ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 11 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

,

,

11 Οκτωβρίου

,  

787.—Η αυγούστα Ειρήνη η Αθηναία και ο υιός της Κωνσταντίνος ο Στ΄ με την σύγκλιση τής εβδόμης Οικουμενικής Συνόδου θέτουν τέλος στην διαμάχη μεταξύ εικονομάχων και εικονολατρών. «Συνεκλήθη ὑπὸ τοῦ Αὐτοκράτορος τῶν Ῥωμαίων Κωνσταντίνου τοῦ Ἕκτου καὶ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Αὐγούστας Εἰρήνης τῆς Ἀθηναίας, ἐν Νικαίᾳ τῆς Βιθυνίας ἐν τῷ Πανσέπτῳ Ναῷ τῆς τοῦ Θεοῦ Σοφίας, ἡ ἑβδόμη Σύνοδος ἦτοις κατεδίκασε είκονομάχους τε και είκονολάτρας, διατυπωθέντος τοῦ δόγματος ὅτι ἡ λατρεία ἀνήκει μόνον είς τὸν Θεόν, καὶ είς τὰς εἰκόνας δέον προσφέρεται τιμητικὴ καὶ μόνον προσκύνησις». Κατά τον όγδοο αιώνα η Αυτοκρατορία τής Ρωμανίας εκτός από τις εσωτερικές θρησκευτικές αντιπαλότητες, είχε να αντιμετωπίσει το πρόβλημα εξαπλώσεως των Αράβων στην Μεσόγειο και την Ανατολή, την διατήρηση των κτήσεών της στην Ιταλία και τις συγκρούσεις με το βουργαρικό κράτος. Εντός των πλαισίων τής εξωτερικής πολιτικής της, συμπεριλαμβάνεται και η σύναψη επιγαμιών με τους Φράγκους· η Αυγούστα Ειρήνη, στην πολιτική της συμφωνία με τον Καρλομάγνο περιέλαβε και τον αρραβώνα τού ανηλίκου γιού της Κωνσταντίνου Στ΄, με την θυγατέρα τού Καρλομάγνου.

1608.—Πειρατικά τής Φλωρεντίας έξω από την Ρόδο, στήνουν ενέδρα στην καραβάνα η οποία εκείνη την εποχή εφοδίαζε την Κωνσταντινούπολη. Έπιασαν αιχμάλωτους και οδήγησαν στην Μεσσίνα τής Σικελίας -μεταξύ άλλων- τους, Μάξιμο Πελοποννήσιο και Ιωάννη Ρόδιο. Το πλοίο επέστρεφε από την Αλεξάνδρεια στην Πόλη, και αφού οδηγήθηκε στην Μεσσίνα κατέληξε στο Λιβόρνο. Όταν ο τούρκος αρχιναύαρχος έμαθε τα νέα αυτής τής καταστροφής, έδεσε στα σίδερα και οδήγησε στην Πόλη τον καθολικό μητροπολίτη Μήλου.

1790.—Δύο ελληνικά κουρσάρικα με ρώσικη σημαία και λεία 3 τουρκικά καράβια, φθάνουν στην Ζάκυνθο. Όμως, λόγω αλλαγής «πλεύσεως» των ρουφιάνων τής Βενετίας, δόθηκε εντολή σε όλους τους κατοχικούς ελληνικών περιοχών να μην συναλλάσσονται με «Ρώσους» κουρσάρους, κι’ έτσι οι Έλληνες δεν κατάφεραν να πουλήσουν τις λείες τους.

1822.—(10-11/10 ἤ 22/10 με ν.ημ.). Οι Μυκόνιοι, υπό την ηγεσία τής Μαντούς Μαυρογένους, επιτίθενται κατά των αποβιβασθέντων στην νήσο Αλγερινών, τους οποίους αποκρούουν και συντρίβουν. Την προηγούμενη ημέρα είχε φτάσει στο νησί ο εχθρικός στόλος οδηγούμενος «ὑπὸ τοῦ Καπετὰν Καρὰ Μεχμὲτ πασᾶ». Η ηρωίδα τής Ελληνικής Επαναστάσεως, εξόπλιζε και διατηρούσε δέκα έξι αποσπάσματα από πενήντα άντρες το καθένα, και με δικά της οικονομικά μέσα εξεστράτευσε εναντίον των τούρκων στην Εύβοια, στην Θεσσαλία και στην Ρούμελη· όχι μόνο εμψύχωνε τους μαχητές, αλλά συμμετείχε άμεσα και πολεμούσε παλικαρίσια στην πρώτη γραμμή. Η Μαντώ πρόσφερε στον Αγώνα 700.000 γρόσια. Το 1826 έδωσε να εκποιηθούν τα κοσμήματά της και να διατεθούν προς περίθαλψη δύο χιλιάδων Μεσολογγιτών οι οποίοι διασώθηκαν κατά την Έξοδο.

.—Μετά από απόφαση τής Γερουσίας Δυτικής Χέρσου Ελλάδος που έδρευε στο Βραχώρι, διορίστηκε στην θέση τού Βαρνακιώτη ως στρατηγός στην Δυτική Ελλάδα ο Μάρκος Μπότσαρης.  «[…] αντί τού επαράτου Γεωργίου Νικολού Βαρνακιώτη», όπως ειπώθηκε, λόγω των επαφών του με τον Ομέρ Βρυώνη οι οποίες θεωρήθηκαν ύποπτες από τον Μαυροκορδάτο. Ο Βαρνακιώτης από τα Επτάνησα που είχε καταφύγει μετά την αποκήρυξή του, προσπάθησε με επανειλημμένες αναφορές να αποδείξει την αθωότητά του. Τελικά η αποκατάστασή του έγινε τον Δεκέμβριο τού 1827, και έτσι ο παλιός οπλαρχηγός πήρε μέρος στις τελευταίες επιχειρήσεις που απέβλεπαν στην οριστική απομάκρυνση των υπολειμμάτων των τούρκων από την Στερεά. Γεγονός παραμένει ότι με την απουσία τού Βαρνακιώτη από τον Ελληνικό αγώνα, χάθηκε ένα από τα σημαντικότερα στελέχη τής Επαναστάσεως στην Δυτική Ελλάδα. Από την άλλη, ο Μπότσαρης, στους κρίσιμους επαναστατικούς αγώνες τόσο κατά την διάρκεια τής πολιορκίας τού Αλή Πασά μέχρι την αποχώρηση από το Σούλι (Δεκέμβριος 1820 – Σεπτέμβριος 1822) και από τον Οκτώβριο τού 1822 μέχρι τον ένδοξο θάνατό του, τον Αύγουστο τού 1823, υπήρξε καταλυτική και ανεκτίμητη ηγετική παρουσία στην Επανάσταση. Η πολεμική φήμη του ήταν ήδη τέτοια, ώστε σχεδόν από μόνη της απέτρεψε την κατάληψη τού Μεσολογγίου κατά την 1η πολιορκία του (Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1822), όταν η ηρωική πόλη ήταν ουσιαστικά ανοχύρωτη και στρατιωτικά ανυπεράσπιστη. «Ο Bάλτος επροσκύνησε και όλο το Ξηρομέρος, / το Μεσολόγγι το μικρό, αυτό δεν προσκυνάει, / γιατί ‘ναι ο Μάρκο Μπότσαρης, με τα Σουλιωτοπαίδια». Είναι επίσης γνωστός ο σεβασμός τού Γεωργίου Καραϊσκάκη γιά τον Μάρκο, και η κρίση του γι’ αυτόν : «Ο Μάρκος ήταν τρανός. Είχε νου που δεν είχε άλλος. Είχε καρδιά λιονταριού και γνώμη δίκαιη σαν τού Χριστού. Εμείς όλοι ούτε στο δάχτυλό του δεν φθάνουμε».

.—Απεβίωσε στο Μεσολόγγι, ο τραυματισθείς κατά την μάχη τού Πέτα, Γερμανός Φιλέλλην, Κάρολος-Αλβέρτος Νόρμαν, κόμης ντ’ Έρενφελς, ο οποίος είχε διορισθεί αρχηγός τού Τακτικού Σώματος. Ο θάνατός του προκάλεσε βαθιά θλίψη, στην κηδεία του δε, αποδόθηκαν μεγάλες τιμές στον νεκρό. Από τους 93 Φιλέλληνες, οι οποίοι αποτελούσαν τους αξιωματικούς τού ολιγάριθμου Τακτικού στρατού, μονάχα οι είκοσι πέντε διέφυγαν τον θάνατο. Ανάμεσα στους νεκρούς και ο διοικητής τού ομωνύμου Συντάγματος, συνταγματάρχης Πιέτρο Ταρέλλα. Ο βαριά πληγωμένος στρατηγός Νόρμαν, είχε πει στον Μαυροκορδάτο: «το παν απωλέσαμε πλην τής τιμής». Το κύριο αίτιο τής ήττας, τής οποίας οι απώλειες ήταν πολύ βαρύτερες σε σχέση με κάθε άλλη μάχη κατά τα τρία πρώτα χρόνια τής επαναστάσεως, ήταν ο συνδυασμός στην επιχείρηση δύο τακτικά ασυμβίβαστων στρατευμάτων· των ατάκτων ελληνικών μονάδων από την μία και τού Τάγματος των Φιλελλήνων με το Σύνταγμα Ταρέλλα από την άλλη. Προβλήματα που αντιμετώπισε και ο Στρατηγός Καραϊσκάκης κατά την συνεργασία του με τον Τακτικό στρατό τού Φαβιέρου. (Υπάρχουν αναφορές γιά τον θάνατο τού Φιλέλληνος και γιά τον μήνα Νοέμβριο).

1823.—Στον κόλπο τού Βόλου, έγινε σφοδρή ναυμαχία μεταξύ Ελληνικού στόλου υπό τον Μιαούλη και τούρκων. Στην ναυμαχία ουδείς ενίκησε. «Ναυμαχία ἐν τῷ κόλπῳ τοῦ Βόλου (Ἀρτεμίσι) ἀμφίρροπος, διεξαχθεῖσα ὑπὸ τὴν ἀρχηγίαν τῶν Μιαούλη, Σαχτούρη, Σκούρτη καὶ Καλαφάτη ἀφ’ ἑνός, καὶ Χουσρέφμπεη ἀφ’ ἑτέρου».

1826.—Ο Κριεζώτης και 300 Έλληνες εισέρχονται στην Ακρόπολη γιά ενίσχυση τής φρουράς της. «Ὁ Κριεζώτης, Μῆτρος Δεληγιώργης, Τουρκολέκος, Μαμούρης καὶ Τσουρᾶς μετὰ τῶν 300 ἀνδρῶν των διαβάντες διὰ μέσου τοῦ στρατοπέδου τοῦ Μεχμὲτ Ῥεσὶτ πασᾶ Κιουταχῆ ἀνῆλθον εἰς τὴν Ἀκρόπολιν τῶν Ἀθηνῶν ἀβλαβεῖς» (βλ.& 10/10).

1862.—Μετά την ανατροπή τού θρόνου την νύκτα τής 10ης Οκτωβρίου, ο βασιλεύς Όθων έφθασε εσπευσμένα την επόμενη ημέρα (11/10) στον Πειραιά με την ατμοφρεγάτα «Αμαλία»· βρήκε την πρωτεύουσα και τον Πειραιά σε εξέγερση, όμως δεν κατέφυγε σε βίαια μέτρα, ούτε δημιούργησε εμφύλιο πόλεμο γιά την αποκατάστασή του στο θρόνο, αν και μπορούσε να στηριχθεί στις επαρχίες τού κράτους. Ακολούθησε τις συμβουλές των Άγγλων και Γάλλων πρεσβευτών και εγκατέλειψε την Ελλάδα με το αγγλικό ατμόπλοιο «Σκύλλα» στις 12/10 (π.ημ). Η άδολη αγάπη του προς την Ελλάδα και τους αγώνες της, εκδηλώθηκε ένα μήνα πριν τον θάνατό του, με μυστική δωρεά ολόκληρης τής ετησίας επιχορηγήσεώς του, υπέρ τού Κρητικού αγώνος (Μάιος 1867), την οποία παρέλαβε ο Σ. Καραϊσκάκης, απεσταλμένος τής ελληνικής κυβερνήσεως, με σκοπό μυστικό έρανο στην Ευρώπη. Κατά την διάρκεια τής βασιλείας του, υπήρξε ο μεγαλύτερος δωρητής σε φιλανθρωπικά ιδρύματα και διδακτήρια.

1887.—Απεβίωσε στην Αθήνα και κηδεύτηκε το απόγευμα τής 12ης Οκτωβρίου, ο Παύλος Λάμπρος. Ήταν βλαχόφωνος Έλληνας, διακεκριμένος λόγιος, ιστοριοδίφης και νομισματολόγος τού 19ου αιώνα. Γυιός του ήταν ο Σπυρίδων Λάμπρος, ιστορικός και πρωθυπουργός τής Ελλάδας. Η πολιτισμική συμβολή των Βλάχων στην διαμόρφωση τού νεώτερου ελληνισμού, είναι το ίδιο σημαντική όσο και η συμβολή τους στους πολεμικούς αγώνες. Το οικονομικό, κοινωνικό και πολιτισμικό σύστημα τού τσελιγκάτου, όπως και ο εμπορο-βιοτεχνικός προσανατολισμός και το πολυκύμαντο δυναμικό των ορεινών κοινοτήτων των Βλάχων, έπαιξαν τον ρόλο τού φυτωρίου για την καλλιέργεια παραδοσιακών αξιών, ιδεών και αντιλήψεων. Μία μακρά σειρά από ηρωικούς παραδοσιακούς πολεμιστές, από Αρματολούς, Κλέφτες, από ισχυρές και ηγετικές μορφές κοτζαμπάσηδων και πολιτικών παραγόντων, ικανότατων πραματευτάδων, εμποροβιοτεχνών και κεφαλαιούχων εθνικών ευεργετών, ανθρώπων των γραμμάτων και ιεραρχών, ήταν γεννήματα τής ταυτότητας των ορεινών κοινοτήτων και των τσελιγκάτων των Βλάχων.

1903.—Ένας μετασεισμός πανικοβάλει τους κατοίκους των Κυθήρων, οι οποίοι έζησαν τον απόλυτο τρόμο μόλις πριν μερικούς μήνες. Στις 29 Ιουλίου έγινε ο μεγαλύτερος σεισμός των τελευταίων αιώνων στην Ελλάδα με επίκεντρο τα Κύθηρα, τού οποίου το μέγεθος έφτασε τα οχτώ 8,0 Ρίχτερ (βλ. ημ.)

1904.—Δεύτερη σε διάστημα 10 ημερών επίθεση τού Παύλου Μελά στο χωριό Νερέτι (Πολυπόταμος Φλώρινας), με σκοπό την τιμωρία των κτηνωδών βουργαροφρόνων οι οποίοι διέμεναν εκεί και έκαναν ανήκουστα εγκλήματα. Κατά την εξαιρετικά ορμητική επίθεση η οποία έγινε τα ξημερώματα, τραυματίστηκε από βόμβα ο Σκαλίδης, τον οποίον κατόπιν έστειλε ο αρχηγός στην Μπελκαμένη γιά θεραπεία. Μαζί του απέστειλε και τους Λ. Βρανά, Γ. Σγουρίδη και άλλους 4 να φρουρούν το χωριό από τα σκυλιά. Οι βούργαροι στο Νερέτι ακόμη τρέχουν. Το απόγευμα τής ίδιας ημέρας ο Μελάς ξεκίνησε γιά την Στάτιστα, ένα ταξείδι το οποίο θα τον οδηγήσει στην αθανασία…

1907.—Φόνοι και εμπρησμοί κατά ομοεθνών μας σε κατεχόμενες από τους βούργαρους περιοχές τής Μακεδονίας. Δώδεκα βουργάρικες συμμορίες δρούσαν μόνο στην περιοχή των Ελληνικών χωριών, Ηράκλεια, Ράμνα, Πορρόϊα και Ν. Πετρίτσι, με εκβιασμούς, βασανιστήρια και σφαγές αθώων ανθρώπων, έχουσες ως αρχηγό τον περιβόητο Ντόντσιο κ.α. Ο Μητροπολίτης Μελενίκου συνεχώς διαμαρτυρόταν στους τούρκους, οι οποίοι απλώς παρατηρούσαν εξ αποστάσεως.

1909.—Μονομαχούν με άσφαιρα πυρά, ο Δήμαρχος Αθηναίων, Σπύρος Μερκούρης και ο δημοτικός σύμβουλος Γ. Τουφεξής. Κατόπιν, αποχωρούν ξεχωριστά, χωρίς να συμφιλιωθούν.

1912.—Μὲ τὴν ἄφιξή του στὰ Σέρβια, ὁ Ἀρχιστράτηγος – Διάδοχος Κωνσταντῖνος μὲ τοὺς ἐπιτελεῖς του πληροφορήθηκε μὲ πόνο ψυχῆς τὴν ἀποτρόπαια δολοφονία ἑκατὸν δεκαεπτὰ Ἑλλήνων ἀπὸ τὴν ἐκδικητικὴ μανία τῶν τούρκων μετὰ τὴν πανωλεθρία τους στὸ Σαραντάπορο (ἄλλες πηγὲς ἀναφέρουν 75 τὰ θύματα). Μεταξὺ τῶν ἐκτελεσθέντων ἦταν οἱ ἱερεῖς, Παπανικόλας Στεργιόπουλος ἀπό τὸ Παλαιογράτσανο, Παπαγιῶργος Κατσούνης ἀπό τὸ Ὀρτάκι, Παπαβασίλης Παπαβασιλείου, Παπαθανάσης Μπατσίλας καὶ Παπαγιάννης Παπαγιάννη ἀπό τὸ Μεταξᾶ. Ὁ ἀνταποκριτὴς τῶν “Τάιμς” τοῦ Λονδίνου, Κρώφορδ Πράις, ἔγραψε στὴν ἐφημερίδα του σχετικὰ μὲ τὴν σφαγὴ τῶν ἀμάχων. «Πάντοτε ὑπῆρξεν ἀδύνατον νὰ ἀντιληφθῶμεν διατὶ πράττουσι τοιαῦτα ἐγκλήματα. Ἡ ἐν Σερβίοις σφαγή, οὐδόλως ἦτο ἀναγκαία. Ἦταν ἀδικαιολόγητος καὶ πιθανότατα θὰ προεκάλῃ ἀντεκδικήσεις ἐναντίον τῶν Μουσουλμάνων κατοίκων, οἴτινες παρέμειναν ὄπισθεν τῶν ἡττηθέντων. Ἐν τούτοις καίτοι οὐδεμία μομφὴ ἦτο δυνατὸν νὰ δοθῇ εἰς τοὺς Ἕλληνας ἄν ἐφήρμοζον τὸ “ὀφθαλμόν ἀντί ὀφθαλμοῦ”, οὐδεμία βιαιότης ἐσημειώθη».

.—Ὁ βουργαρικὸς στρατὸς καταλαμβάνει τὶς Σαράντα Ἐκκλησιές. Ὁ  Γεραγᾶς, στὸ βιβλίο του «Ἀναμνήσεις τῆς Θρᾲκης», ἀναφέρει ὅτι ὁ βασιλόπαις Βόρις, κατὰ τὴν κατάληψη τῶν Σαράντα Ἐκκλησιῶν ἀπό τοὺς βούργαρους, βλέποντας μόνο ἀκραιφνὴ Ἑλληνισμὸ παντοῦ ἀπ’ ὅπου διῆλθε, ἀναφώνησε: «Ποῦ εἶναι ὁ βουλγαρισμὸς τῆς Θρᾲκης τὸν ὁποῖο ἤλθαμε νὰ ἐλευθερώσουμε;»  Ἕνας δὲ βούργαρος στρατηγός, ἀγανακτισμένος ποὺ δὲν ἄκουσε οὔτε μία λέξη βουργάρικη ἀπ’ ὅπου κι’ ἄν πέρασε φθάνοντας μέχρι τὴν Τσατάλτζα, σ’ ἕνα ἐπίσημο γεῦμα διακήρυξε ὅτι ἀμέσως μόλις ἐπιστρέψει στὴν βουργαρία, τὸ πρῶτο του μέλημα θὰ ἦταν νὰ ξυλοκοπήσῃ ὅλους τοὺς δασκάλους τῆς χώρας του, διότι ἐδίδασκαν ψεύδη στὰ παιδιὰ διακηρύττοντας τὴν βουλγαρικότητα τῆς Θρᾲκης καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ κάψουν ὅλους τοὺς χάρτες καὶ τὶς γεωγραφίες οἱ ὁποῖες παραπλανοῦσαν τὸν βουργάρικο λαό.

.—Ο Ελληνικός Στρατός (Ταξιαρχία Ιππικού), απελευθερώνει την Κοζάνη από τους τούρκους μετά από 459 έτη κατοχής. Πανικόβλητος ο κύριος όγκος τής τουρκικής φρουράς τής Κοζάνης, εγκατέλειπε τα όπλα, αρπάζοντας ψωμιά, τρόφιμα και κρέατα από φούρνους, μαγαζιά και κρεοπωλεία, σπάζοντας τις πόρτες τους. Στο μεταξύ, οι Κοζανίτες έτρεξαν στους τουρκικούς στρατώνες και άρπαξαν όπλα, πυρομαχικά, τρόφιμα, φάρμακα κι’ ό,τι άλλο υπήρχε μέσα σ’ αυτούς. Από όλες τις γειτονιές κατέβηκαν οπλισμένοι κάτοικοι στην εκκλησία τού Αγίου Νικολάου στο κέντρο τής πόλεως. Κάποιοι τοποθέτησαν στο καμπαναριό την γαλανόλευκη και τον σταυρό τής ορθοδοξίας. Αυτά όλα έγιναν το απόγευμα, γύρω στις 3 με 4. Ενώ οι καμπάνες ηχούσαν χαρμόσυνα, ο λαός δεν άργησε να βρεθεί στην έξοδο τής πόλεως με τα βλέμματα προσηλωμένα στο μέρος απ’ όπου θα έφταναν οι ελευθερωτές. Μόλις οι Κοζανίτες αντίκρισαν τους στρατιώτες καβαλάρηδες, ξέσπασαν σε ζητωκραυγές και σε παρατεταμένα χειροκροτήματα.

.—Νικηφόρες μάχες στην Βέροια, στο Γρίμποβο και στα Πέντε Πηγάδια Ηπείρου.

.—Ο απίστευτος Καμπέρος τής Βασιλικής Αεροπορίας και τα ανδραγαθήματά του. Ο Υπολοχαγός αεροπόρος Δημήτριος Καμπέρος κατά την εκτέλεση αποστολής αναγνωρίσεως και βομβαρδισμού στο μέτωπο τής Θεσσαλίας, εισέδυσε σε βάθος 60 χιλιομέτρων μέσα στο εχθρικό έδαφος, με αποτέλεσμα τα σφοδρά πυρά τού τουρκικού πεζικού να τρυπήσουν τις πτέρυγες τού αεροπλάνου του, τύπου «Φάρμαν» (Farman), χωρίς άλλες συνέπειες. Ο Καμπέρος πραγματοποίησε την πρώτη πολεμική αποστολή στα αεροπορικά χρονικά τής Ελλάδος και έγινε ονομαστός γιά τις ριψοκίνδυνες πτήσεις του και τους παράτολμους ελιγμούς του, που προκαλούσαν τον θαυμασμό ακόμη και των αλλοδαπών συναδέλφων του, τους οποίους ανταγωνίζονταν στα ίσα στον τομέα αυτό. Πραγματοποίησε την τελευταία του πτήση στις 20 Ιουλίου 1934, απαντώντας έτσι σε μία επίδειξη Άγγλων που είχε προηγηθεί. Απεβίωσε από κακουχία το 1942, στα δύσκολα χρόνια τής Κατοχής.

.—Ο Στέφανος Δραγούμης, πρώην πρωθυπουργός, διορίζεται Γενικός Διοικητής τής Κρήτης. Υπήρξε ένας από τους κυρίους οργανωτές τού Μακεδονικού Αγώνα, μαζί με το γυιό του, Ίωνα Δραγούμη και τον Παύλο Μελά, σύζυγο τής θυγατέρας του Ναταλίας. Την περίοδο 1906-1908, μαζί με τους Δ. Γούναρη, Π. Πρωτοπαπαδάκη, Α. Παναγιωτόπουλο, Α. Αλεξανδρή και Εμ. Ρέπουλη, συγκρότησε την λεγομένη τότε «ομάδα των Ιαπώνων». Οι βουλευτές τής ομάδας των Ιαπώνων προέρχονταν από διαφορετικά κόμματα και είχαν δυναμική παρουσία και αγωνιστικότητα. Η ομάδα αυτή των βουλευτών δεν αποτέλεσε ποτέ κόμμα. Αν και είχε δημιουργηθεί από τον Ιούνιο τού 1906, το όνομά της οφείλεται στον δημοσιογράφο Βλάση Γαβριηλίδη, όπου σε άρθρο του στην εφημερίδα «Ακρόπολη», παρομοίαζε την μαχητικότητα των μελών της με αυτή των Ιαπώνων Σαμουράϊ.

1916.—Οι Γάλλοι «Σύμμαχοι» αναλαμβάνουν τον έλεγχο τού Ελληνικού ναυτικού.

1918.—Εικόνες που δημιουργούν την φρίκη με αυτά που άφησαν πίσω τους οι βούργαροι, συναντά όποιος επισκέπτεται τις πόλεις τής Ανατολικής Μακεδονίας.  

1919.—Στο μέτωπο τής Μ. Ασίας γίνονται μάχες περιπόλων.

1920.—Αρχίζουν οι οργανωμένες αντεπιθέσεις των τούρκων στο Μικρασιατικό μέτωπο, οι οποίες θα λήξουν στις 18 τού μήνα (βλ. ημ.)

1921.—Σε ολόκληρο το μέτωπο στην Μ. Ασία, ο Ελληνικός στρατός οχυρώνει τις θέσεις του.

1922.—(ν. ημ.). Υπογράφεται στα Μουδανιά Μικράς Ασίας σύμβαση ανακωχής μεταξύ Αγγλίας, Γαλλίας, Ιταλίας αφ’ ενός, και τουρκίας αφ’ ετέρου, με την οποία τερματίζεται η εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ Ελλάδος και τουρκίας. Η ελληνική αντιπροσωπεία έφτασε όταν είχαν ήδη ξεκινήσει οι διαπραγματεύσεις και όταν οι βασικοί όροι τής συνθήκης είχαν αποφασιστεί. Η διπλωματική θέση τής ελληνικής αντιπροσωπείας συναντούσε προβλήματα, αφού οι οδηγίες τού Ελευθέριου Βενιζέλου άλλαξαν κατά την διάρκεια τής διασκέψεως. Το τελικό κείμενο τής ανακωχής διαμορφώθηκε χωρίς την συμμετοχή τής Ελλάδος.

1925.—Ο Πλαστήρας συλλαμβάνεται και απελαύνεται στην Ιταλία. Από την οικία Δογάνη όπου είχε καταφύγει την προηγουμένη ο Πλαστήρας, εντοπίστηκε σαν σήμερα στην οικία Τσοκόπουλου, οπότε αργά το βράδυ το οικοδομικό τετράγωνο κυκλώθηκε από την Χωροφυλακή. Ακολούθησε περιπετειώδης καταδίωξή του από στέγη σε στέγη με ανταλλαγή πυροβολισμών. Αποκλεισμένος όμως ο Πλαστήρας αναγκάστηκε να επιστρέψει στο σπίτι που κρυβόταν, με την απαίτηση όμως στον φρούραρχο Αθηνών Ναπολέοντα Ζέρβα, ότι θα παραδιδόταν μόνο σε στρατηγό. Μετά την παράδοσή του στον στρατηγό Τσερούλη, τον επιβίβασαν  στο αντιτορπιλικό «Λέων», με το οποίο οδηγήθηκε στο Μπρίντεζι τής Ιταλίας.

1928.—Η ελληνική Κυβέρνηση παραχωρεί στην Σερβία τμήμα τού λιμανιού τής Θεσσαλονίκης γιά αποκλειστική χρήση. Στις 14/5/1914, η Ελλάς είχε δεσμευθεί βάσει συμφωνίας να εκχωρήσει στην Σερβία μία ελεύθερη ζώνη στην Θεσσαλονίκη. Προσωρινά το ζήτημα πάγωσε λόγω τής Μικρασιατικής εκστρατείας. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή, η Ελλάς εξέφρασε την ετοιμότητά της να επικυρώσει και να θέσει σε ισχύ την συμφωνία. Στις 10/5/1923, παραχώρησε την ελεύθερη οικονομική ζώνη τής Θεσσαλονίκης. Στις 17/8/1926, ο Πάγκαλος παραχώρησε νέα προνόμια στους Σέρβους τα οποία όμως ακύρωσε η οικουμενική κυβέρνηση Ζαίμη μετά τις εκλογές τής 7/11/1926. Στις 11/10/1928, υπογράφηκε στο Βελιγράδι νέο ελληνο-σερβικό πρωτόκολλο, που ρύθμιζε το καθεστώς λειτουργίας τής ζώνης.

1935.—Με την επικράτηση τού (αναίμακτου) κινήματος Κονδύλη, ο Γ. Παπανδρέου συντάσσει προκήρυξη με την οποία καλεί τον λαό σε επανάσταση (…) Ακολούθησε ο εκτοπισμός του στην Μύκονο.

.—Την ίδια ημέρα, αντιπρόσωποι των Ενόπλων Δυνάμεων στο Προεδρικό Μέγαρο, υποχρεώνουν τον Πρόεδρο τής Δημοκρατίας Αλ. Ζαΐμη να παραιτηθεί.

1943.—Γερμανικό τμήμα 20 αντρών συγκρούστηκε με άνδρες τού ΕΛΑΣ στην περιοχή Τρικάλων.

1944.—Έγινε η παράδοση των Ιταλών τής Καρπάθου και η διακήρυξη Ενώσεως με την Ελλάδα, ενώ υψώθηκε η Ελληνική σημαία και τελέσθηκε πανηγυρική δοξολογία.

.—Περιπόλους αναγνωρίσεως πραγματοποιεί ο Ιερός Λόχος στα νησιά Σκύρο, Πάτμο, Λειψούς και Λέβινθο (ή Λέβιθα).

.—Η βουργαρία, σύμμαχος των ναζί, μόλις φάνηκε ξεκάθαρα η τροπή τού πολέμου, συνθηκολογεί με τους Συμμάχους (δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος).

.—Ενώ οι Γερμανοί αποχωρούν από την Αθήνα, καταστρέφουν το τηλεφωνικό κέντρο τής πρωτεύουσας και άλλα σημεία.

.—Κατόπιν ιδεολογικής διαφωνίας, οι κομμουνιστές εκτοπίζουν το τάγμα τού «Γκότσε» στην Γιουγκοσλαβία. Αυτή η μονάδα τού ΕΛΑΣ, τής οποίας επί κεφαλής ήταν ο από την περιφέρεια τής Φλώρινας Ηλίας Δημάκης, γνωστός ως «Γκότσε», δεν ακολουθούσε πιστά τον μπολσεβικισμό διότι στρεφόταν αποκλειστικά στην Γιουγκοσλαβία. Ταυτόχρονα, με την αποχώρηση των Γερμανών, στρατολογούσε εγκληματίες κομιτατζήδες και λειτουργούσε αποκλειστικά ως στρατιωτικό τμήμα τού στρατού τού Τίτο.

1952.—Προκηρύσσονται στην Ελλάδα γενικές βουλευτικές εκλογές γιά την 16η Νοεμβρίου.

.—Ορκίζεται υπηρεσιακή κυβέρνηση υπό τον εισαγγελέα τού Αρείου Πάγου, Δημήτριο Κιουσόπουλο.

1955.—Καταρρακτώδεις βροχές οι οποίες διαρκούν ημέρες, θα δημιουργήσουν μεγάλες καταστροφές σε όλη σχεδόν την ηπειρωτική χώρα, ενώ κατά τόπους οι πλημμύρες θα αποβούν φονικές.

1956.—Σκοτώθηκε σε αεροπορικό ατύχημα που συνέβη στην περιοχή Αγδινών Ευβοίας, λόγω πτώσεως και συντριβής τού αεροσκάφους του, ο πιλότος μας Γεώργιος Κυριακού.  

1957.—Ιδρύεται η Γενική Γραμματεία Εξωσχολικού Αθλητισμού, μετέπειτα Γ.Γ.Α., και υπάγεται απ’ ευθείας στον πρόεδρο τής Κυβερνήσεως με το Νομοθετικό Διάταγμα 3769/57, που θα δημοσιευτεί στο Φ.Ε.Κ. την επομένη ημέρα. Στις 4/5/68, θα επανασυσταθεί με το διάταγμα 397.

1958.—Δολοφονήθηκε από βασανιστήρια Άγγλων ανακριτών σε ανακριτήρια τής Πάφου, ο ηρωομάρτυρας τής ΕΟΚΑ Φιλιππίδης Χαράλαμπος.

1960.—Σκοτώθηκε ο πιλότος Γεώργιος Σταματογιάννης σε αεροπορικό ατύχημα κατά την διάρκεια διατεταγμένης πτήσεως, με αεροσκάφος το οποίο κατέπεσε μεταξύ Ποτίδαιας – Ψαθούρας.

1962.—Αρχίζει την λειτουργία της κοντά στην Θεσσαλονίκη η πρώτη μεγάλη βιομηχανική μονάδα στην Μακεδονία, το εργοστάσιο τσιμέντων Τιτάν (βλ.& 10/10).

1975.—Δυτική Γερμανία-Ελλάδα 1-1 στο Ντίσελντορφ. Το τέρμα τού Γιώργου Δεληκάρη δεν αρκεί γιά να στείλει την Ελλάδα στον τελικό τού Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ποδοσφαίρου σε βάρος τής πρωταθλήτριας κόσμου.

1978.—Η πιό μεγάλη νίκη στην ιστορία τής Εθνικής Ελλάδος σημειώνεται επί τής Φινλανδίας με 8-1 γιά τα προκριματικά τού Κυπέλλου Εθνών, το μετέπειτα Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα ποδοσφαίρου. Τα τέρματα: Μαύρος 3, Δεληκάρης 2, Νικολούδης 2 και Γαλάκος.

1986.—Δύο εκρήξεις βομβών, η μία έξω από το δημαρχείο Αθηναίων και η δεύτερη σε μηχανουργείο στο Κερατσίνι. Αποδόθηκαν στην τρομοκρατική οργάνωση ΕΛΑ.

1989.—Έρχονται στα χέρια με την αστυνομία, έξω από το Συνοδικό Μέγαρο τής Μονής Πετράκη, οι υποστηρικτές τού πρώην μητροπολίτη Λαρίσης, Θεολόγου.

1990.—Το ΝΑΤΟ ασκεί πιέσεις στην Αθήνα γιά την ίδρυση τού στρατηγείου τής Λάρισας.

.—Η καθαρόαιμη φοράδα “Ξημέρια” ξεφεύγει καθώς μεταφέρεται στον Ιππόδρομο τού Φαλήρου και σκοτώνεται από λεωφορείο στην Συγγρού, στο ύψος τού Φιξ, αφού επί 15 λεπτά κάλπαζε στην λεωφόρο.

1991.—Συνέρχεται το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο γιά την υπόθεση με το σκάνδαλο Κοσκωτά.

1992.—Η αδιαλλαξία τής τουρκοκυπριακής πλευράς, οδηγεί σε ναυάγιο τις συνομιλίες ανάμεσα στις δύο κοινότητες. Ο πρόεδρος τής Κύπρου Γεώργιος Βασιλείου και ο τουρκοκύπριος ηγέτης Ραούφ Ντεκτάς, συμφωνούν οι συνομιλίες να συνεχιστούν μετά τις επικείμενες κυπριακές εκλογές.

.—Πραγματοποιείται στην Κύπρο αντικατοχική πορεία στην κατεχόμενη Μόρφου.

1995.—Παραιτείται από το ΠαΣοΚ ο πρώην υπουργός Δημήτρης Τσοβόλας.

2000.—Διεξάγεται αγώνας προς τιμήν τού Μίμη Παπαϊωάννου στο Στάδιο ”Νίκος Γκούμας”. Οι παλαίμαχοι τής Α.Ε.Κ. (Στέλιος Σεραφείδης, Δημήτρης Σαραβάκος, Χρήστος Αρδίζογλου, Λύσσανδρος Γεωργαμλής κ.α.), χάνουν από τους παλαίμαχους τής Γερμανίας (Schuster, Reinhart, Herman, Ferster, Berthold κ.α.) με 1-5. Όλοι οι ποδοσφαιριστές τής Α.Ε.Κ. φορούν φανέλες με το νούμερο “10” και το όνομα “Παπαϊωάννου” στην πλάτη.

2003.—Πραγματοποιείται με επιτυχία στην Ρώμη ο διαχωρισμός των σιαμαίων κοριτσιών από την Θεσσαλονίκη σε μια πολύωρη χειρουργική επέμβαση. Τα πέντε μηνών κοριτσάκια, μόλις ξύπνησαν από την νάρκωση αναζήτησαν αμέσως το ένα το άλλο.

.—Η Ελλάδα νικά την Βόρειο Ιρλανδία 1-0 (Τσιάρτας) στο γήπεδο τής Λεωφόρου και το όνειρο τής προκρίσεως στα τελικά τού Euro 2004 στην Πορτογαλία γίνεται πραγματικότητα γιά δεύτερη φορά στην ιστορία της μετά το 1980. Η Εθνική μας, με εύστοχο πέναλτι, που εκτέλεσε ο Βασίλης Τσιάρτας στο 69΄ πήρε κατευθείαν το εισιτήριο γιά τα γήπεδα τής Πορτογαλίας, επιτρέποντάς μας να επιστρέψουμε στα μεγάλα ευρωπαϊκά σαλόνια μετά από απουσία 24 χρόνων. Το καλοκαίρι τού 2004, η Ελλάδα στέφεται πρωταθλήτρια Ευρώπης.

2004.—Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων, επιβάλλει στους Κώστα Αγαπίου, Χρήστο Τσιγαρίδα, Αγγελέτο Κανά και Ειρήνη Αθανασάκη, ποινή καθείρξεως 25 ετών στον καθένα, και 22.000 ευρώ πρόστιμο, αφού λίγες μέρες νωρίτερα το δικαστήριο τους έκρινε ένοχους γιά συμμετοχή στην τρομοκρατική οργάνωση ΕΛΑ, ενώ αθώος κρίθηκε ο Μιχάλης Κασσίμης, ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων.

.— Η Α.Ε.Κ. γιορτάζει στην Πόλη τα 80 χρόνια από την ίδρυσή της.

2018.—Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, μετὰ ἀπὸ τριήμερη συνεδρία χορήγησε αὐτοκεφαλία στήν Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας. Αντιδρώντας στην απόφαση τού Πατριαρχείου να εκχωρήσει αυτοκεφαλία στην Ουκρανική Εκκλησία, η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία την χαρακτήρισε «καταστροφική». Στὴν Οὐκρανία σήμερα ἔχουν διαμορφωθεῖ τρεῖς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες : α.) Ἡ Οὐκρανική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία – Πατριαρχεῖο Μόσχας, β.) Ἡ Οὐκρανική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία – Πατριαρχεῖο Κιέβου (μὲ ἐπικεφαλῆς τὸν Φιλάρετο, ὁ ὁποῖος τὸ 1995 αὐτοανακηρύχθηκε Πατριάρχης Κιέβου καὶ τὸ ἴδιο ἔτος καθαιρέθηκε ἀπὸ τὴν σύνοδο τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ) καί γ.) Ἡ Οὐκρανικὴ Αὐτοκέφαλη Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία (ὑπὸ τὸν Μακάριο, διάδοχο τοῦ ἀποσχισθέντος ἀπὸ τὸν Φιλάρετο τὸ 1995 Μεθοδίου). Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο μὲ τὴν Συνοδικὴ ἀπόφαση τῆς 11ης Ὀκτωβρίου ἐπανέφερε στὴν κανονικότητα τοὺς ἱεράρχες Φιλάρετο καὶ Μακάριο.

.—Δημοσιεύματα τού Τύπου αναφέρονται στην εξέλιξη των μέχρι τώρα ενάλιων αρχαιολογικών ερευνών στην θαλάσσια περιοχή των Φούρνων. Οι Έλληνες και αλλοδαποί επιστήμονες που συμμετέχουν στις αρχαιολογικές έρευνες τής Εφορείας Εναλίων Αρχαιοτήτων στο αρχιπέλαγος των Φούρνων δήλωσαν ενθουσιασμένοι ότι πρόκειται γιά την μεγαλύτερη συγκέντρωση αρχαίων ναυαγίων που βρέθηκαν ποτέ στο Αιγαίο και ενδεχομένως σε ολόκληρη την Μεσόγειο. Τα 58 ναυάγια καλύπτουν μια τεράστια περίοδο από την αρχαία Ελλάδα μέχρι τον 20ο αιώνα. Τα περισσότερα χρονολογούνται στην ελληνιστική, ρωμαϊκή και βυζαντινή εποχή.

.—Στο πλαίσιο επισκέψεώς του στην βρετανική πρωτεύουσα, ο υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός πραγματοποίησε συνάντηση με την Ένωση Ελλήνων Ιατρών, καθώς και με συλλόγους νοσηλευτών και μαιών τού Ηνωμένου Βασιλείου. Αντικείμενο τής συζητήσεως ήταν το μείζον πρόβλημα τής μεταναστεύσεως (brain drain) Ελλήνων επιστημόνων στην αλλοδαπή. Οι Έλληνες γιατροί καθώς και οι νοσηλευτές και οι μαίες που έχουν μεταναστεύσει στην Μ. Βρετανία, εξήγησαν ότι βασικός λόγος τού brain drain δεν είναι τόσο οι χαμηλές αμοιβές τής Ελλάδας και η δυσκολία στην εξεύρεση μόνιμης εργασίας, αλλά η απουσία ενός οργανωμένου πλαισίου γιά την ιατρική εκπαίδευση και την μετεκπαίδευση έτσι ώστε να δίνεται η δυνατότητα επιστημονικής εξελίξεως. Η έλλειψη, δηλαδή, ενός θεσμικού πλαισίου που να επιτρέπει την άσκηση τού επιστημονικού τους έργου με όρους αξιοπρέπειας και αξιοκρατίας, αποτρέπει τους Έλληνες επιστήμονες να επιστρέψουν στην χώρα, παρότι το επιθυμούν.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση