.
……….Ἡ σημαντικὴ γεωστρατηγικὴ θέση τῆς Λευκᾶδος, ὡς “προκεχωρημένη θέση” τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος στὸ Ἰόνιο Πέλαγος, ἐνδιέφερε ἰδιαίτερα τὸν φιλόδοξο Ἀλῆ Πασᾶ, γιὰ νὰ ἐλέγχῃ τὶς ἐμπορικὲς καὶ στρατιωτικὲς νηοπομπὲς ποὺ διέρχονταν ἀπὸ τὴν περιοχή. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΣΤΑ 1807 ΩΣ ΓΕΝΙΚΟ ΠΡΟΑΝΑΚΡΟΥΣΜΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ – Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ
,
……….Στὶς 14 Ὀκτωβρίου τοῦ 1532, ἡ φρουρὰ τῶν τούρκων στὴν Πάτρα, παραδόθηκε στὸν στόλο τοῦ Ἀνδρέα Ντόρια. Συνέχεια ανάγνωσης ΝΟΜΟΣ ΑΧΑΪΑΣ – Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΕΝ ΣΥΝΤΟΜΙΑ
,
![Γιὰ πολλὰ χρόνια μετὰ τὸν χαλασμὸ τῆς Πρέβεζας, κυκλοφοροῦσε στὴ Γαλλία ἡ σοκολάτα «Chocolate Poulain» ἡ ὁποία ἀπεικόνιζε τὸν «Μικρὸ Γάλλο τυμπανιστὴ στὴ μάχη τῆς Νικόπολης» [Le Petit Tambour au Siege de Nikopolis] λίγο πρὶν ἀποκεφαλισθεῖ.](https://eistorias.files.wordpress.com/2014/10/12-10-2-cebf-cebcceb9cebacf81cebfcf83-cf84cf85cebccf80ceb1cebdceb9cf83cf84ceb7cf83-cebcceb1cf87ceb7-cf84ceb7cf83-cebdceb9cebacebfcf80.jpg)
……….Στὶς 12 Ὀκτωβρίου τοῦ 1798, ἡ πόλη τῆς Πρέβεζας ἔπεσε στὰ χέρια τοῦ Ἀλῆ πασᾶ, παρὰ τὴν ἡρωική ἀντίσταση τῆς Γαλλικῆς φρουρᾶς τῶν γρεναδιέρων τοῦ στρατηγοῦ La Salchette (Λὰ Σαλσέτ), τῶν 200 Πρεβεζάνων πολιτοφυλάκων καὶ 70 μαχητῶν τοῦ ὁπλαρχηγοῦ Ζαχαράκη ἀπό τὴν Καμαρίνα στὴν ὀχυρωμένη θέση τῆς ἀρχαίας Νικόπολης. (Γιά πολλά χρόνια μετά τον χαλασμό τής Πρέβεζας, κυκλοφορούσε στην Γαλλία η σοκολάτα «Chocolate Poulain» η οποία απεικόνιζε τον «Μικρό Γάλλο τυμπανιστή στην μάχη τής Νικόπολης» “Le Petit Tambour au Siege de Nikopolis” λίγο πριν αποκεφαλισθεί). Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΧΑΛΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΠΡΕΒΕΖΑΣ (12/10/1798)
.
Η ναυμαχία τής Ναυπάκτου 7/10/1571
Η απόβαση των Τούρκων στην Κύπρο και οι σκληρές εκεί μάχες επέσπευσαν τις συνεννοήσεις των ισχυρών μεσογειακών δυνάμεων τής εποχής εκείνης, των Ισπανών, Βενετών και τού πάπα Πίου Ε΄. Και έτσι, παρά τις μεταξύ τους αντιθέσεις και δυσπιστίες, έγινε δυνατόν να υπογραφή στις 20 Μαΐου 1571 η Secra Liga (Ιερή Συμμαχία).
Τον επόμενο κιόλας μήνα, ενώ η άμυνα στην Αμμόχωστο τής Κύπρου βρισκόταν πιά στα τελευταία της, ο ενωμένος τουρκικός στόλος με επικεφαλής τους αρχηγούς των πεζικών δυνάμεων, Περτέβ πασά και των ναυτικών, Αλή πασά, αποτελούμενος από 300 καράβια (200 γαλέρες και 100 φούστες), κάνει την εμφάνισή του στην Εύβοια και Μήλο και με ούριο άνεμο φθάνει στην Κρήτη. Μπαίνει στο λιμάνι τής Σούδας, αποβιβάζει στρατεύματα στην ξηρά και προχωρεί προς το εσωτερικό καίγοντας και λεηλατώντας, αλλά στις διάφορες αψιμαχίες με τους επιδέξιους στον κλεφτοπόλεμο Κρητικούς, χάνει 3.700 άνδρες και αναγκάζεται ν’ αποσυρθεί. Οι αρπακτικές ορέξεις των ανδρών του βρίσκουν εύκολη ικανοποίηση στα Κύθηρα.
Κατόπιν ο Αλή πασάς, αφού προσορμίζεται για λίγο στον ευρύχωρο όρμο τού Ναβαρίνου, ανεβαίνει, κάνει αποβάσεις στην Ζάκυνθο και λεηλατεί τα χωριά της. Τα τουρκικά στρατεύματα, χωρισμένα σε σώματα, προχωρούν προς το εσωτερικό, άλλοι προς τα πεδινά, άλλοι προς τα ορεινά και άλλοι προς τα παράλια μέρη τού νησιού. Την κρίσιμη εκείνη κατάσταση την αντιμετωπίζει τότε με ψυχραιμία και περίσκεψη ο προνοητής τού νησιού, Παύλος Κονταρίνι (Contarini), ο οποίος συγκεντρώνει τους κατοίκους μέσα στο Κάστρο και απ’ εκεί στέλνει έξω ένα επίλεκτο σώμα 130 ικανών και ρωμαλέων στραντιότι (stradioti) με τον σκοπό να αιφνιδιάζουν και να προκαλούν φθορές στον εχθρό. Και πραγματικά, οι ψυχωμένοι εκείνοι άνδρες με συνεχείς αψιμαχίες τού κάνουν μεγάλες ζημίες. Μολαταύτα τα αποβατικά σώματα επιχειρούν να συγκεντρωθούν και να κτυπήσουν το κάστρο από 4 πλευρές, αλλά οι πολιορκημένοι με την ηρωική τους άμυνα και με τις συνεχείς αιφνιδιαστικές εξόδους τού ιππικού τους, κατορθώνουν να τους αποκρούσουν και να τους αναγκάσουν να επιβιβαστούν στα καράβια τους, ύστερ’ από δεκαήμερη παραμονή στο έδαφος τής Ζακύνθου. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΑΠΗΧΗΣΗ ΤΗΣ ΝΑΥΜΑΧΙΑΣ ΤΗΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ (7/10/1571) ΣΤΙΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΟΥΜΕΝΕΣ ΕΛΛΗΝΙΚΕΣ ΧΩΡΕΣ
Στὶς 4 Ὀκτωβρίου 1669, ὁ ἀρχηγὸς τῶν ὀθωμανῶν Κιουπριλής, εἰσέρχεται στὴν πανέρημη πόλη τοῦ Χάνδακος, ἡ ὁποία διὰ τοῦ Μοροζίνη ἔχει παραδοθεῖ μὲ συνθήκη. Ἡ δεύτερη πολιορκία της εἶχε ἀρχίσει ἀπὸ τὸ 1666, καί, μὲ τὴν παραλαβὴ της εἶχε ἀπομείνει σωρὸς ἀπὸ ἐρείπια. Κατὰ τὴν 25ετή πολιορκία τοῦ Χάνδακος καὶ μάλιστα τὰ τελευταῖα τρία ἔτη, ὑπολογίζονται σὲ 30.000 οἱ ἀπώλειες τῶν ἀμυνομένων καὶ 100.000 τῶν ὀθωμανῶν. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΕΚΣΤΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΟΥ ΧΑΝΔΑΚΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΟΥΣ (1648-1669)
.
……….Στὶς 22 Σεπτεμβρίου τοῦ 586 οἱ Ἀβαροσλαῦοι ἐπιχείρησαν ἀνεπιτυχὴ ἐπιδρομή κατὰ τῆς Θεσσαλονίκης, ἐνῷ οἱ ὑπερασπιστὲς τῆς πόλεως ἀπέκρουσαν τὶς ὀρδὲς τῶν βαρβάρων ἀπὸ τὰ τείχη. Οἱ ἐπιδρομὲς τῶν πρώτων μετὰ Χριστὸν αἰώνων, ἀνάγκασαν τὴν πόλη νὰ ὀχυρωθῇ (τέλη τοῦ 3ου, ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰ.). Μετατοπίστηκε τὸ ἀνατολικὸ τεῖχος στὴν σημερινὴ του θέση, ὥστε νὰ περιλάβῃ τὶς ἐπιβλητικὲς κατασκευὲς ἐπὶ Γαλερίου, συναυτοκράτορα ἐπὶ τετραρχίας, μὲ ἕδρα τὴν Θεσσαλονίκη. Τὸ γαλεριανὸ συγκρότημα παραμένει ἀκόμη καὶ σήμερα ἕνα ζωντανὸ κομμάτι τῆς πόλεως, σημεῖο ἀναφορᾶς καὶ συναντήσεως τῶν Θεσσαλονικέων.
……….Ἡ ἱστορία τῆς Θεσσαλονίκης σχηματικὰ διαιρεῖται σὲ πέντε περιόδους: τὴν ἑλληνιστική, τὴν ῥωμαϊκή, τὴν βυζαντινή, τὴν περίοδο τῆς τουρκοκρατίας καὶ τὴν σύγχρονη ἑλληνική. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ