίσια τού ρωσοτουρκικού πολέμου έκαναν κλεφτοπόλεμο σε όλο το Αιγαίο, υπό ρωσική σημαία, με τον αριθμό τους πλέον να είχε υπεραυξηθεί.

1782.—Η Αικατερίνη Β’ σε επιστολή προς τον Ιωσήφ Β’ έγραφε: «Πέποιθα, ως εκ τής απεριορίστου εμπιστοσύνης την οποίαν έχω προς υμάς, ότι, εάν αι επιτυχίαι ημών εις τον Τουρκικόν πόλεμον επιτρέψουν εις ημάς να απαλλάξωμεν την Ευρώπην εκ τού εχθρού τού Χριστιανικού ονόματος και να εκδιώξωμεν αυτόν εκ Κωνσταντινουπόλεως, η Υ.Μ. δεν θέλει μάς αρνηθεί την συνδρομήν αυτής προς ανίδρυσιν τής αρχαίας Ελληνικής Μοναρχίας επί των ερειπίων τής Βαρβάρου Οσμανικής Κυβερνήσεως υπό τον ρητόν εκ μέρους μου όρον να διατηρήσω την Μοναρχίαν ταύτην όλον ανεξάρτητον τής εμής, αναβιβάζουσα επί τού ανεγερθησομένου θρόνου τον νεώτερον των εγγόνων μου, τον Μέγα Δούκα Κωνσταντίνον».

1783.—Ρωσία και τουρκία υπογράφουν στην Κωνσταντινούπολη Σύμφωνο Εμπορίας και Ναυσιπλοΐας. Μετά το άδοξο (κυρίως γιά τους Έλληνες) τέλος τού μεταξύ τους πολέμου, την υπογραφή τής Συνθήκης Κιουτσούκ Καϊναρτζή και το ξεπούλημα των Ελλήνων, τους οποίους εκμεταλλεύτηκαν σε κάθε πόλεμο εναντίον των τούρκων, οι Ρώσοι τελικά αποφάσισαν να συνεργαστούν με τους εχθρούς τους. [Σημ: Ειδικά στον μεταξύ τους τελευταίο πόλεμο, οι Έλληνες είχαν ρημάξει τους αβάπτιστους στο Αιγαίο και ενδεικτικό είναι το περιστατικό στις 26/6/1774.]

.—Με βάση την Συνθήκη τής Κωνσταντινουπόλεως, διευρύνονται τα προνόμια των πλοίων με ρωσική σημαία στον Εύξεινο Πόντο, κάτι το οποίο ευνοεί ιδιαιτέρως τα ελληνικά συμφέροντα.

1792.—Ο στολίσκος τού Λάμπρου Κατσώνη υφίσταται πανωλεθρία από είκοσι επτά τουρκικά πολεμικά πλοία τα οποία βοηθούντο και από δύο γαλλικά πολεμικά μονόκροτα. Ήδη ο Λάμπρος Κατσώνης μετά την συνθηκολόγηση Ρώσων και οθωμανών και την λήξη τού ρωσοτουρκικού πολέμου, αρνήθηκε να καταθέσει τα όπλα και συνέχισε τον αγώνα με ορμητήριο το Πόρτο Κάγιο τής Μάνης. Η συνεργασία τού Κατσώνη με τους Μανιάτες άρχισε από το 1788, δηλαδή από την αρχή τού πολέμου. Στην κατηγορία τού Μαρκήσιου Φελίξ ότι αντιμετωπίζει πειρατές, ο Κατσώνης απαντώντας προς το γενικό Πρόξενο St. Sauveur τονίζει: «Δεν εξόπλισα πειρατάς αλλά καταδρομείς εναντίον εχθρικού έθνους».   

1798.—Είδηση τής Γαλλικής εφημερίδας «Moniteur» ενημερώνει ότι : «Παρουσιάζονται εις τον Γάλλον στρατηλάτην οι Έλληνες τής Τεργέστης, πλην όμως είναι ζήτημα σκοτεινόν, ποίας υποσχέσεως έδωσεν εις αυτούς ο Ναπολέων». Την συνάντηση επιβεβαίωσε αργότερα ο Βρετανός περιηγητής και πράκτορας Leake, λέγοντας πως ο Ναπολέων σχεδίαζε αποβίβαση στρατού 40.000 ανδρών και απελευθέρωση τής Ελλάδος.

1821.—«Άφιξις Δημ. Υψηλάντου εις το εν Βερβένοις τής Κυνουρίας στρατόπεδον.» Η ήττα των τούρκων στα Βέρβενα τον Μάιο τής ίδιας χρονιάς, μετέτρεψε τον οικισμό σε ένα καλά οχυρωμένο στρατόπεδο που τροφοδοτούσε τους επαναστάτες με τρόφιμα και πολεμοφόδια. Στις 10/21 Ιουνίου, έφτασε ο Δημήτριος Υψηλάντης και συσκέφτηκε με τους καπεταναίους και τους πρόκριτους. Μάλιστα στα Βέρβενα έφερε ο Υψηλάντης τυπογραφείο το οποίο είχε προμηθευτεί από την Τεργέστη, όπου όμως παρέμεινε αχρησιμοποίητο έως ότου μεταφέρθηκε στην Καλαμάτα γιά να εκδοθεί εκεί η πρώτη έντυπη εφημερίδα επί ελευθέρου εδάφους με τον τίτλο «Σάλπιξ Ελληνική».

.—Ο Ομέρ Βρυώνης και ο Κιοσσέ Μεχμέτ επιπίπτουν κατά τής Λειβαδιάς και την παραδίδουν εις την σφαγήν, την διαρπαγήν και τας φλόγας. Εις χιλίους ανήλθον περίπου οι νεκροί, μεταξύ των οποίων ο αριθμός των γυναικών και των παιδιών που εσφάγησαν, δεν ήτο μικρός. Δυόμισι χιλιάδες γυναικόπαιδα ηχμαλωτίσθησαν και εις δύο ακόμη χιλιάδας υπελογίσθησαν οι κλεισθέντες εις το φρούριον. Ο Οδυσσεύς Ανδρούτσος τους είχε προτρέψει να αποσύρουν άμεσα όλα τα γυναικόπαιδα την νύκτα, αλλά δυστυχώς δεν εισακούσθηκε λόγω τού ενθουσιασμού και τής απειρίας των Λειβαδιωτών.

.—Οι τούρκοι παραδίδουν το Αγρίνιο (Βραχώρι) στους Έλληνες πολιορκητές. Η δύναμη των 1.800 ανδρών που είχε στείλει ο Χουρσίτ με τον Ισμαήλ Πλιάσα προς ενίσχυση των τούρκων, δεν κατόρθωσε να περάσει το Μακρυνόρος, γιατί τους έφραξε τον δρόμο ο Ανδρέας Ίσκος. Οι πολιορκημένοι τούρκοι, που δεν περίμεναν πλέον καμμία βοήθεια, μη έχοντας άλλη διέξοδο ήρθαν σε συμφωνία με τους Έλληνες να παραδοθούν, υπό τον όρο να γίνει σεβαστή η ζωή και η τιμή τους. Η συμφωνία τηρήθηκε: οι έγκλειστοι στο Βραχώρι τούρκοι, με τον Δερβέν αγά Ταχήρ Παπούλια, υπογράψανε συμφωνία με τον Γ. Βαρνακιώτη, που υποχρέωνε τους τούρκους να παραδώσουν τα όπλα και να πάνε όπου θέλουν. Έτσι, έπεσε το Βραχώρι (Αγρίνιο), που ήταν το προπύργιο των τούρκων στην Δυτική Ελλάδα.

.—(10 ἤ 15) Η μάχη των Βασιλικών. Είκοσι περίπου μέρες μετά την προέλαση των επαναστατών προς την Θεσσαλονίκη, ακολουθεί η σύγκρουση τού καπετάν Χάψα και των συμπολεμιστών του στα Βασιλικά· στην λυσσαλέα εκείνη φονική μάχη, η τελευταία περιγραφή γιά τον Καπετάνιο είναι ότι όρμησε με το σπαθί στο χέρι και ένα μαχαίρι στα δόντια, στον υπερπολλαπλάσιο κύριο όγκο τού τουρκικού στρατεύματος. Τον ακολούθησαν οι οπλαρχηγοί από τον Βάβδο: οι Χαλάλης, Τουρλάκης και Καραγιάννης. Έπεσαν όλοι πολεμώντας μέχρι ενός.

.—Ο Φιλικός Λυκούργος Λογοθέτης με επιστολή του, ξεσηκώνει τους Σαμίους να κατέλθουν στον Αγώνα.

1822.—«Άφιξις τουρκικού στόλου υπό τον καπετάν Ισμαήλ μπέην Γιβραλτάρ είς Μιτυλήνην.»

.—«Άφιξις Ελληνικού στόλου υπό τους Μιαούλην, Κολανδρούτσον, Αποστόλην, Σκούρτην, Σαχτούρην, είς Ερισσόν.»

.—Κατόπιν υπογραφείσης συμφωνίας, οι τούρκοι παραδίδουν την Ακρόπολιν εις τους Αθηναίους, οίτινες εισήλθον εις αυτήν την 8ην πρωϊνήν με επί κεφαλής τον Μητροπολίτην Διονύσιον. «[…] Ο τούρκος φρούραρχος παραδίδων εις αυτόν επί αργυρού δίσκου τα κλειδιά, είπε: “Αυτό ήτο το θέλημα τού Υψίστου”. Οι κλεισθέντες εις την Ακρόπολιν κατά την έναρξιν τής πολιορκίας τούρκοι, ανήρχοντο εις 2.500. Εκ τούτων εξήλθον δυνάμει τής συμφωνίας μόνον 1.160. Οι υπόλοιποι είχον φονευθεί κατά τας μάχας προς τους πολιορκούντας αυτούς Αθηναίους, ή είχον αποθάνει εκ των στερήσεων και των ασθενειών. Οι Αθηναίοι, αμέσως μετά την είσοδόν των, ύψωσαν την Ελληνικήν Σημαίαν εν μέσω κανονιοβολισμών, χρησιμοποιούντες τα παραδοθέντα από τους τούρκους πυροβόλα. Αλλά την χαράν των διέκοψεν απρόοπτον δυστύχημα.»

.—«Εφονεύθη εντός τής Ακροπόλεως Αθηνών ο πρώην φρούραρχος Αθηνών Παναγής Χτενάς.» Ο ορισθείς φρούραρχος Παναγής Κτενάς, από τον ενθουσιασμόν του διά την κατάληψιν τού φρουρίου, εγέμιζε μόνος τα κανόνια και τους έβαζε φωτιά. Από απροσεξίαν όμως, ένα απ’ αυτά που ευρίσκετο εις το χείλος τού εξωτερικού τείχους, εξερράγη, ο δε ατυχής Κτενάς κατεκρημνίσθη εις το κενόν και εύρε τραγικόν θάνατον.

.—«Μάχη παρά το Κομπότι τής Άρτας καθ’ ην εφονεύθη ο κεχαγιάς τού Ισμαήλ πασά Πλιάσα. Νίκη Ελλήνων στρατηγηθέντων υπό τού φιλέλληνος Νορμάνου (στρατηγός Γερμανός), Μάρκου Μπότσαρη κατά Ισμαήλ πασά Πλιάσα.» Στο Κομπτότι  Άρτας έγινε σφοδρή μάχη μεταξύ Ελλήνων υπό τους Μπότσαρη, Νόρμαν και τούρκων. Την μάχη κέρδισαν οι Έλληνες. Στην μάχη συμμετείχε και ο Βαρνακιώτης, που παρ’ όλη την ρήξη με τον Μαυροκορδάτο ο οποίος τον είχε αγνοήσει επιδεικτικά στην συνέλευση τής Δυτικής Χέρσου Ελλάδος, εξακολουθούσε να αγωνίζεται.

1823.—10.000 τούρκοι, υπό τον Γιουσούφ πασά Περκόφτσαλη, πυρπολούν την Αράχωβα και το Καστρί Δελφών.

.—«Εξελέγη Πρόεδρος τής Βουλής ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος.»

1824.—«Οι εν Άργει διατρίβοντες βουλευταί μετέβησαν είς Ναύπλιον.»

1825.—«Ο Ιμβραήμ πασάς είς Τρίπολιν.» Ο Ιμβραήμ Πασάς καταλαμβάνει την Τρίπολη. Αφού απέτυχε να καταλάβει την Μάνη όπου επί τρία μερόνυχτα οι Μανιάτες αντιστάθηκαν, υποχώρησε στην Καλαμάτα, ανασυντάχθηκε και προχώρησε προς το οροπέδιο τής Τριπολιτσάς. Στην Δραμπάλα βρήκε αντίσταση από τους επαναστάτες που είχαν συγκεντρωθεί από τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη, τον γυιό του Γενναίο, τον Κανέλλο Δεληγιάννη και άλλους αρχηγούς, αλλά τελικά τους παρέκαμψε και προχώρησε προς την Τρίπολη. Στο άκουσμα ότι η στρατιά τού Μπραΐμη προχωρούσε προς την Τρίπολη, έντρομοι οι κάτοικοι έτρεχαν σαν τρελοί στους δρόμους, ζητώντας την σωτηρία τους. Πολλοί τράβηξαν κατά το Ναύπλιο και άλλοι στα ορεινά τής Αρκαδίας· έτσι ο Ιμπραήμ, στις 9 Ιουνίου μπήκε σε μία έρημη πόλη. Χωρίς να χάσει καιρό αφήνοντας φρουρά στην Τριπολιτσά, προχώρησε στην Αργολική πεδιάδα γιά να συνεχίσει την καταστροφική του πορεία.

1829.—Οι Έλληνες υπό τον Ευμορφόπουλον έξω των Θηβών ενίκησαν τους τούρκους. «Μάχη έξω των Θηβών και νίκη Ελλήνων, αρχηγηθέντων υπό τού Ευμορφόπουλου, Σκουρτανιώτη και Χατζή Χρήστου κατά Ασλάνμπεη Μουχουριζάρη, Ισμαΐλ-μπέη.»

1833.—Πλήρης καταστροφή του χωριού Καστανιά (τότε Βρατζίστα) Άρτας, από σεισμό ο οποίος σάρωσε την περιοχή.

1860.—Αναφορά τού Έλληνα υποπρόξενου των Σερρών,  Κανακάρη, περιγράφει με τα μελανότερα χρώματα την καθημερινή ζωή των χριστιανών τής πόλεως.

1877.—Σύστασις τού Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού με πρωτοβουλία τής βασιλίσσης  Όλγας και πρώτο πρόεδρο τον Μάρκον Ρενιέρη.

1892.—Το αποτέλεσμα των εκλογών στην χώρα αναδεικνύει τον Τρικούπη Πρωθυπουργό. Τα αποτελέσματα έχουν ως εξής : από τις 207 έδρες ο Τρικούπης λαμβάνει 160 και η αντιπολίτευση των Δεληγιάννη, Ράλλη, Κωνσταντόπουλου, 47 (10 Ιουνίου 1892 – 3 Μαΐου 1893).

1900.—Εξακολουθεί ο διωγμός των Ελλήνων τής Φιλιππουπόλεως από τους βούργαρους. Ύστερα από την συνθήκη τού Βερολίνου (1878), η Φιλιππούπολη ορίστηκε πρωτεύουσα τής αυτόνομης επαρχίας τής Ανατολικής Ρωμυλίας. Το 1885 με το πραξικόπημα των βούργαρων, καταλύθηκε το καθεστώς αυτό και η επαρχία τής Ανατολικής Ρωμυλίας προσαρτίστηκε στην ηγεμονία τής βουργαρίας. Όταν πραγματοποιήθηκε το μεγάλο ανθελληνικό κίνημα τού 1906 στην βουργαρία, διαλύθηκε η Ελληνική κοινότητα και τα περίφημα ιδρύματά της κατασχέθηκαν. Αυτό ανάγκασε τους Φιλιππουπολίτες σε ολικό εκπατρισμό και έτσι εκμηδενίστηκε ο ελληνισμός που υπήρχε πάνω από 2.000 χρόνια.

1905.—Το βουργαρικό λουτρό αίματος στην Μακεδονία, έρχεται να συμπληρώσει αυτό τού προύχοντα Καμπανίτσας, Αθανάσιου Μπεκιάρη.

.—Την ίδια ημέρα, οι αιμοδιψείς απήγαγαν τον Δήμο Γάσκο από το χωριό Σκότσιβερ (περιοχή Μοναστήρι), τον οποίο τελικά κατακρεούργησαν.

.—Άλλη συμμορία, δολοφονεί αγρίως τον προύχοντα τού χωριού Δζάνοβο, Νικόλαο Αγκούστη.

1907.—Ατυχής απόπειρα Μακεδονομάχων με στόχο βούργαρο κατάσκοπο στην Ζίχνη των Σερρών. Οι τουρκικές αρχές ερεύνησαν από τα σχολεία μέχρι και την μητρόπολη ώστε να βρουν τους δράστες.

1908.—Στο Ρεβάλ τής Εσθονίας συναντήθηκε ο βασιλέας τής Αγγλίας Εδουάρδος Ζ΄ με τον Τσάρο Νικόλαο Β΄ και συμφώνησαν γιά την πολιτική στην Ελληνική Χερσόνησο. Μεταξύ άλλων, συζήτησαν γιά την επί δεκαετίες ένοπλη σύγκρουση των εθνοτικών ομάδων στις ευρωπαϊκές επαρχίες τής οθωμανικής αυτοκρατορίας και την απειλή γιά την οθωμανική κυριαρχία στην περιοχή. Η πρόταση βασιζόταν στον έλεγχο των Δυνάμεων, που θα επέτρεπαν στον σουλτάνο μόνο μία τυπική επικυριαρχία.

1910.—Σύμφωνα με έκθεση τής Διεθνούς Επιτροπής Οικονομικού Ελέγχου, τα χρέη τής Ελλάδος έχουν ως εξής: Σε χρυσό 725.939.500 φράγκα και σε τραπεζικά γραμμάτια 17.629.436 δραχμές.

1912.—Στην Ελλάδα, αρχίζουν να μελετώνται μέτρα γιά τον περιορισμό τού μεταναστευτικού-προσφυγικού ρεύματος. Μέχρι το 1915  μ ό ν ο  στην ευρύτερη περιοχή τής Θράκης, περίπου 250.000 Έλληνες ήταν θύματα γενοκτονίας !..

1919.—Ο Ελληνικός Στρατός εκκαθαρίζει την περιοχή του από άτακτους τούρκους.

1920.—Ο Ελληνικός Στρατός απελευθερώνει το Σαλιχλί. Οι Ελληνικές δυνάμεις τής Μικράς Ασίας εις τον τομέα τού Σαλιχλί μάχονται εναντίον των τουρκικών δυνάμεων και καταλαμβάνουν τις επιδιωκόμενες θέσεις. Στον τομέα Ομερλού οι Ελληνικές δυνάμεις κατόπιν σκληρού αγώνος ανατρέπουν τους τούρκους.

.—Στο Μικρασιατικό μέτωπο, αρχίζει η κατάληψη από το 3ο Σύν/μα Ιππικού, υπό την διοίκηση τού Δκτή τού Σ. Σ. Σμύρνης, Αντγου Δημ. Ιωάννου, τού Αξαρίου και τού Κιρκαγάτς. Μετά από πεζομαχία τής Επιλαρχίας Γ. Γιαννακόπουλου και έφιππο ελιγμό τής Ημιλαρχίας Αρχιπελάγους, κατελήφθη η πόλη Σόμα, όπου μετά από λίγο έφτασε και ο Δκτής τού Σ. Σ. επικεφαλής τού 3ου Συν/τος Ιππικού.

1921.—Η Ελληνική Στρατιά στην Μ. Ασία δέχεται επιθέσεις τούρκων στην περιοχή Γενίκιοϊ.

.—Γεννήθηκε σαν σήμερα στο Μον Ρεπό στην Κέρκυρα, ο πρίγκιπας Φίλιππος, μετέπειτα σύζυγος τής βασίλισσας Ελισάβετ τής Αγγλίας. Γονείς του ήταν ο Πρίγκιπας Ανδρέας τής Ελλάδος και η Πριγκίπισσα Αλίκη.

1922.—Ο Ελληνικός Στρατός στην Μικρά Ασία μάχεται με μάχες αποσπασμάτων και πυροβολικού.

1924.—Την παραίτηση τού υπουργού Στρατιωτικών Γ. Κονδύλη, ακολουθούν οι παραιτήσεις των υπουργών Συγκοινωνιών Ησαΐα και Οικονομικών Ρούσου.

.—Στο Λονδίνο, Αγγλία και Ιταλία συνυπογράφουν Συνθήκη η οποία αφορά μεταξύ τους υποθέσεις, ως προς τις αποικίες τις οποίες διατηρούσαν. Οι Άγγλοι υπήρξαν εξαιρετικά γενναιόδωροι απέναντι στους Ιταλούς, ενώ το ελληνικό ενδιαφέρον έχει να κάνει με τις δεσμεύσεις που ζήτησαν ως προς το «Δωδεκανησιακό Ζήτημα», αλλά και το γεγονός ότι ζητήθηκε να επιδειχθεί από τους Ιταλούς επιείκεια υπέρ των Ελλήνων κατοίκων. Αμέσως μετά την υπογραφή, οι Ιταλοί φρόντισαν να προβούν σε νέες κινήσεις εξαιρετικής βιαιότητας κατά του ελληνικού στοιχείου (…)

1927.—Η κυβέρνηση δίνει χάρη στους Ζέρβα και Ντερτιλή,  οι οποίοι συνελήφθησαν οκτώ μήνες νωρίτερα με την κατηγορία υποκινήσεως πραξικοπήματος. Το αδίκημά τους χαρακτηρίστηκε ως πολιτικό.

1930.—Υπογραφή Ελληνοτουρκικής Οικονομικής συμβάσεως στην Άγκυρα. Με αυτήν, η Ελλάδα κλήθηκε να πληρώσει 425.000 λίρες Αγγλίας ως αποζημίωση γιά τους μουσουλμάνους που έφυγαν από την χώρα και σε αντάλλαγμα η τουρκία δεχόταν να αναγνωρίσει τους Έλληνες τής Κωνσταντινουπόλεως ως μόνιμους κατοίκους (!..). Με το παραπάνω Σύμφωνο, το οποίο κυρώθηκε με τον ν. 4793/1930, αποσβέστηκαν οριστικά όλες οι εκατέρωθεν αξιώσεις των δύο κρατών από τις ανταλλάξιμες περιουσίες. Το Σύμφωνο αυτό, κλόνισε τον προσφυγικό ελληνισμό, γιατί παρά τα λεγόμενα, την εξουσία δεν την ασκεί ο Λαός αλλά οι Κυβερνήσεις. Και το Σύμφωνο αυτό δεν το υπέγραψε ο Λαός, αλλά η Κυβέρνηση. Ο Βενιζέλος, δήλωσε χαρακτηριστικά: «Κατανοώ την πικρία των προσφύγων, αλλά αντί τής ολοκληρωτικής αποζημιώσεως, τους παρέχω την ολοκληρωτική αποκατάστασιν» (!!) Η πλήρης αλήθεια είναι ότι, βεβαίως και δεν εξασφάλιζε πλήρως την Ομογένεια τής Πόλεως, κάτι γιά το οποίο ο Βενιζέλος δέχτηκε σφοδρή επίθεση αργότερα στην Βουλή από τον Π. Τσαλδάρη (βλ. 26/6ου) .

1931.—Σύγκρουση σημειώνεται στην Βουλή μεταξύ τού πρωθυπουργού Ελευθέριου Βενιζέλου και τού αρχηγού των Προοδευτικών, Γεώργιου Καφαντάρη, γιά τον περί Τύπου νόμο που ψηφίζεται στην Βουλή.

1941.—Η Ελλάδα, έπειτα από απόφαση τής Ανώτερης Γερμανικής Διοικήσεως, χωρίζεται σε ζώνες κατοχής, την γερμανική, την ιταλική και την βουργαρική (Ως ημερ. αναφέρεται και η 17/5).

1942.—Ο βασιλέας Γεώργιος Β΄, επισκέπτεται τις Η.Π.Α. γιά να εκθέσει στους εκεί επισήμους και τον λαό τα δίκαια τής Ελλάδος. Δύο ημέρες μετά, οι κυβερνήσεις των Η.Π.Α. και τής Μεγάλης Βρετανίας ανακοίνωσαν την απόφασή τους να αποσταλούν 18.000 τόνοι τροφίμων στην Ελλάδα.

.—Το υποβρύχιο «Τρίτων», συνάντησε κοντά στην Σαντορίνη το ελληνικό πετρελαιοκίνητο «Αγία Αικατερίνη» το οποίο και βύθισε με το πυροβόλο του. Το «Αγία Αικατερίνη» ερχόταν από την Σητεία τής Κρήτης με προορισμό τον Πειραιά και ήταν έμφορτο με προϊόντα τα οποία επρόκειτο να πουληθούν στην μαύρη αγορά τής Αθήνας. Στο πλοίο επέβαιναν 5 Έλληνες και 3 Ιταλοί στρατιώτες.

1943.—Γερμανικό Υπουργικό έγγραφο, μεταξύ άλλων, μάς πληροφορεί ότι : Εις πλείστα μέρη τής Ελλάδος η γη ανασκάπτεται εις βάθος και πλάτος. Εκ των ανασκαφών αποκαλύπτονται πολλάκις αρχαιολογικά αντικείμενα ουν η τύχη και σωτηρία δεν είναι ο σκοπός. (Αυτό θα πει γερμανικός πολιτισμός…).

.—Οι κατοχικές δυνάμεις, αφού πρώτα λεηλάτησαν πλήρως την Μονή Γκούρας – Κοίμηση Θεοτόκου στα Μετέωρα, κατόπιν την πυρπόλησαν.

.—«Τμήμα τού Αρχηγείου Φαρσάλων τού Ελληνικού Στρατού Απελευθερωτικής Προσπάθειας (ΕΣΑΠ), ανετίναξε και κατέστρεψε τμήμα τής γαλαρίας Κουρνόβου και ολόκληρον αμαξοστοιχίαν με αποτέλεσμα τον θάνατον 800 Ιταλών, μεταξύ των οποίων και είς στρατηγός. Καταστραφέντος και ολοκλήρου τού πολεμικού υλικού.»

.—Το αντιτορπιλικό «Κανάρης» εισέρχεται πρώτο στο λιμάνι τής Αυγούστας. Το αντιτορπιλικό «Βασίλισσα Όλγα» με άλλα αγγλικά αντιτορπιλικά, καταλαμβάνει τα νησιά Παντελλαρία και Λαμπιδούσα (μεταξύ τής Σικελίας και των ακτών τής Τυνησίας). 

1944.—Η κατοχική κυβέρνηση Ι. Ράλλη, διατάσσει την σύλληψη τού Γ. Γρίβα-Διγενή γιά αντικατοχική δράση.

.—Οι Γερμανοί, εκδικούμενοι γιά τις επιθέσεις των ανταρτικών ομάδων, εισέρχονται διά δολίου τεχνάσματος στο Δίστομο και εξολοθρεύουν ολόκληρο σχεδόν τον πληθυσμό του, μη φεισθέντες ουδέ των νηπίων, των οποίων έσπαζαν τα κεφάλια στους τοίχους ή τα ξεκοίλιαζαν μπροστά στους γονείς τους. Η σφαγή ήταν απίστευτης ωμότητας, σκληρότητας και βαρβαρότητας με σκηνές που ξεπερνάνε κάθε φαντασία, ακόμα και άρρωστη. Τα θύματα τής ναζιστικής θηριωδίας ανήλθαν σε 218 από τα οποία 20 βρέφη, 15 παιδιά και 42 υπερήλικες. Συγκλονιστικότερη ίσως είναι η συμπεριφορά των επιζησάντων Διστομιτών απέναντι στους Γερμανούς όταν αυτοί πλέον αποχωρούσαν ηττημένοι. Τους έδωσαν τα τρόφιμα που ο Ερυθρός Σταυρός είχε φέρει γιά το χωριό τους, λέγοντας μέσω τού γέροντα ιερέα τους ότι «…εμείς λιμοκτονούμε αλλά είμαστε τουλάχιστον στην πατρίδα μας· αυτοί είναι και μακριά και ηττημένοι. Δώστε το φαγητό σ’ αυτούς. Έχουν μακρύ δρόμο μπροστά τους».

.—Στο Δίστομο, δολοφονείται άγρια από τους Γερμανούς μαζί με το δύο χρονών κοριτσάκι του και δέκα τρομαγμένα γυναικόπαιδα, ο ιερέας Ζήσης Σωτήριος. Οι δέκα τρομαγμένες ψυχές είχαν καταφύγει στο σπίτι τού ιερέα γυρεύοντας προστασία στις φτερούγες του. Οι Γερμανοί όρμησαν στο σπίτι και συνέτριψαν το κεφάλι του, χτυπώντας το με τους υποκόπανους. Ακολούθησε η σφαγή τού δίχρονου κοριτσιού του και όλων των γυναικόπαιδων, ενώ η πρεσβυτέρα σαν από θαύμα γλύτωσε με την τόλμη της, τραυματισμένη κι’ αυτή. Ο π. Σωτήριος, θάφτηκε μαζί με το κοριτσάκι του που τον συνόδευσε σαν άγγελος στην Βασιλεία των ουρανών.

.—Πυρπολείται από τους Γερμανούς το χωριό Αργίνια τής Κεφαλλονιάς. Από τα 35 σπίτια, που είχε το χωριό, κάψανε τα 25.

1948.—Η επιχείρηση τού Ελληνικού Στρατού με το κωδικό όνομα «Κορωνίς», με στόχο τους παράνομους επίβουλους κομμουνιστές, δραστηριοποιείται στον Γράμμο.

1949.—Απολύονται από τα διάφορα στρατόπεδα όπου κρατούνται, 1.000 κομμουνιστές μετά την υπογραφή δηλώσεως μετανοίας.

.—Μία δύναμη από 150 ένοπλους κομμουνιστές τού Δ.Σ.Ε., με επικεφαλής τον καπετάν Παπαγεωργίου, προσπάθησε να εισβάλει στο Άγιον Όρος. Ευτυχώς αποκρούστηκε στο στενό τού Ξέρξη. Κατά την επίθεση, οι αντάρτες κατέλαβαν δύο φυλάκια στο χωριό Νέα Ρόδα που τα αποτελούσαν Μονάδες Αποσπασμάτων Διώξεως (Μ.Α.Δ.). Οι επιτιθέμενοι μπήκαν στο χωριό Νέα Ρόδα πήραν τρόφιμα και ζώα, αλλά στις 3 μ.μ. αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς Γομάτι υπό τους κανονιοβολισμούς τού Φ Τ 12 και τού ν/κ «Κάλυμνος». Στην συνέχεια ανέλαβε η αεροπορία. Με την μάχη αυτή έκλεισε γιά το Περιβόλι τής Παναγίας το κεφάλαιο ανταρτοπόλεμος, ενώ δεν υπήρξε άλλη ενόχληση τού Άθωνα από τον Δ.Σ.Ε.

1958.—Λεηλασίες ελληνικών καταστημάτων στην Λευκωσία από τους τούρκους.

1963.—Επέρχεται ρήξη των σχέσεων κυβερνήσεως Καραμανλή με τα Ανάκτορα, με πρόφαση την προγραμματισμένη επίσκεψη τού βασιλικού ζεύγους στο Λονδίνο με την οποία διαφωνούσε ο Πρωθυπουργός. Είχαν προηγηθεί, τον Φεβρουάριο η κυβερνητική πρόταση αναθεωρήσεως τού Συντάγματος, τον Απρίλιο τα επεισόδια κατά την επίσκεψη τής βασίλισσας Φρειδερίκης στο Λονδίνο, και τον Μάιο η δολοφονία τού Γρηγόρη Λαμπράκη.

1964.—Τα καιρικά φαινόμενα στην χώρα, καταγράφουν πλημμύρες στην Αττική, εκτεταμένες καταστροφές σε καλλιέργειες σε Ήπειρο και Πελοπόννησο, αλλά και 3 νεκρούς από κτυπήματα κεραυνών σε Ήπειρο και Αχαΐα.

1965.—Ιδρύεται η Ιερά Σύνοδος τής Καθολικής Εκκλησίας τής Ελλάδος.

1968.—Απεβίωσε ημέρα Κυριακή, τής Πεντηκοστής, σε ηλικία 88 ετών, ο πρώην αρχιεπίσκοπος Αθηνών και μεγάλος αγωνιστής τού Έθνους, Χρυσόστομος ο Β΄. Είχε γεννηθεί στις Τράλλεις τής Μ. Ασίας, το 1880, ενώ ήταν απόγονος τής οικογένειας Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη.

1990.—Η τρομοκρατική οργάνωση 17Ν, χρησιμοποιώντας βαρύ οπλισμό από τις κλοπές στο στρατόπεδο Συκουρίου και το Πολεμικό Μουσείο, βομβαρδίζει κτήριο στην Λεωφόρο Συγγρού 167, όπου στεγαζόταν αμερικανική εταιρεία.

1991.—Την κατάθεσή του στο ειδικό δικαστήριο αρχίζει ο Γιώργος Κοσκωτάς.

1993.—Οι Η.Π.Α. ανακοινώνουν ότι θα στείλουν στρατιωτικές δυνάμεις στα Σκόπια γιά να βοηθήσουν τους 700 Σκανδιναβούς στρατιώτες τού Ο.Η.Ε. που βρίσκονταν ήδη στην περιοχή.

1995.—Αντιδράσεις σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση προκαλεί η θέση τού νεοδημοκράτη βουλευτή Αθανάσιου Δαβάκη, υπέρ τής συνταγματικής μοναρχίας.

1996.—Επίτιμο μέλος τής Ακαδημίας Αθηνών εκλέγεται ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος.

2004.—Ο πρώην πρωθυπουργός και ακαδημαϊκός Ξενοφών Ζολώτας, απεβίωσε σε ηλικία 100 ετών. Ο Ξενοφών Ζολώτας, ως αντιπρόσωπος τής Ελλάδος, στις 26 Σεπτεμβρίου 1957, ενώπιον τού Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, προέβη σε έναν απροσδόκητο λόγο. Ο εκλιπών, χρησιμοποιώντας την «αγγλική» γλώσσα, μίλησε Ελληνικά, και τον κατάλαβαν όλοι.

2013.—Ἀπεβίωσε ὁ Ἁκρίτας τοῦ Αἰγαίου, Μικὲς (Νομικός) Κατσοτούρχης, ὁ ὁποῖος κατοικοῦσε μὲ τὴν σύζυγό του Ειρήνη (τὸ γένος Θηραίου), στὴν νησίδα Κίναρο. Ὁ κὺρ Μικές ἀπὸ τὴν Κάλυμνο καὶ ἡ σύζυγός του, κυρᾶ Εἰρήνη ἀπὸ τὴν Ἀμοργό, ὅταν ἐπέστρεψαν στὴν πατρίδα ἀπὸ τὴν Αὐστραλία, ἀποφάσισαν νὰ συνεχίσουν τὴν οἰκογενειακὴ παράδοση τῶν γονέων τῆς Εἰρήνης καὶ νὰ κατοικήσουν στὴν ἀκριτική νησίδα Κίναρο, τηρῶντας τὴν ὑπόσχεση ποὺ εἶχε δώσει στὸν Ἀμοργιανὸ πατέρα της, Γεώργιο Θηραῖο. Μόνο ἡ θέλησή τους καὶ ἡ ἀγάπη τους γιὰ τὴν πατρίδα, τοὺς κράτησε στὸ ξερονήσι. Χαρακτηριστικὴ ἡ κουβέντα τοῦ κὺρ Μικέ γιὰ τὴν κρατικὴ ἀδιαφορία: «Περιμένω νὰ δῷ, θὰ δείξῃ ἐνδιαφέρον ἕνας ἔστω ἀπὸ τοὺς 300 τῆς Βουλῆς γιὰ μᾶς ;».

2018.—Η επιστήμη ενάντια στην λήθη. Αφιέρωμα τής εφημερίδας ‘’Καθημερινή’’ αναφέρεται στην διαδικασία ταυτοποιήσεως πεσόντων τού ελληνοϊταλικού πολέμου στο Κέντρο Μοριακής Βιολογίας τού 401 Στρατιωτικού Νοσοκομείου. Δεκαετίες μετά την πρόχειρη ταφή τους στα στενά τής Κλεισούρας, γίνονται πλέον όλα τα απαραίτητα βήματα γιά να ταυτοποιηθούν τα σκελετικά υπολείμματα πεσόντων τού ελληνοϊταλικού πολέμου.Τα οστά προέρχονται από την πρώτη εκσκαφή 420 μαχητών μας. Ο βιολόγος Π. Μενούνος ξεκίνησε την προσπάθεια δημιουργίας τράπεζας Ντι Εν Έι, με δείγματα συγγενών των πεσόντων τού ελληνοϊταλικού πολέμου, έτσι ώστε να προχωρήσει μελλοντικά σε αναγνώριση όσων θάφτηκαν πρόχειρα. Η προσπάθεια ξεκίνησε το 2015. Έως τις αρχές τού 2018 ο αριθμός των δειγμάτων ήταν πάρα πολύ μικρός, αλλά προσφάτως αυξήθηκε κατακόρυφα διότι άρχισε να γίνεται γνωστή η διαδικασία στους συγγενείς των πεσόντων μας.

2019.—Προκήρυξη εκλογών και ρουσφετιών συνέχεια. Μετά την επίσκεψη τού Αλέξη Τσίπρα στον Πρόεδρο Προκόπη Παυλόπουλο, ξεκίνησε επισήμως η σχετική διαδικασία γιά τις πρόωρες εκλογές. Ο υπηρεσιακός πλέον πρωθυπουργεύων Τσίπρας, θα ανακοινώσει το πρόγραμμα τού “ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία” το απόγευμα στο Μέγαρο Μουσικής. Εν τω μεταξύ, την ημέρα τής προκηρύξεως των εκλογών, δημοσιεύτηκε Υπουργική Απόφαση τού Αν. Υπουργού Υγείας Πολάκη, η οποία παρέτεινε την θητεία 42 Διοικητών και 7 Αν. Διοικητών. Η θητεία τους έληγε εντός τής προεκλογικής ή μετεκλογικής περιόδου. Βάσει καταγγελίας η οποία έγινε στις 20 Ιουνίου από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία (ΠΟΕΔΗΝ), με την συγκεκριμένη υπουργική απόφαση τού Παύλου Πολάκη, δόθηκε το δικαίωμα στους 42 Διοικητές και 7 Αν. Διοικητές, να διεκδικήσουν αποζημιώσεις σε περίπτωση απολύσεώς τους από την επόμενη κυβέρνηση… (ΦΕΚ Υ.Ο.Δ.Δ  351/10-6-2019).

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.eistoria.com

Αφήστε μια απάντηση