5 Σεπτεμβρίου
490 π.Χ. .—Οἱ Ἀθηναῖοι Στρατηγοὶ ἐνημερώθηκαν γιὰ τὴν ἀπάντηση τῆς Σπάρτης στὸ αἴτημα βοήθειάς τους γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῶν Περσῶν. Λόγῳ τοῦ ὅτι χρειαζόταν ἀκόμη μία ἑβδομάδα γιὰ τὴν νέα πανσέληνο καὶ οἱ Σπαρτιᾶτες δὲν ἐξεστράτευαν κατὰ τὴν διάρκεια αὐτῶν τῶν ἡμερῶν, ὑποσχέθηκαν μὲν ὅτι θὰ στείλουν βοήθεια (ὅπως καὶ ἔπραξαν), ἀλλά ζήτησαν τὸν ἀνάλογο χρόνο παρατάσεως. Στὴν στρατιωτικὴ ὀργάνωση τῆς πόλεως τῶν Ἀθηνῶν, ἡ μεταρρύθμιση τοῦ Κλεισθένη εἶχε ἐπιφέρει ἀλλαγές. Τὸ κύριο σῶμα τοῦ στρατοῦ ἦταν ἡ ὁπλιτικὴ φάλαγγα, ποὺ εἶχε καθιερωθεῖ σὲ ὅλες τὶς Ἑλληνικὲς πόλεις – κράτη ἀπὸ τὸν 7ο αἰ. π.Χ. Ὁπλῖτες γίνονταν οἱ ἐλεύθεροι πολῖτες τῶν μεσαίων τάξεων οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὴν οἰκονομικὴ δυνατότητα νὰ καλύπτουν τὰ ἔξοδα ἀγορᾶς καὶ συντηρήσεως τοῦ ὁπλισμοῦ τους. Ὅσοι ἀνήκαν στὴν τάξη τῶν ἱππέων καὶ ἄρα διέθεταν ἄλογα, συγκροτοῦσαν τὸ ἱππικὸ ἐνῷ οἱ θῆτες δὲν συμμετεῖχαν ἀκόμη ἐκείνη τὴν περίοδο στὸν στρατό. Οἱ Ἀθηναῖοι ὁπλῖτες δὲν ἦταν μόνιμα στὴν ὑπηρεσία τοῦ στρατιωτικοῦ μηχανισμοῦ ὅπως οἱ Σπαρτιᾶτες, ὡστόσο ἡ συχνὴ ἐμπλοκὴ τους σὲ πολεμικὲς ἐπιχειρήσεις καὶ ἡ ἀνάγκη γιὰ διαρκὴ ἑτοιμότητα καὶ ἄσκηση, τοὺς καθιστοῦσαν ἀξιόμαχους καὶ ἔμπειρους. Κάθε φυλὴ συμμμετεῖχε στὸν ἀθηναϊκὸ στρατὸ μὲ μία τάξη ὁπλιτῶν καὶ μία ἵλη ἱππέων, μὲ ἐπικεφαλῆς ἕναν στρατηγὸ ποὺ ἐκλεγόταν ἀπὸ τὰ μέλη τῆς φυλῆς κάθε χρόνο – ὑπῆρχαν δηλαδὴ δέκα στρατηγοί. Αὐτοὶ ἀσκοῦσαν τὴν πραγματικὴ διοίκηση τοῦ στρατοῦ ἐκ περιτροπῆς ἀλλὰ τυπικὰ ἀρχηγὸς τοῦ στρατοῦ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς ἐννέα ἄρχοντες, ὁ ἄρχων πολέμαρχος. Τὸ 490 π.Χ. γιὰ τὴν Ἀθήνα ἦταν τὸ ἔτος τοῦ ἄρχοντα Φαινίππου καὶ πολέμαρχος ἦταν ὁ Καλλίμαχος ἀπὸ τὴν Αἰαντίδα φυλή. Ἀπὸ τοὺς δέκα στρατηγοὺς τῆς χρονιᾶς ἐκείνης, ὁ πιὸ γνωστὸς εἶναι ὁ Μιλτιάδης.
1788.—Μέρος τού στόλου τού Λάμπρου Κατσώνη, το οποίο δρούσε διενεργώντας κουρσάρικες επιθέσεις στα ελληνικά νερά και πέραν τής Κύπρου, επιστρέφει στην βάση του στα Κύθηρα. Μεταξύ άλλων, είχαν συλλάβει και ένα βενετσιάνικο πλοίο τού οποίου ο καπετάνιος ομολόγησε ότι μετέφερε φορτία γιά λογαριασμό τούρκων.
1798.—Κουρσάρικο από την Τρίπολη τής Μπαρμπαριάς αρπάζει Υδραίικο εμπορικό πλοίο. Καράβι και ανθρώπους τους έστειλαν στην Τρίπολη, ενώ κρατήθηκαν από τον καπετάνιο 7 μέλη τού σκάφους, μαζί με τον καραβοκύρη, ως «νενομισμένη» μερίδα του.
1821.—Οι τούρκοι με αρχηγό τον Σελήχ πασά, έστειλαν απόσπασμα με 300 ιππείς γιά να ενεργήσει αναγνώριση στην περιοχή τής Μονής Σέκου τής Μολδαβίας. Το απόσπασμα έπεσε σε ενέδρα την οποία είχε στήσει προωθημένο μικρό τμήμα τού Φαρμάκη, με 50 άνδρες, υπό τον εμπειροπόλεμο οπλαρχηγό Γεώργιο Κολαούζ, και αναγκάστηκε να τραπεί σε φυγή αφήνοντας 200 νεκρούς και 3 αιχμάλωτους. Τις επόμενες ημέρες θα ακολουθήσει η πολιορκία και η έσχατη αντίσταση στην Μονή Σέκου, με τους Γιωργάκη Ολύμπιο και Ιωάννη Φαρμάκη να γράφουν νέες δοξασμένες σελίδες στην Ιστορία τού Αγώνα.
1828.—(ἀρχάς)«Ἑκυριεύθησαν ἐν Λουτρακίῳ τοῦ Δήμου Περαχωριτῶν τῆς Ἐπαρχίας Κορινθίας ὑπὸ τοῦ φιλέλληνος Δεντσέλου μία ἁλιὰς καὶ ἕξ πλοιάρια τουρκικά.»
1847.—Ο Κίτσος Τζαβέλας αναλαμβάνει πρωθυπουργός τής χώρας. Θα παραμείνει στην εξουσία μέχρι τον Μάρτιο τού 1848. Ήταν αγωνιστής τού 1821, γυιός τού Φώτη(ου) Τζαβέλα και εγγονός τού Λάμπρου Τζαβέλα, οι οποίοι διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο στην Ελληνική Επανάσταση. Έμεινε στο Μεσολόγγι σε όλη την διάρκεια τής πρώτης πολιορκίας και πρωταγωνίστησε στην Έξοδο τού Μεσολογγίου επικεφαλής 2.500 αντρών. Το 1854, όταν ξεσηκώθηκε η Θεσσαλία και η Ήπειρος, ο Κίτσος πήγε στο Μεσολόγγι με σκοπό να βοηθήσει το κίνημα. Εκεί, αφού είδε τις ελπίδες του – γιά απελευθέρωση των περιοχών αυτών – να χάνονται, αρρώστησε και πέθανε στις 9 Μαρτίου τού 1855.
1863.—Ο πρίγκηψ τής Δανίας Γουλιέλμος Χριστιανός Γεώργιος, που είχε ανακηρυχτεί βασιλέας των Ελλήνων με το όνομα Γεώργιος Α΄, αναχώρησε από την Κοπεγχάγη με προορισμό την Αθήνα. Αποχαιρετώντας τον, ο πατέρας του και βασιλέας τής Δανίας, τού υπενθύμισε: «Να θυμάσαι ότι αποστολή των βασιλέων είναι να βασιλεύουν και όχι να κυβερνούν». Οικογενειακή αρχή στο βασιλικό οικόσημο είναι: «Ισχύς Μου η Αγάπη τού Λαού». Δεν άργησε να αναδειχθεί δημοφιλής και προσιτός μονάρχης. Ένας σχολιαστής τής εποχής του παρατηρούσε: «Μόνος του περιδιαβαίνει τούς δρόμους πεζός με τούς νεαρούς του φίλους, χαιρετώντας τούς πάντες – σταματώντας γιά να συζητήσει με τον κόσμο, επισκεπτόμενος την λαχαναγορά». Και έτσι απλός και προσιτός ήταν, έως την ημέρα τής δολοφονίας του.
1905.—Νυκτερινή καταδρομική επιχείρηση τού Κρητικού μακεδονομάχου και καπετάνιου, Πέτρου Βέργα με τους άνδρες του, κατά ληστανταρτών βούργαρων, οι οποίοι διέμεναν στο χωριό Λουβράδες. Οι σκοποί των κτηνών αντιλήφθηκαν τους Μακεδονομάχους και άρχισε σφοδρό πυρ, αλλά οι προέλαση των ανδρών ήταν ασταμάτητη. Μετά βίας σώθηκε ο αιμοδιψής Κυριάζος με ορισμένους από τους ληστές, αλλά οι φανατικότεροι βουργαρόφρονες τιμωρήθηκαν παραδειγματικά γιά όσα κακά έκαναν στον τόπο. Αυτή ήταν η τελευταία μάχη τού σώματος τού ηρωικότατου Πέτρου Βέργα (Επίλαρχος Μάνος Πέτρος), ο οποίος κατόπιν αποσύρθηκε. Υπό τις διαταγές του πολέμησαν και αργότερα έπεσαν υπέρ Πατρίδος θηρία όπως ο Ευάγγελος Νικολούδης, ο Βαγγέλης Κοροπούλης, ο Γ. Ντουρντής, ο Μπατζής, ο Λεωνίδας Τσώρης, ο Ι. Σεϊμένης, ο Χρήστος Αργυράκος, ο Διαμαντής Κόκκινος, αλλά και τόσοι άλλοι που κατάφεραν να απελευθερώσουν μέρος τού τόπου μας.
.—Η τρομοκρατία των βούργαρων στην Μακεδονία, πλημμύριζε τον τόπο μας στο αίμα. Τα σημερινά θύματα είναι ο Ιωάννης Μπέλτσιος και ο μικρός γυιός του, από το Σβέτι τής Βράτσας.
1909.—Η Βουλή τής Σάμου έρχεται σε ρήξη με τον ηγεμόνα Ανδρέα Κοπάση. Ο φιλότουρκος και διορισμένος το 1908 από τους ισλαμιστές τύραννος, εφάρμοζε σκληρότατα μέτρα εναντίον τού πληθυσμού με αποτέλεσμα το ξέσπασμα εξεγέρσεως.
1910.—Ο Ελευθέριος Βενιζέλος, μιλώντας από τον εξώστη τού ξενοδοχείου «Μέγα» στην πλατεία Συντάγματος, κηρύσσεται υπέρ τής συγκλήσεως Αναθεωρητικής Βουλής, παρά την επίμονη αξίωση τού λαού των Αθηνών, ο οποίος ζητούσε Συντακτική Συνέλευση.
1913.—Πολιτικοὶ καὶ δημοσιογραφικοὶ κῦκλοι τῆς χώρας μας δὲν ἀποκλείουν τὴν ἀνάμιξη τῆς Γερμανίας στὴν ὑπόθεση δολοφονίας τοῦ Βασιλέα Γεώργιου Α΄. Ὁ πρωτοδίκης Κονταρές, σὲ συνομιλία ποὺ εἶχε τὸ 1938 μὲ τὸν ἱστορικὸ Κορδᾶτο, εἶπε ὅτι μετὰ ἀπό δύο ἡμέρες ἀνακρίσεων, ὁ δολοφόνος Σχινᾶς ἄρχισε νὰ ἐνοχοποιῇ Γερμανοὺς πράκτορες καὶ μάλιστα τὸν Γερμανὸ πρόξενο. Ἐκτός ἀπό τὴν θεωρία τῆς δολοφονίας ἀπό τοὺς Γερμανοαυστριακούς, ὑπάρχει κατ’ ἀρχάς αὐτὴ ποὺ ἴσχυσε, δηλαδὴ τῆς ἔχουσας ὡς κίνητρο τὴν ἐκδίκηση, ὅπως ἐπίσης καὶ ἡ θεωρία ὅτι ὁ Σχινᾶς ἔδρασε ὡς πληρωμένο ὅργανο τῶν βούργαρων, καὶ μία τέταρτη μὲ τὸ πιὸ εὐφάνταστο «σενάριο». Σὲ αὐτήν, δολοφόνος ἦταν ὁ Αὐστριακός ἀξιωματικός Σχινάζι (Schinazyi), ποὺ ὑπηρετοῦσε σ’ ἕνα αὐστριακό πολεμικὸ πλοῖο τὸ ὁποῖο ναυλοχοῦσε ἐκεῖνες τὶς μέρες στὴν Θεσσαλονίκη.
1914.—Οι τρεις Μεγάλες δυνάμεις, μέσω τού Άγγλου ΥΠΕΞ και των Πρέσβεων Γαλλίας και Ρωσίας, προβαίνουν στην «Δήλωση τού Λονδίνου» η οποία αφορά τους Βαλκανικούς λαούς και τον πόλεμο στην περιοχή. Ουσιαστικά, οι μεγάλοι τής εποχής (οι οποίοι κυριολεκτικά έπαιζαν με τις τύχες άλλων χωρών με αποκλειστικό σκοπό τους τα κέρδη), συναποφάσισαν ότι κανείς τους δεν θα προέβαινε σε ξεχωριστή σύναψη ειρήνης με εμπλεκόμενη σε πόλεμο χώρα, δίχως την συγκατάβαση όλων.
1915.—Διωγμοί και σφαγές Ελλήνων στην Ανατολική Θράκη.
1916.—Κάτοικοι τής Χίου διοργανώνουν συλλαλητήριο κατά τής κυβερνήσεως.
1918.—(π.ημ.) Τα Συμμαχικά στρατεύματα με συμμετοχή των Ελληνικών Μεραρχιών Κρήτης και Σερρών, έπειτα από σκληρές μάχες γύρω από την Δοϊράνη, ανατρέπουν το αμυντικό συγκρότημα των Γερμανοβουλγάρων και τους αναγκάζουν να υποχωρήσουν σε όλη την γραμμή. «[…] Οἱ Ἕλληνες στρατιῶται, μὲ ἀπαράμιλλον ἡρωϊσμόν, ἐξεδίωξαν τοὺς ἐχθρούς ἀπὸ τὰς ὀχυρᾶς θέσεις των μὲ τὴν ξιφολόγχην, προκαλέσαντες τὸν θαυμασμὸν τῶν Γάλλων και Ἄγγλων συμπολεμιστῶν των». Το τίμημα αυτής τής νίκης για τούς Έλληνες στρατιώτες ήταν τεράστιο. Η Μεραρχία Σερρών είχε 359 νεκρούς, 1.713 τραυματίες και 615 αγνοούμενους. Η Μεραρχία Κρήτης είχε 144 νεκρούς και 573 τραυματίες. Ο δε Αρχιστράτηγος Δαγκλής, διαμαρτυρήθηκε έντονα με επιστολή του στον Ελευθέριο Βενιζέλο γιά την εγκατάλειψη των Ελληνικών τμημάτων από τούς Βρετανούς, με αποτέλεσμα να υποστούν βαριές απώλειες (βλ. 18-19/9 με το ν.ημ.).
.—Οι Ελληνικές δυνάμεις συνεχίζουν να μάχονται με σφοδρότητα, υπό τις διαταγές των Συμμάχων, εναντίον των Γερμανοβούργαρων στην θέση Δοβροπόλιε (Dobro Pole). Το αποτέλεσμα τής μάχης ήταν καθοριστικό γιά την κατάρρευση των Κεντρικών Δυνάμεων και την νίκη τής ΑΝΤΑΝΤ στην νοτιοανατολική Ευρώπη.
1919.—Ο Ελληνικός Στρατός στην Μικρά Ασία συνάπτει μικροσυμπλοκές.
1920.—Ο Ελληνικός στρατός στην Μικρά Ασία δέχεται επιθέσεις από τουρκικά αποσπάσματα.
1921.—Το 5ο Σώμα Στρατού (Ιππικού) των τούρκων, προώθησε τις 2 και 3 Μεραρχίες Ιππικού προς την κατεύθυνση τού Εσκή Σεχήρ, την δε 14η Μεραρχία Ιππικού προς Σιβρί Χισάρ. Όμως η τελευταία προσέκρουσε επί τής Ι Ελληνικής Μεραρχίας, οπότε ανέστρεψε την πορεία της και επέστρεψε άπρακτη στο Τσιφτελέρ. Στο Τσιφτελέρ (νοτίως τού Σαγγάριου), είχε εγκατασταθεί το 5ο Σώμα Στρατού των τούρκων από την προηγουμένη, ενισχυμένο με την 8η Μεραρχία (Πεζικού) και την Μεραρχία Μουρεττέπ, την οποία στις 2/9 το 1/38 Σύνταγμα Ευζώνων είχε εκδιώξει από το Σιβρί Χισάρ και καταδιώξει, χωρίς όμως να ολοκληρώσει την καταστροφή της.
.—Η Ανεξάρτητη Μεραρχία συνεχίζοντας την προς Ανατολάς πορεία της γιά να ενωθεί με την Στρατιά, κινήθηκε προς Ντερμπέν, μείον ενός συντάγματος πεζικού το οποίο έστειλε στο Αλπίκιοϊ γιά να φρουρήσει τις εκεί γέφυρες.
1922.—Την νύκτα τής 4ης προς 5η Σεπτεμβρίου, διατάχθηκε η αποχώρηση και επιβίβαση των τελευταίων τμημάτων τού Γ΄ Σώματος Στρατού. Στον στόλο δόθηκε εντολή να επιτηρεί τον ισθμό τής Κυζίκου, έτσι ώστε να βάλει κατά των τούρκων που θα επιχειρούσαν να τον διαβούν. Η επιτήρηση θα συνεχιζόταν έως και το πρωΐ τής 5ης Σεπτεμβρίου, μέχρι την πλήρη εκκένωση τού λιμένα Αρτάκης. Αξιωματικός τής Χ Μεραρχίας ο οποίος θα έμενε στον λαιμό τού ισθμού, θα ενημέρωνε γιά την πλήρη διέρρευση και τού τελευταίου τμήματος. Τα μεσάνυκτα τής 4ης προς ξημέρωμα τής 5ης Σεπτεμβρίου διήλθε και το τελευταίο τμήμα τής Χ Μεραρχίας.
.—Γύρω στα μεσάνυκτα τής 4ης Σεπτ. αποκαταστάθηκε το πρόβλημα στην Αρτάκη, τα ρυμουλκά επέστρεψαν στις αποβάθρες και από την 01:00, ξημέρωμα 5ης Σεπτ., ξεκίνησε η επιβίβαση μέχρι το μεσημέρι, χωρίς καμμία πλέον τουρκική ενόχληση. Έτσι το Γ΄ Σώμα Στρατού (εκτός από την ΧΙ Μεραρχία η οποία αιχμαλωτίστηκε), μεταφέρθηκε στην Ραιδεστό με δύναμη 60.000 περίπου ανδρών, καταφέρνοντας να διασώσει το μεγαλύτερο μέρος τού υλικού του. Κατά το χρονικό διάστημα από 13 Αυγούστου έως 5 Σεπτεμβρίου, οι απώλειες τού Σώματος – εκτός τής ΧΙ Μεραρχίας – ανήλθαν σε 12 νεκρούς και 45 τραυματίες αξιωματικούς, και 84 νεκρούς και 446 τραυματίες οπλίτες.
.—Ο Ελληνικός Στρατός, από την αρχή τής εισόδου του στην Μ. Ασία μέχρι και την αποχώρησή του, είχε: νεκρούς αξιωματικούς 812, οπλίτες 18.550, αποβιώσαντες αξιωματικούς 131, οπλίτες 4.747, εξαφανισθέντες αξιωματικούς 465, οπλίτες 17.630, τραυματίες αξιωματικούς 1.696, οπλίτες 47.184, σύνολο αξιωματικών 3.104, οπλιτών 88.111. Γενικό σύνολο: 91.215 Έλληνες.
.—(π.ημ.) Ἡ κρίση τοῦ Τσανὰκ Καλέ καὶ τὰ γεγονότα ποὺ ἀκολούθησαν μὲ κατάληξη τὴν ἀπώλεια τῆς Ἀνατολικῆς Θρᾲκης. Τουρκικὰ στρατεύματα εἰσβάλουν στὴν οὐδέτερη ζώνη στὴν περιοχὴ τοῦ Τσανὰκ Καλὲ χωρὶς ὅμως νὰ γίνῃ ἀνταλλαγὴ πυρῶν. Καὶ ἐνῷ οἱ Ἄγγλοι διὰ στόματος τοῦ κοινοβουλίου τους, ἀπειλοῦσαν ἀπὸ τὶς 2 τοῦ μῆνα μὲ πόλεμο τὴν τουρκία (στὴν περίπτωση εἰσβολῆς της στὴν οὐδέτερη ζώνη), τελικὰ δὲν ἔπεσε οὔτε μία σφαίρα. Λόγῳ τοῦ ὅτι ἡ ἐξέλιξη στὸ πολεμικὸ μέτωπο γινόταν ἐπικίνδυνη γιὰ τὰ συμφέροντα τῶν «Συμμάχων», καὶ μὲ δεδομένο τὸ ὅτι στὸ κάλεσμα τῆς Ἀγγλίας στὶς ἀποικίες της γιὰ ἐνίσχυση ἡ ἀπάντηση ἦταν ἀρνητική, ἡ ἐξεύρεση μιᾶς λύσεως ἦταν ἀναγκαία. Μὲ ὀρατὸ τὸ ἐνδεχόμενο νέας πολεμικῆς συγκρούσεως, τὶς ἐπόμενες ἡμέρες θὰ συναντηθοῦν στὴν Γαλλία ὁ λόρδος Κώρζον (Curzon), ὑπουργὸς Ἐξωτερικῶν τῆς Ἀγγλίας, ὁ Γάλλος πρωθυπουργὸς Πουανκαρὲ (Raymond Poincaré) καὶ ὁ Ἰταλὸς πρέσβης στὴν Γαλλία κόμης Σφόρτζα (Carlo Sforza), μὲ σκοπὸ νὰ ὁδηγήσουν τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν τουρκία σὲ συνδιάσκεψη. Γιὰ νὰ καταλήξουμε στὴν ἀπώλεια τῆς Ἀνατολικῆς Θρᾲκης καὶ στὸν ξεριζωμὸ γιὰ ἄλλη μία φορὰ τῶν Ἑλλήνων.
1925.—Αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας με στόχο τον Γενικό Διευθυντή τής Τράπεζας Αθηνών, Ηλιάσιο. Ο δράστης αυτοκτόνησε.
1929.—Ὁ Σπῦρος Καγιαλὲς ὁ ἥρωας ποὺ μετέτρεψε τὸ σῶμα του σὲ ἱστὸ στὴν κορυφὴ τοῦ βράχου τοῦ Ἀκρωτηρίου στὰ Χανιά, μέσα στὸν «ὀρυμαγδὸ καὶ τὴν κόλαση τοῦ πυρός», ἐκεῖ ὅπου δύο φορὲς πρίν, οἱ ἐχθρικές ὀβίδες τῶν Μεγάλων Δυνάμεων εἶχαν πετύχει τὸν ἱστὸ τῆς Σημαίας, πέθανε στὴν Χαλέπα στὶς 5 Σεπτεμβρίου 1929, καὶ ἀπό τότε ἀναπαύεται στὸν οἰκογενειακὸ τάφο στὸ νεκροταφεῖο τῆς Ἁγίας Φωτεινῆς Χαλέπας.
.—Σποραδικά κρούσματα πανώλης εμφανίζονται στην Αθήνα.
1930.—Στην Μακεδονία και στην Θεσσαλία εξεγείρονται οι αγρότες, οι οποίοι απειλούν ότι θα βαδίσουν ένοπλοι εναντίον των Αθηνών.
1933.—Ο παγκόσμιος πρωταθλητής Τζιμ Λόντος, φτάνει στην Αθήνα γιά δύο αγώνες πάλης στο Καλλιμάρμαρο.
1935.—Ο πιλότος Αθανάσιος Μπαρτζούκας, ενώ εκτελούσε εκπαιδευτική άσκηση με αεροσκάφος και είχε συνεπιβάτη τον Σμηναγό Πλουμπή, κατέπεσε συνεπεία αεροπορικού ατυχήματος στον Διόνυσο Αττικής, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο ίδιος και να τραυματιστεί σοβαρά ο συνεπιβάτης του.
1943.—Ενώ ο ιερέας Ανδρέας Βαρδιάμπασης, έψαλλε την νεκρώσιμη ακολουθία γιά εκτελεσθέντες από τους κατακτητές Κρητικούς, ένα γερμανικό απόσπασμα, χωρίς προειδοποίηση, σήκωσε τα πολυβόλα και εκτέλεσε εν ψυχρώ όσους παρίσταντο, μαζί με τον ιερέα.
1944.—Οι Γερμανοί εκτελούν την ηλικίας 17 ετών αγωνίστρια τής εθνικής αντιστάσεως Ηρώ Κωνσταντοπούλου. Λίγο πριν την αποχώρησή τους, συμμετείχε στην ανατίναξη ενός τρένου που μετέφερε πυρομαχικά και γι’αυτό συνελήφθη στις 31 Ιουλίου 1944. Επί τέσσερα μερόνυχτα την βασάνιζαν να μαρτυρήσει τούς συνεργάτες της. Αλλά ούτε τα βασανιστήρια ούτε οι δελεαστικές προτάσεις που τις έκαναν απέδωσαν. Στις 5 Σεπτεμβρίου τού 1944, η μικρή σε ηλικία αλλά μεγάλη σε ψυχή, Ηρώ, εκτελέστηκε μαζί με άλλους 49 κρατούμενους, στο Σκοπευτήριο Καισαριανής.
.—Ο Ιερέας Νικόλαος Βελαλής, ετών 68, είναι ένα ακόμη θύμα τής ναζιστικής θηριωδίας. Ο εφημέριος Μακρυράχης συνελήφθη από τους Γερμανούς τον Σεπτέμβριο τού 1943, βασανίστηκε και φυλακίστηκε. Απεβίωσε στην φυλακή από την καρδιά του, στις 5 Σεπτεμβρίου 1944. Πριν κλείσει τα μάτια του, πρόλαβε να ψιθυρίσει: “Φεύγω ευτυχισμένος, γιατί πιστεύω, ότι έκαμα το χρέος μου απέναντι στον Θεό και στην Πατρίδα“. Κατέλειπε την Πρεσβυτέρα του Αικατερίνη και τα παιδιά του Ιωάννη, Δημήτριο, Ευτυχία, Ζαφείρη, Κυριάκο, και Κωνσταντίνο.
.—Συνεχίζουν οι εκτελέσεις Ελλήνων από τους Γερμανούς στο Χαϊδάρι.
.—Οι βάρβαροι Γερμανοί εισβάλουν στο χωριό Δραγοψά Ιωαννίνων, προβαίνουν σε λεηλασία και εκτελούν έναν άνθρωπο (τον Φώτιο Χρ. Γκούντη). Επιδρομή είχε ξαναγίνει στις 28 Αυγούστου με θύματα δύο ανθρώπους (τους Κωνσταντίνο Κάλιο και Ευάγγελο Ζήκο), ενώ υπέστη λεηλασία και από τους Ιταλούς.
1947.—Αρχίζουν οι απολύσεις κρατουμένων στην Ικαρία. Περίπου 3.000 χιλιάδες αφήνονται ελεύθεροι από το νησί.
1948.—Συνεχίζουν οι επιχειρήσεις τού Εθνικού Στρατού στα βουνά τής Καστοριάς. Μετά από σκληρές και πολύνεκρες μάχες με τους κομμουνιστές, οι οποίες άρχισαν ήδη από την 30η Αυγούστου (βλ. ημ.), ο Εθνικός Στρατός κατέλαβε το ύψωμα Ραμπατίνα.
1949.—Οι βούργαροι παραδέχονται ότι περίπου 800 Έλληνες αντάρτες εισήλθαν στο βουργαρικό έδαφος, όπου αφού αφοπλίστηκαν κρατήθηκαν σε στρατόπεδα.
1952.—Διεξάγονται συνομιλίες γιά την καθιέρωση εκλογικού συστήματος και την άμεση διενέργεια εκλογών.
1953.—Σεισμός μεγέθους έξι Ρίχτερ πλήττει την Πελοπόννησο. Τουλάχιστον 53 κατοικίες κατέρρευσαν, 175 έπαθαν σοβαρές βλάβες, ενώ άλλες 223 είχαν ελαφρότερες ζημιές.
1955.—Ο Βασιλέας Παύλος με την Βασίλισσα Φρειδερίκη πραγματοποίησαν επίσημη επίσκεψη στην Γιουγκοσλαβία η οποία διήρκεσε έως τις 8 Σεπτεμβρίου. Πρώτος σταθμός τής αμαξοστοιχίας που μετέφερε το βασιλικό ζεύγος ήταν ο σιδηροδρομικός σταθμός Γευγελής, με δεύτερο τού Βελιγραδίου. Ακολούθησε κατάθεση στεφάνου από τον Βασιλέα Παύλο στο Μνημείο τού Αγνώστου Στρατιώτου και δεξίωση η οποία παρετέθη προς τιμήν τού βασιλικού ζεύγους από την Λαϊκή Επιτροπή Βελιγραδίου. Τις επόμενες ημέρες, το βασιλικό ζεύγος επισκέφθηκε το Εθνικό και Στρατιωτικό Μουσείο Βελιγραδίου, δεξιώθηκε από τον Πρόεδρο τής Γιουγκοσλαβίας Γιόσιπ Μπροζ Τίτο, επισκέφθηκε το Ινστιτούτο Ατομικών Ερευνών «Μπόρις Κίμπριτς», επιθεώρησε μονάδες των γιουγκοσλαβικών Ενόπλων Δυνάμεων στο αεροδρόμιο τού Ζέμουν και ανταπέδωσε την δεξίωση προς τιμήν τού Γ. Μπροζ Τίτο. Τελικά αναχώρησε από τον σιδηροδρομικό σταθμό τού Βελιγραδίου με προορισμό το Ζάγκρεμπ.
.—Τὰ μεσάνυχτα τῆς 5ης πρὸς τὴν 6η Σεπτεμβρίου, ἐξερράγη βόμβα στὸν κῆπο τοῦ τουρκικοῦ Προξενείου Θεσσαλονίκης, καὶ ἔξω ἀπό τὸ φερόμενο ὡς σπίτι τοῦ Κεμάλ, ποὺ δὲν ἔπαθε καμμία ζημιά ἐκτός ἀπό δύο παράθυρα ποὺ ἔσπασαν. Τὸ Ὑπουργεῖο Βορείου Ἑλλάδος, μὲ ἀνακοίνωσή του ἐπεσήμανε ὅτι μὲ τὴν πράξη αὐτή, ποὺ προερχόταν ἀπό τούρκους, προετοιμαζόταν ἡ μεγάλη ἐπίθεση ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων τῆς Μικρᾶς Ἀσίας· τὶς ἐπόμενες ἡμέρες ξέσπασε τὸ τουρκικὸ μένος κατὰ τῶν Ἑλλήνων τῆς Πόλης καὶ τῆς Σμύρνης. Χάρις στὸν Καλούμενο Δημήτριο καὶ τὸν Σάκη Καράγιωργα, ποὺ διακινδυνεύοντας τὴν ζωὴ τους, ὁ πρῶτος φωτογράφησε καὶ ὁ δεύτερος φυγάδευσε τὰ φίλμ, δημοσιοποιήθηκαν οἱ θηριωδίες καὶ οἱ κτηνωδίες τῶν τούρκων εἰς βάρος νεκρῶν καὶ ζώντων Ἑλλήνων τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
1956.—Στην Κύπρο, τα μεσάνυχτα τής 4ης προς την 5η Σεπτεμβρίου, συλλαμβάνεται από τούς Άγγλους ο γενικός γραμματέας τής Εθναρχίας, Νικόλαος Κρανιδιώτης, και κλείνεται στις φυλακές τής Ομορφίτσας. Από ‘κει μεταφέρεται στις φυλακές τής Κοκκινοτριμηθιάς.
1958.—Απεβίωσε ο παλαίμαχος Κύπριος αγωνιστής Ν. Λανίτης.
1959.—Εγκαινιάζεται η νέα οδική αρτηρία Λάρισας – Θεσσαλονίκης, διά μέσου τής κοιλάδας των Τεμπών.
1960.—Στην Καστανιά Κορινθίας έγιναν τα αποκαλυπτήρια τής προτομής τού χιλίαρχου τής Ελληνικής Επαναστάσεως Παπα Νίκα, ο οποίος πολέμησε γενναία σε πολλές μάχες και διέθεσε όλη την περιουσίαν του στον Αγώνα. Μετά την απελευθέρωση, επανήλθε ως ιερέας στο ποίμνιό του και πέθανε πτωχός.
1962.—Θεμελιώνεται το Γκολφ τής Γλυφάδας.
1980.—Καίγεται το Φανάρι στην Κωνσταντινούπολη, με αποτέλεσμα να χάσουν την ζωή τους δύο άτομα και να τραυματιστούν δεκάδες. Τελευταία στιγμή σώθηκε το Πατριαρχείο.
1990.—Ανταλλαγή πυροβολισμών στον Πειραιά μεταξύ τού δραπέτη Ηλ. Μαντούβαλου και αστυνομικών.
1992.—Μιά μεγάλη πυρκαγιά κατακαίει ό,τι βρει μπροστά της, ενώ έχει εξαπλωθεί στις περιοχές Αυλώνα, Μαλακάσα, Μαρκόπουλο, Καπανδρίτι και στον Κάλαμο.
1993.—Αποθεώνονται στην Επίδαυρο ο Καταλανός τενόρος Χοσέ Καρρέρας και η Ισπανίδα υψίφωνος Μονσερά(τ) Καμπαγιέ.
.—Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατακρίνει έντονα τούς πρόσφατους βανδαλισμούς σε βάρος των ελληνικών νεκροταφείων στην Κωνσταντινούπολη.
1995.—Πεθαίνει στο Παρίσι, σε ηλικία 77 ετών, ο Έλληνας γλύπτης, Κωνσταντίνος Κουλεντιανός.
1996.—Θεμελιώνεται το νέο αεροδρόμιο Αθηνών στα Σπάτα, με την ονομασία «Ελευθέριος Βενιζέλος».
1997.—Με 66 ψήφους υπέρ και 41 κατά, η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή, ανέθεσε στην Ελλάδα την διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων τού 2004. Το κόστος με το οποίο επιβαρύνθηκε ο προϋπολογισμός και η τύχη των έργων τα χρόνια που ακολούθησαν, αποδεικνύουν τον καιροσκοπισμό και την επιπολαιότητα των αρχόντων και πολιτικών κεφαλών αυτής τής χώρας.
1998.—Η Κύπρος πετυχαίνει την μεγαλύτερη νίκη τής ποδοσφαιρικής της ιστορίας, κερδίζοντας 3-2 την Ισπανία στην Λευκωσία, στα πλαίσια των προκριματικών τού Εuro 2000. Μετά τον αγώνα, ο προπονητής των “φούριας ρόχας” Χαβιέ Κλεμέντε παραιτήθηκε.
2001.—Η εφημερίδα «Εστία» αναδημοσιεύει την ίδρυση τής «Ένωσης Τσάμηδων» στην αλβανία, με νέα στοιχεία. Η εν λόγω ένωση, έχει ως σκοπούς και στόχους «την αναγνώριση και υπεράσπιση των δικαιωμάτων των Τσάμηδων».
2002.—Παραδίνεται στην Αντιτρομοκρατική Υπηρεσία ο Δημήτρης Κουφοντίνας αναλαμβάνοντας όπως είπε, την πολιτική ευθύνη γιά όλες τις ενέργειες τής 17Ν. Ο “Λουκάς” τής 17Ν πήγε στην Γ.Α.Δ.Α με ταξί από τον Πειραιά, παρουσιάστηκε στον αξιωματικό υπηρεσίας δηλώνοντας ότι είναι ο Δημήτρης Κουφοντίνας και ότι θέλει να παραδοθεί.
2003.—Την διπλή βομβιστική επίθεση στο Πρωτοδικείο Αθηνών αναλαμβάνει ο «Επαναστατικός Αγώνας».
2004.—Σε κλίμα έντονου φανατισμού το οποίο τελικά οδήγησε σε επεισόδια μεταξύ Ελλήνων και αλβανών, διεξήχθη στα Τίρανα ο αγώνας των δύο Εθνικών Ομάδων γιά τα προκριματικά τού Μουντιάλ. Μετά την λήξη τού αγώνα, όπου η Εθνική μας ηττήθηκε με 2-1, σκηνές βίας μεταξύ φανατικών αλβανών και Ελλήνων εξελίχθηκαν σε ελληνικές πόλεις, αλλά και στα Τίρανα. Μάλιστα στην Ζάκυνθο, ένας 22χρονος Έλληνας έχασε την ζωή του, ενώ σε πολλές περιπτώσεις σημειώθηκαν τραυματισμοί και ακολούθησαν συλλήψεις. Τα επεισόδια καταδίκασαν η Ελληνική Κυβέρνηση και όλα τα πολιτικά κόμματα…
2008.—«Ὅ,τι εἶναι νόμιμο εἶναι καὶ ἠθικό».Τὸ ἠθικὸ δίδαγμα τῆς συγκεκριμένης φράσεως, προέκυψε ἀπὸ μία τηλεοπτική συνέντευξη τοῦ Γεώργιου Βουλγαράκη στὴν ΝΕΤ στὶς 5 Σεπτ. 2008, μὲ ἀφορμὴ τραπεζικὸ λογαριασμὸ ποὺ βρέθηκε στὴν Ἐλβετία ὕψους 117.000 εὐρώ, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε δηλωθεῖ στὸ «Πόθεν Ἔσχες» του. Ὁ τραπεζικὸς λογαριασμὸς διατηρεῖτο ἀπὸ τρῖτο δικαιοῦχο, (ἐξωχώρια «OffShore» ἑταιρεία), τῆς ὁποίας μέτοχος καὶ διαχειριστὴς ἦταν ὁ πεθερός τοῦ Βουλγαράκη. Στὸ ἐρώτημα ποὺ τέθηκε ἀπὸ τὴν δημοσιογράφο ἐάν ἡ νόμιμη συμπεριφορὰ του μπορεῖ νὰ χαρακτηριστῇ καὶ ἠθική, «Μπορεῖ ἡ συμπεριφορὰ σας νὰ εἶναι νόμιμη. Ἠθικὴ ὅμως εἶναι ;», ἐκεῖνος ἀπάντησε μὲ ἀγανάκτηση: «Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ λέτε; Ἰσχυρίζεστε ὅτι τὸ νόμιμο εἶναι ἤ μπορεῖ νὰ εἶναι ἀνήθικο ; Τότε πρέπει νὰ ἀλλάξουμε ὅλη τὴν νομοθεσία μας, νὰ τὴν κάνουμε ἠθική»! Στὸ Τριμελὲς Πλημμελειοδικεῖο Ἀθηνῶν ὅπου ἐκδικάστηκε ἡ ὑπόθεσή του ὡς πλημμέλημα ἀνακριβοῦς δηλώσεως Πόθεν Ἔσχες τοῦ 2007, ἐπεσήμανε πὼς ἀγνοοῦσε τὸ ὅτι ἦταν δεύτερος πληρεξούσιος στὸν ἐπίμαχο λογαριασμό. Τελικὰ ὁ κύριος Βουλγαράκης καὶ ἡ σύζυγός του ἀθωώθηκαν μὲ τὴν σύμφωνη γνώμη καὶ τοῦ εἰσαγγελέα, καθὼς – βάσει νόμου – «δὲν εἶχαν ὑποχρέωση νὰ δηλώσουν τὸν ἐπίμαχο λογαριασμό».