,

Ο Περσέας με το κεφάλι τής Μέδουσας. Δημιουργία τού Μπενβενούτο Τσελίνι. Φλωρεντία. (Perseus with the head of Medusa by Benvenuto Cellini Loggia dei Lanzi Florence, Italy).

,

Αθανάσιος Α. Τσακνάκης

Θεολόγος – Φιλόλογος

,

«Ιμερτά  Μυθαναγνώσματα»

Διαύγασμα ΙΓ΄

Εισαγωγικό σημείωμα

Τα «Ιμερτά Μυθαναγνώσματα» φιλοδοξούν να αποτελέσουν μία συλλογή από ελληνικούς μύθους, διατυπωμένους υπό μορφή τερπνών παραμυθιών, που σκοπεύουν να διδάξουν ευχάριστα τους αναγνώστες και τους ακροατές τους. Η ηλεκτρονική ή έντυπη αναπαραγωγή και διάδοσή τους, καθώς και η τυχόν μετάφρασή τους σε άλλες γλώσσες, επιτρέπεται υπό τον απαρέγκλιτο όρο τής αυστηρής διατήρησης τής απόλυτης ακεραιότητας τού περιεχομένου των Διαυγασμάτων.

«Επισφαλές, όμως, είναι και να πιστεύουμε σφοδρά και να απιστούμε εντελώς προς αυτά, επειδή η ανθρώπινη ασθένεια δεν έχει όριο ούτε συγκρατεί τον εαυτό της, αλλά κάποτε καταλήγει στην δεισιδαιμονία και στην αλαζονεία, κάποτε στην ολιγωρία και στην περιφρόνηση προς τους Θεούς. Η ευλάβεια, ωστόσο, και η μηδενική υπερβολή είναι το άριστο» (Πλούταρχος, Βίοι Παράλληλοι, Κάμιλλος, στ΄).

Ο Περσέας και η Μέδουσα

Η τρομακτική μορφή τής Μέδουσας, που δέσποζε στο κέντρο τού δυτικού αετώματος τού μεγάλου αρχαϊκού δωρικού ναού τής Αρτέμιδος στην Κέρκυρα. (590-580 π. Χ.). Δεξιά και αριστερά σώζονται αποσπασματικά τα δύο «παιδιά» που ξεπήδησαν από το ακέφαλο σώμα της. (Αρχαιολογικό Μουσείο).

Μιά φορά κι έναν καιρό, στην γραφική Σέριφο, με τα ωραία ακρογιάλια, βρήκε καταφύγιο – διωγμένη από τον άτεγκτο πατέρα της – η θεϊκή Δανάη, μαζί με το ζωηρό και όμορφο εφτάχρονο αγοράκι της, που ονομαζόταν Περσέας και το είχε αποκτήσει από τον μέγιστο θεό Δία. Συνέχεια ανάγνωσης ΙΜΕΡΤΑ ΜΥΘΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ-Ο ΠΕΡΣΕΑΣ ΚΑΙ Η ΜΕΔΟΥΣΑ →

Σεβαστιανός Μπουρντόν «Η θυσία τής Ιφιγένειας». (Sébastien Bourdon -«The Sacrifice of Iphigenia».)

Ο ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ «ΠΟΛΕΩΣ» ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑ ΣΤΙΣ «ΤΡΩΙΚΕΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ» ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ.

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ

Τατιάνα Αλβαράδο Θεοδωρίκα (Tatiana Alvarado Teodorika)

Μεταγλώττιση από την Ισπανική: Αθανάσιος Τσακνάκης

(Επιλεγμένα αποσπάσματα από το Ελληνικό Ημερολόγιο).

«…. “Η πόλη” – το έλεγε ο Αριστοτέλης – “είναι η τέλεια κοινωνία (…), η οποία γεννιέται από την ανάγκη τού ζην, αλλά υφίσταται για χάρη τού ευ ζην. Είναι προγενέστερη τού οίκου και καθενός από εμάς” (Αριστοτέλης, 1997: 43-44). Τής οφείλεται σεβασμός και δόξα και, ούτως εχόντων των πραγμάτων, δεν δύναται να νοηθεί καθαγιασμός μεγαλύτερος από την ανθρώπινη κατάθυση προς όφελός της…(…) Όταν κάποιος μιλά για την πατρίδα ή, καλύτερα, για να είμαστε ακριβέστεροι, γιά την “πόλιν”, είναι αναπόφευκτο να αποκαλύψει τον υπάρχοντα δεσμό μεταξύ τού πολιτικού (με αναφορά στην ετυμολογία τής λέξης, δηλαδή “εκείνου που αφορά τον πολίτη”) και τού τραγικού. Ως εκ τούτου, η κύρια αναφορά μας είναι μία από τις τραγωδίες τού Ευριπίδη….

(…) Η Ιφιγένεια είναι μία υποδειγματική παρουσίαση τού μύθου τής θυσιαζόμενης γυναίκας, Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΚΑΘΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ «ΠΟΛΕΩΣ» ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑ ΣΤΙΣ «ΤΡΩΙΚΕΣ ΤΡΑΓΩΔΙΕΣ» ΤΟΥ ΕΥΡΙΠΙΔΗ. ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ. →