18 Αυγούστου
636.—Τέταρτη ημέρα τής μάχης τού Ιερομύακος. Ο Ρωμαϊκός Στρατός συγκρούεται με τούς Άραβες και προς στιγμή υποχωρεί.
1438.—Ο Αρχιεπίσκοπος Κιέβου Ισίδωρος, ενωτικός Μητροπολίτης Κιέβου και Μόσχας, καταφθάνει στην Φεράρα γιά την υπογραφή τού ψηφίσματος Ενώσεως των εκκλησιών. Τον συνόδευαν πολλοί Ρώσοι κληρικοί με έγκριση τού Ρώσου Μέγα Δούκα Βασίλειου Δ΄. Ο Ισίδωρος με καταγωγή από την Πελοπόννησο, συνεργάστηκε στενά στην διάρκεια τής Συνόδου με τον Βησσαρίωνα, και μετά το τέλος της, έλαβε από τον πάπα τον τίτλο τού Καρδινάλιου και Λεγάτου, ως ανταμοιβή για τις υπηρεσίες που πρόσφερε. Μετά την άλωση τής Κωνσταντινουπόλεως και την περιπετειώδη διαφυγή και επιστροφή του στην Ρώμη, τού αποδόθηκε η επισκοπή Σαβίνης Κολοφώντα και Νικοπόλεως και ο τυπικός τίτλος Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
1452.—Ανεπιτυχής επίθεση τού Μωάμεθ Β΄ κατά τής Κωνσταντινουπόλεως.
1462.—Η ήττα τού Ιωάννη ντ’ Ανζού από τον Φερδινάνδο στην Νότιο Ιταλία, και η καθοριστική συμμετοχή τού Καστριώτη. Στην Ορσάρα τής Πούλια, ο Καστριώτης οδήγησε στην μάχη την δεξιά πτέρυγα των Ναπολιτάνων, βοηθώντας καθοριστικά στην εξέλιξή της και στην ήττα τού Ιωάννη ντ’ Ανζού. Ο στρατός τού Ιωάννη αποδεκατίστηκε, με τούς νεκρούς να ανέρχονται σε 5.000 και τους αιχμαλωτισθέντες σε 1.000. Πενήντα λάβαρα έφεραν στην Νεάπολη ο Φερδινάνδος και ο Καστριώτης. Η υποδοχή ήταν αποθεωτική. Προτού μεταβεί όμως ο Καστριώτης στην Ιταλία, είχε νικήσει και τέσσερεις τουρκικούς στρατούς κατά την διάρκεια τού 1460.
1532.—Ὁ αυτοκράτορας τῆς λεγόμενης «ῥωμαϊκῆς αὐτοκρατορίας» καὶ βασιλέας τῆς Ἰσπανίας Κάρολος Ε΄, ἀποστέλλει ἰσχυρή συνασπισμένη ναυτικὴ δύναμη στὴν Πελοπόννησο, μὲ ἀρχηγὸ τὸν ναύαρχο Ἀντρέα Ντόρια. Βασικὸς λόγος ἀποστολῆς τοῦ στόλου δὲν ἦταν βεβαίως ἡ βοήθεια πρὸς τοὺς σκλαβωμένους Ἕλληνες, παρ’ ὅλες τὶς ἐκκλήσεις εἰδικά ἀπό λογίους ποὺ εἶχαν καταφύγει στὴν Δύση μετὰ τὴν Ἅλωση τῆς Πόλεως. Ἤδη ἀπό τὸ 1529, ἡ ἡμισέληνος ἔφτασε ἔως τὰ τείχη τῆς Βιέννης καὶ μόνο τότε ὁ Κάρολος Ε΄ ὑπέγραψε θρησκευτικὴ ἀνακωχὴ μὲ τὸν Φραγκίσκο Α΄, ὁπότε ἑνωμένοι ἀντιμετώπισαν τοὺς μωαμεθανούς. Μέσα στὸ πλαίσιο τῶν προσπαθειῶν του νὰ ἀμβλυνθῇ ἡ πίεση ποὺ δεχόταν ἡ Κεντρικὴ Εὐρώπη, ὀργάνωσε τὸ 1532 ναυτικὸ συνασπισμὸ μὲ στόχο τὴν Πελοπόννησο. Ἡ Κορώνη, καθὼς καὶ τὰ φρούρια Ῥίου Ἀντιρρίου, πέρασαν στὰ χέρια τῶν χριστιανῶν. Στὴν ἐκστρατεία ὅπως πάντα συμμετεῖχαν καὶ οἱ Ἕλληνες, ἐλπίζοντας στὴν ἀπελευθέρωσή τους.
1570.—Μεγάλης εκτάσεως επίθεση των τούρκων στην Λευκωσία, η οποία διήρκεσε από τις 4 το πρωί μέχρι τις 6, προκαλώντας σοβαρές ζημιές σε ανθρώπους και υλικό.
1686.—Το Ναύπλιο παραδίδεται από τους τούρκους στις ενωμένες χριστιανικές δυνάμεις, και έτσι ξεκινά η δεύτερη περίοδος τής Ενετικής κυριαρχίας. Ο Μοροζίνι εισήλθε στην πόλη, ενώ απελευθερώθηκαν 2.000 Έλληνες. Μεταξύ των απελευθερωθέντων ήταν και ο αρχιεπίσκοπος Σίλβεστρος.
1717.—Αυστριακά στρατεύματα κατανικούν τους τούρκους έξω από το Βελιγράδι. Οι απώλειες από την πλευρά των δεύτερων είναι σοβαρότατες, με αποτέλεσμα την οπισθοχώρησή τους στην Αδριανούπολη. Στην συνέχεια, με την υπογραφή διάφορων Αυστροτουρκικών συνθηκών, δημιουργήθηκαν ευνοϊκότατες προϋποθέσεις γιά την εμπορική δραστηριοποίηση των ορθόδοξων εμπόρων τής χερσονήσου τού Αίμου. Γρήγορα οι Έλληνες κατόρθωσαν να κυριαρχήσουν στην τοπική κοινωνία και προσφέροντας σημαντικό οικονομικό και κοινωνικό έργο, να προβληθούν, και πολλοί από αυτούς να τιμηθούν από την Αψβουργική μοναρχία με τίτλους ευγενείας και σημαντικά αξιώματα, όπως η οικογένεια τού Ηπειρώτη Σίμωνα Σίνα. Αποφασιστική υπήρξε η συμβολή των Ελλήνων τής Βιέννης στην Ελληνική Επανάσταση και ιδιαίτερα στο στάδιο τής ιδεολογικής και πρακτικής προετοιμασίας της.
1808.—(βλ.&17/8) Ημέρα μνήμης τού νεομάρτυρα Δημήτριου από την Σαμαρίνα. Μετά από ανείπωτα βασανιστήρια που διέταξε ο ίδιος ο Αλή πασάς, παρέδωσε το πνεύμα του, χτισμένος (εντοιχισμένος) σε έναν τοίχο που έφτιαξαν γι’ αυτόν οι δήμιοί του. Εκείνη την εποχή πρόξενος τής Γαλλίας στα Ιωάννινα και περιηγητής τής περιοχής, ήταν ο φιλέλληνας Πουκεβίλ (François Pouqueville) ο οποίος είχε συναντήσει τον άγιο στα βουνά τής Πίνδου και στην συνέχεια ήταν παρών στην ανάκριση και τα φρικτά βασανιστήρια που υπέστη ο Δημήτριος από τούς μωαμεθανούς, τα οποία και κατέγραψε. Ο σημαντικός ποιητής μας, Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, αφιέρωσε στον Νεομάρτυρα Δημήτριο και στον Εθνομάρτυρα π. Ευθύμη Βλαχάβα, από την συλλογή επικών ασμάτων με τίτλο Τα Μνημόσυνα, το ποίημα Ευθύμιος Βλαχάβας, γράφοντας μεταξύ άλλων: «…τίς ηδύνατο να δειλιάση μαχόμενος υπό την σκεπήν τής σπάθης τού Βλαχάβα και τού σταυρού τού Δημητρίου;» (Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο Δουκάκης και ο Άγιος Νικόδημος στους Συναξαριστές τους καθώς και ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του δεν αναφέρουν τη μνήμη του νεομάρτυρα Δημήτριου από την Σαμαρίνα. Στην τοπική αγιολογία τής Ιεράς Μητροπόλεως Γρεβενών, ένα Ημερολόγιο τής Εκκλησίας τής Ελλάδος (1963), σελ. 306, αναφέρει την μνήμη τού Αγίου την 18η Αυγούστου. Το Μέγα Ευχολόγιο όμως, καθώς και ο Otto Meinardus, αναφέρουν τη μνήμη του την 17η Αυγούστου).
1815.—Νεομάρτυς Γεώργιος ο Καστοριεύς. Ο ένδοξος Νεομάρτυς Γεώργιος, ο εξ Αγαρηνών Χασάν, εγενήθη εν Καστορία. Ελθών εις Ιωάννινα δι’ εξεύρεσιν εργασίας εγένετο θεάμων τής ευκλεούς αθλήσεως τού εκ Σαμαρίνης καλλιμάρτυρος Δημητρίου. Την καλήν εκ ταύτης υποστάς αλλοίωσιν ηρνήσατο την πατρώαν ασέβειαν και ασπασάμενος την τού Χριστού αγίαν πίστιν εδέξατο το άγιον βάπτισμα, δι’ ου έλαβε την κλήσιν Γεώργιος. Καταλιπών τα Ιωάννινα ήλθεν εις Ακαρνανίαν, ένθα ησύχως και θεαρέστως ως Χριστιανός τον βίον διήγε. Αναγνωρισθείς υπό των πρώην αυτού ομοθρήσκων και αρνούμενος επιστρέψαι εις την ασέβειαν, φρικτά υπέμεινε κολαστήρια και έμπηξιν πεπυρωμένου σιδήρου εις τα αυτού σπλάγχνα. Παρέδωκε το πνεύμα εν μέσω των πόνων τού μαρτυρίου εις χείρας τού αγωνοθέτου Κυρίου, παρ’ Ου και τον στέφανον τής αφθαρσίας απείληφε. Η μνήμη αυτού τελείται τη 18η Αυγούστου μετ’ αυτής τού Δημητρίου, τού εκ Σαμαρίνης, ου ομόζηλος και επόμενοις τοις άθλοις ώφθη ο αοίδιμος. (Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο Δουκάκης και ο Άγιος Νικόδημος στους Συναξαριστές τους καθώς και ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του δεν αναφέρουν τη μνήμη του νεομάρτυρα Δημήτριου από την Σαμαρίνα. Στην τοπική αγιολογία τής Ιεράς Μητροπόλεως Γρεβενών, ένα Ημερολόγιο τής Εκκλησίας τής Ελλάδος (1963), σελ. 306, αναφέρει την μνήμη τού Αγίου την 18η Αυγούστου. Το Μέγα Ευχολόγιο όμως, καθώς και ο Otto Meinardus, αναφέρουν τη μνήμη του την 17η Αυγούστου).
1822.—Η Πελοποννησιακή Γερουσία ανακηρύσσει Αρχιστράτηγο τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
1853.—Καταστρεπτικοί σεισμοί στην περιφέρεια Θηβών.
1888.—Καταγράφηκε σεισμός στην νήσο Κρήτη, ξημερώματα ημέρας Πέμπτης, δίχως ευτυχώς να προκαλέσει καταστροφές.
1890.—Διαλύεται η Βουλή των Ελλήνων και προκηρύσσονται νέες εκλογές στην χώρα.
1903.—Σε μάχες μεταξύ τούρκων και βουργάρικων συμμοριών, οι πρώτοι εξοντώνουν 210 συμμορίτες.
1904.—Ο Παύλος Μελάς αναχωρεί γιά τρίτη φορά με προορισμό την Μακεδονία. Έφτασε στις 27 με 28 Αυγούστου 1904, συνοδευόμενος από είκοσι επτά άνδρες. Ήταν η τελευταία φορά που έβλεπε την οικογένειά του. Το «Μακεδονικό Κομιτάτο» που ιδρύθηκε στην Αθήνα από τον Λάκωνα διευθυντή τής εφημερίδας «Εμπρός», Δημήτριο Καλαποθάκη, διόρισε αρχηγό των περιφερειών Μοναστηρίου και Καστοριάς τον ανθυπολοχαγό τού πυροβολικού Παύλο Μελά, ο οποίος εισείλθε στην Μακεδονία με το όνομα Καπετάν Μίκης Ζέζας επί κεφαλής σώματος αποτελούμενο από Κρήτες και Μανιάτες, στους οποίους προστέθηκαν και υπόδουλοι Μακεδόνες.
.—(ίσως και αρχές Σεπτεμβρίου.) Ανταρτικό σώμα 14 ανδρών υπό τον Ευθύμιο Καούδη, εισέρχεται από την ελεύθερη Ελλάδα στην Δυτ. Μακεδονία, με προορισμό δράσεως την περιοχή Κορεστίων (περιοχή όρους Βίτσι).
1906.—«Γιά την προδοσία τού καπετάν Μπούρα» [ενν. Μπούα, δηλαδή τον Σπύρο Σπυρομήλιο]. Αυτό το σημείωμα άφησαν επάνω στα πτώματα μέσα στα καμένα σπίτια των βουλγαρόφρονων, τού χωριού Πατσέτινα, τα σώματα των Βολάνη και Καραβίτη, τα οποία εκδικήθηκαν την προδοσία τού Βορειοηπειρώτη Μακεδονομάχου, από τους κατοίκους του.
1907.—Ανακοινώνονται οι αρραβώνες τού πρίγκιπα Γεώργιου με την πριγκίπισσα Βοναπάρτη.
1912.—Συμφωνία των χριστιανικών κρατών τής χερσονήσου τού Αίμου, Σερβίας, βουργαρίας, Μαυροβουνίου και Ελλάδος. Σκοπός τής Συμφωνίας των τεσσάρων κρατών, είναι η απελευθέρωση των ομοεθνών τους από τον τουρκικό ζυγό αλλά και ο περιορισμός των αλβανικών αξιώσεων τις οποίες θέτει η Αυστρία.
1913.—Ο Ελληνικός Στρατός, στα πλαίσια εφαρμογής τής Συνθήκης τού Βουκουρεστίου, εκκενώνει την δυτική Θράκη. Οι Βαλκανικοί πόλεμοι τού 1912-1913 και η επέκταση τού Ελληνικού κράτους μέχρι τον Νέστο ποταμό, έδωσε κουράγιο και ελπίδα στους Θρακιώτες, ότι πλησίαζε και η δική τους απελευθέρωση. Δυστυχώς οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν, διότι γιά άλλη μία φορά στις αποφάσεις των Μ. Δυνάμεων δεν μετρούσε ούτε η σύνθεση τού πληθυσμού, ούτε οι θυσίες στα πεδία των μαχών. Έτσι, όταν σύντομα θα ξεσπάσει ο Α΄Παγκόσμιος Πόλεμος, βούργαροι και τούρκοι θα βρουν την κατάλληλη ευκαιρία να απαλλαγούν από την παρουσία των Ελλήνων τής Θράκης.
.—Το Δημοτικό Νοσοκομείο Αθηνών ανακοινώνει δύο κρούσματα πανώλης και χολέρας.
1916.—Οι Γερμανο-βούργαροι κυριεύουν την Ηράκλεια Σερρών. Σε αυτή την περίοδο τής δεύτερης βουργάρικης κατοχής, εκτός από τις φυλακίσεις, τούς βασανισμούς, την πείνα από την κατάσχεση τής αγροτικής και κτηνοτροφικής παραγωγής, τις κλοπές, και τις λεηλασίες, αποεθνικοποιήθηκε και απροσδιόριστος αριθμός ορφανών Ελληνόπουλων, τα οποία απήχθησαν και στάλθηκαν στην βουργαρία. Επίσης μεταφέρθηκαν διά τής βίας στην βουργαρία Έλληνες και εξαναγκάστηκαν να δουλέψουν σε δημόσια έργα υπό απάνθρωπες συνθήκες.
1917.—(ν. ημ.) Μεγάλη πυρκαγιά η οποία προκλήθηκε από τα γαλλικά στρατεύματα, αποτέφρωσε σημαντικό τμήμα τής Θεσσαλονίκης. Θρηνήθηκαν πολλά θύματα και 74.000 άνθρωποι έμειναν άστεγοι.
1918.—Σκοτώθηκε ο πιλότος μας Αθανάσιος Μορφόπουλος σε αεροπορικό ατύχημα κατά την διάρκεια τής εκπαιδεύσεώς του στην Ηλιούπολη τής Αιγύπτου με αεροσκάφος. http://www.pasoipa.org.gr/
1919.—Στο Μέτωπο στην Μ. Ασία γίνονται μάχες περιπόλων.
1920.—Επιχειρήσεις προς Ουσάκ και Τσεντίς. Η ΧΙΙΙ Μεραρχία συνέχισε την προέλασή της σε μία φάλαγγα. Η εμπροσθοφυλακή της πρόλαβε νοτίως Χαν την οπισθοφυλακή των υποχωρούντων προς Τσεντίζ τούρκων, και συνέλαβε ορισμένους αιχμαλώτους. Το βράδυ η Μεραρχία στάθμευσε στο Χαν με προφυλακές στα βόρειά του.
.—Στο Β΄ Σώμα Στρατού ανατέθηκε ζώνη επιτηρήσεως μεταξύ τού ορίου τής Ζώνης των μετόπισθεν, τής γραμμής Μεντεχώρα-Ντεμιρτζί Νταγ, τού ορίου τής Βρετανικής ζώνης κατοχής Δαρδανελλίων και τής Αρτυνίας λίμνης. Γιά τον σκοπό αυτό υπήχθησαν στο Β΄ Σ.Σ. η Μεραρχία Μαγνησίας και τα τρία τάγματα τα οποία βρίσκονταν εντός τής ζώνης που τού ανατέθηκε.
.—Απελευθερώνεται ο Συνάος (Σιμάβ), νοτίως τής Προύσας.
1921.—Καταργείται ο Σταθμός Εφοδιασμού Μπαλικνταμί μετά από την αποκατάσταση ανεφοδιασμού μέσω τής γέφυρας Καβουντζί Κιοπρού στον Σαγγάριο. Την προηγούμενη μέρα, ο Αντισυνταγματάρχης Σπυρίδων είχε παραλάβει από τον Σταθμό Εφοδιασμού Μπαλικνταμί 120 αυτοκίνητα πλήρη πυρομαχικών γιά να εφοδιάσει τις μονάδες τού Α΄Σώματος Στρατού, όταν προσεβλήθη από την τουρκική μεραρχία Μουρεττέπ, διασπάστηκε, και κατάφερε να φέρει μόνο τα 90 από τα 120 αυτοκίνητα. Τα 20 επέστρεψαν στο Μπαλικνταμί, ενώ τα 10 παρέμειναν στα χέρια των τούρκων. Έτσι στις 17/8 ανεφοδιάστηκαν εν μέρει οι μονάδες, ενώ από τις 18 ο ανεφοδιασμός θα γινόταν μέσω τής γέφυρας Καβουντζί.
.—Απόσπασμα γιά την ασφάλεια των Συγκοινωνιών τής Στρατιάς έφτασε τις πρώτες πρωϊνές ώρες βορείως τού Γιουζούκμπασι και επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στην τουρκική Μεραρχία Μουρεττέπ αναγκάζοντάς την να συμπτυχθεί ατάκτως προς Νότο.
.—Μάχη Καλέ Γκρότο. Το Β΄Σ.Σ. διέταξε την ΙΧ Μεραρχία να επιτεθεί προς κατάληψη των υψωμάτων γύρω από το Κιζίλ Κογιουνλού. Η Μεραρχία επιχείρησε επιτυχώς με το 25ο Σύνταγμα Πεζικού το οποίο υποστηρίχθηκε από το πυροβολικό των V και XIIIΜεραρχιών.
.—Μάχη Πολατλί. Η VII Μεραρχία συνεχίζοντας την προσπάθεια διανοίξεως τής στενωπού δυτικά τού σιδηροδρομικού σταθμού Πολατλί, καταλαμβάνει μετά από σκληρό αγώνα τα υψώματα Καρτάλ Τεπέ και Ντουά Τεπέ (Δίδυμοι λόφοι, ύψ. 1.100). Μετά από αυτό εξασφάλισε ισχυρή βάση γιά τις μελλοντικές της ενέργειες, κάλυψη των κινήσεων δυτικά τής κορυφογραμμής, παρατήρηση στο εσωτερικό τής τουρκικής τοποθεσίας, και το σημαντικότερο, αποστέρησε τον αντίπαλο από πολύτιμο κέντρο ανεφοδιασμού. Με την αποκατάσταση δε συνδέσμου με το Γ΄Σ.Σ. (βλ.17/8), έπαυσε να ενεργεί ως ανεξάρτητη μεγάλη μονάδα και επανήλθε υπό την διοίκηση τού Γ΄Σ.Σ. Οι απώλειες τής Μεραρχίας από την στιγμή που πέρασε τον Σαγγάριο μέχρι τις 18/8, ανήλθαν σε 17 νεκρούς και 65 τραυματίες αξιωματικούς και 260 νεκρούς και 1.631 οπλίτες τραυματίες.
.—(Μάχη τού Αρντίζ Νταγ και Τσαλ Νταγ). Η ΧΙΙ Μεραρχία με το 41ο Σύνταγμα Πεζικού, καταλαμβάνει το κατεχόμενο ύψωμα βορειοδυτικώς τού Γκεντίκ με την υποστήριξη μοίρας ορειβατικού πυροβολικού και το διατήρησε σταθερά, παρά τις προσπάθειες των τούρκων να το επανακτήσουν.
.—(Μάχη τού Αρντίζ Νταγ και Τσαλ Νταγ). Το Γ΄Σ.Σ. συνεχίζει την επίθεση, με το 28ο Σύνταγμα τής Χ Μεραρχίας να επανακαταλαμβάνει την κορυφή Τσαλ Νταγ. Στην συνέχεια έτρεψε σε φυγή την εμπροσθοφυλακή τού 39ου τουρκικού συντάγματος καθώς και την 15η Μεραρχία του.
.—(Μάχη τού Αρντίζ Νταγ και Τσαλ Νταγ). Η ΙΙΙ Μεραρχία με τις λόγχες των δύο Συνταγμάτων της, εκτόπισε την 5η τουρκική μεραρχία Καυκάσου καταλαμβάνοντας το Καράκουγιου. Σε τουρκική όμως σφοδρή αντεπίθεση υποστηριζόμενη από συγκεντρωτικές βολές ικανού αριθμού πυροβόλων, ο επί τού λόχου ευρισκόμενος λόχος ευζώνων ανατράπηκε και συμπτύχθηκε ατάκτως, αφήνοντας κενό μεταξύ των δύο Συνταγμάτων το οποίο κάλυψε εγκαίρως η Μεραρχία.
1922.—Μετά την μάχη τού Αλή Βεράν, η μία από τις τρείς φάλαγγες τής Ομάδας Τρικούπη υπό τον Μέραρχο Καλλιδόπουλο, πορεύθηκε προς νοτιοδυτικά με σκοπό να συναντήσει το Απόσπασμα Πλαστήρα στο Χασάν Ντεντέ Τεπέ. Στις 14:00 επήλθε διαφωνία μεταξύ τού Διοικητή τής ΧΙΙ Μεραρχίας Καλλιδόπουλου και τού ηγούμενου των υπολειμμάτων τής IV Μεραρχίας, Επιτελάρχη Τσολάκογλου σχετικά με το δρομολόγιο που ακολουθούσαν. Αποτέλεσμα τής διαφωνίας ήταν η διάσπαση τής φάλαγγας σε δύο μέρη, τα οποία ακολούθησαν διαφορετικές πορείες.
.—Η δεύτερη φάλαγγα υπό τον Στρατηγό Τρικούπη πορεύθηκε προς Δυσμάς ακολουθούμενη και από μερικούς χριστιανούς πρόσφυγες. Στην πορείας της σταμάτησε πολλές φορές σε χωριά αναζητώντας οδηγούς ματαίως, διότι όλοι οι χωρικοί είχαν εγκαταλείψει τα χωριά τους. Το πρωί τής 18ης, η φάλαγγα έφτασε σε στενή κοιλάδα, τής οποίας ο δρόμος διακλαδωνόταν προς Δυσμάς και προς Νότο. Η προς Νότο πορεία οδηγούσε προς Μπανάζ, αλλά ο Τρικούπης γιά να σιγουρευτεί ότι το Μπανάζ δεν κατείχετο από τούρκους έστειλε αναγνωριστικό απόσπασμα. Μετά από ώρες αναμονής, η απάντηση ήταν ότι δεν κατάφεραν λόγω τού δασώδους εδάφους να εντοπίσουν δρόμο προς Μπανάζ, ούτε μπόρεσαν να μάθουν εάν τούρκοι το κατέχουν. Η φάλαγγα Τρικούπη διανυκτέρευσε μέσα στο δύσβατο δάσος.
.—Η τρίτη φάλαγγα υπό τον Συνταγματάρχη Γαρδίκα, αρχικά ακολούθησε την ίδια πορεία τής φάλαγγας Τρικούπη, αλλά λόγω των συχνών στάσεων τής πρώτης, τελικά διαχωρίστηκε. Στις 18 Αυγούστου έφτασε στον αυχένα τού Μπέλοβα. Επειδή όμως το μέρος βαλλόταν από τους τούρκους, κατά την διέλευση είχε αρκετούς νεκρούς και τραυματίες. Με αντεπίθεση όμως Τάγματος τής ΙΧ Μεραρχίας, οι τούρκοι εκδιώχθηκαν, οπότε η φάλαγγα κατόρθωσε να φτάσει στο χωριό Μπέλοβα να ανασυνταχθεί και να συνεχίσει την πορεία της.
.—Η Ανεξάρτητη Μεραρχία ξεκίνησε την πορεία της με κατεύθυνση την Κιουτάχεια. Στην πορεία της, πλαγιοφυλακή της συνάντησε τούρκους ιππείς με τους οποίους αφού συγκρούστηκε απελευθέρωσε Έλληνα αξιωματικό και οπλίτες τού 32ου Συντάγματος Πεζικού. Η εμπροσθοφυλακή της ανακάλυψε πολλά πτώματα φονευθέντων Ελλήνων στρατιωτών και αξιωματικών καθώς και βαριά τραυματισμένους τού 32ου Συντάγματος Πεζικού. Στην συνέχιση τής πορείας της, δέχτηκε σφοδρή επίθεση από τουρκικό πυροβολικό, αναγκάζοντας τμήματά της να ακολουθήσουν βορειότερη πορεία, ενώ επίθεση που δέχτηκε από τουρκική Μεραρχία Ιππικού και την ΙΙΙ Μεραρχία Καυκάσου, εξουδετερώθηκε. Κάθε μονάδα της ενήργησε μεμονωμένα και κατά την κρίση τού διοικητή της, και, σύμφωνα με τις παρατηρήσεις τού λοχαγού τότε Δ. Αμπελά, ο Μέραρχος Δ. Θεοτόκης είχε στην διάθεσή του ικανότατους αξιωματικούς, οι οποίοι είχαν την ευχέρεια να αυτοσχεδιάζουν κατά περίπτωση.
1928.—Μεγάλη επιδημία δάγκειου πυρετού μαστίζει την Ελλάδα. Καταμετρήθηκαν 16 θάνατοι ανά 24ωρο. Ο δάγκειος ιός μεταδίδεται κυρίως μέσω των κουνουπιών. Είναι γνωστός ως «πυρετός των σπασμένων οστών», επειδή ο πόνος που μπορεί να προκαλέσει στους ανθρώπους είναι τόσο μεγάλος, που έχουν την αίσθηση ότι σπάνε τα κόκκαλά τους. Μέχρι στιγμής (2021) δεν υπάρχει συγκεκριμένη θεραπεία γιά την αντιμετώπιση τού δάγκειου πυρετού, όπως δεν υπάρχουν εγκεκριμένα εμβόλια που να προλαμβάνουν την λοίμωξη από τον ιό. Κάθε χρόνο μολύνονται 50 ως 100 εκατομμύρια άνθρωποι παγκοσμίως. Επίσης, μισό εκατομμύριο εισαγωγές σε νοσοκομεία και περίπου 12.500 έως 25.000 θάνατοι παγκοσμίως και ετησίως, οφείλονται στον δάγκειο πυρετό.
.—Λίγες ημέρες μετά τις φασαρίες στην Θεσσαλονίκη και την πυρκαγιά που κατέστρεψε τα τυπογραφεία τής εφημερίδος «Φως», απεβίωσε ο δημοσιογράφος και διευθυντής της, Πέτρος Γιάνναρος.
1929.—Μετά την ακύρωση των εκλογών στην Θεσσαλονίκη από την κυβέρνηση Ελευθέριου Βενιζέλου (βλ. 5/8ου), καταβάλλεται προσπάθεια αλλοιώσεως τού αποτελέσματος ώστε να ευνοηθεί ο υποψήφιός της ο οποίος έχασε στον προηγούμενο γύρο.
1934.—Ο Θεοτόκης παραιτείται από την θέση τού υπουργού Γεωργίας.
1940.—Οι Ιταλοί διαψεύδουν τούς ισχυρισμούς των Άγγλων ότι ιταλικό υποβρύχιο τορπίλισε την «Έλλη».
1941.—Γερμανικό απόσπασμα συλλαμβάνει και εκτελεί έξω από το χωριό Παλαιορόφορο, τον ιερέα τού χωριού Κάτω Κοτσανόπουλο, Ανδρέα Παπαγιάννη. (Άλλη πηγή αναφέρει ως ημερομηνία θανάτου του την 12η Αυγούστου.)
1942.—Συνεχίζουν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις σε Θεσσαλία και Ρούμελη, στις οποίες λαμβάνουν μέρος κυρίως Ιταλοί.
.—Νέο θύμα των αιμοσταγών Τσάμηδων, ο Έλληνας Τάκης Καράλης από την Πλαταριά τού Νομού Θεσπρωτίας. Τον άτυχο ποιμένα δολοφόνησε κάποιος Νταλιάνης, στο βουνό, την ώρα που έβοσκε τα πρόβατά του.
1943.—Νέο θύμα δολοφονίας από αιμοσταγείς Τσάμηδες, ο Έλληνας από την Αγία Μαρίνα (τότε Κουσοβίτσα) Θεσπρωτίας, Λουκάς Θεοδωρίδης. Τον δολοφόνησαν αφού πρώτα τον βασάνισαν απάνθρωπα.
.—Σώμα Ἑλλήνων ἀνταρτῶν ἔδρασε στὴν σερβική Δοϊράνη, ἐξόντωσε βούργαρους στρατιῶτες καὶ ἀπήγαγε 75 βοοειδῆ ἀπό τὴν ἀγέλη τοῦ βουργάρικου στρατοῦ.
.—Τὴν ἴδια μέρα, περίπολος Ἑλλήνων ἀνταρτῶν ἐπί σερβικοῦ ἐδάφους, ἀπέναντι τῶν Μουριῶν, συνεπλάκη μὲ βουργάρικη καὶ πέτυχε τὴν εξόντωση δύο σημαντικῶν παραγόντων τοῦ βουργάρικου Κομιτάτου.
1944.—Καταλήγουν νικηφόρα οι μάχες τής ΕΟΕΑ τού Ναπολέοντα Ζέρβα, εναντίον Γερμανών και Τσάμηδων στον οδικό κόμβο τής Μενίνας Θεσπρωτίας. Στην μάχη αυτή έλαβε αποφασιστικό μέρος και ο Φοιτητικός Ιερός Λόχος, ο οποίος είχε αρκετά θύματα. Η μάχη τής Μενίνας ήταν η μοναδική στον ελληνικό χώρο εναντίον ισχυρής οργανωμένης τοποθεσίας, σε όλη την διάρκεια τής Κατοχής. Άρχισε στις 17 τού μήνα, όπου μετά από διήμερο αγώνα, οι Εθνικές αντάρτικες ομάδες υπερίσχυσαν τής δυνάμεως 250 Γερμανών, αλλά και μεγάλου αριθμού Τσάμηδων.
1948.—Σκοτώθηκε ο αεροπόρος μας Βασίλειος Διδασκάλου, εκτελώντας πολεμική αποστολή με αεροπλάνο τύπου «Σπίτφάϊαρ» τής Αεροπορικής Βάσεως Σέδες στην περιοχή Σκίρτσι, όταν το αεροσκάφος του χτυπήθηκε από αντιαεροπορικά πυρά και έπεσε φλεγόμενο στο έδαφος.
1950.—Μετά τον λόγο που εκφώνησε ο Πλαστήρας στην Τήνο και τις αποχωρήσεις από το κόμμα του λόγω αντιδράσεων, η κυβέρνησή του θα οδηγηθεί σε παραίτηση. Αντικαταστάθηκε την 21η Αυγούστου από την Κυβέρνηση Σοφοκλή Βενιζέλου.
.—Νέος Δήμαρχος Αθηνών ο Αντώνιος Ραγκούσης. Η θητεία τού νέου Δημάρχου θα είναι σύντομη και θα διαρκέσει μέχρι τον Μάιο τού 1951, όπου θα παραδώσει στον Κωνσταντίνο Κοτζιά. Να σημειωθεί ότι ο Κοτζιάς έμεινε στην έδρα τής Δημαρχίας γιά ελάχιστες μόνον ημέρες και συνέχισε μετά ο Κωνσταντίνος Νικολόπουλος (γιά έναν μήνα περίπου όπου ανέλαβε πάλι ο Κοτζιάς γιά μόλις πέντε μήνες).
1952.—Σε έκθεσή του, ο Χαρίτων Λάμπρου αναφέρει ότι ο Ενβέρ Χότζα είχε καταρτίσει το 1949 ειδικά τμήματα οργανώσεως Τσάμηδων, τα οποία, σε συνεργασία με λείψανα τού Κ.Κ.Ε. θα εισέβαλαν εκ νέου στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στην Ήπειρο.
1957.—Ο ηρωομάρτυρας τής ΕΟΚΑ, Στυλιανίδης Σταύρος, απεβίωσε δύο μέρες μετά τον τραυματισμό του από μεγάλης ισχύος νάρκη που κατασκεύαζε. Με την έναρξη τού αγώνα εντάχθηκε σε ομάδα εκτελεστικού στην Λευκωσία και επιδόθηκε στην κατασκευή κάθε είδους εκρηκτικού αντικειμένου. Η βόμβα που τοποθετήθηκε στο κρεβάτι τού Άγγλου Κυβερνήτη Χάρντιγκ στις 20 Μαρτίου 1956 ήταν δικής του επινόησης και κατασκευής.
1959.—Χάνει την ζωή του ο πιλότος μας Ευστάθιος Παπαγεωργίου κατά την εκτέλεση διατεταγμένης πτήσεως, όταν το ελικόπτερο τύπου H-19D στο οποίο επέβαινε, βυθίστηκε στην θαλάσσια περιοχή Μήλου Κυκλάδων, ύστερα από αναγκαστική προσθαλάσσωση.
1961.—Ὁ πολλὰ ὑποσχόμενος οἰκονομολόγος Ἀνδρέας Γ. Παπανδρέου. Ὁ καθηγητὴς Πανεπιστημίων τῶν Η.Π.Α. Ἀνδρέας Παπανδρέου, καλεῖται ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ κυβέρνηση Κ. Καραμανλῆ γιὰ νὰ ἀναλάβῃ ὡς πρόεδρος καὶ διευθυντής, τὸ Κέντρο Οἰκονομικῶν Ἐρευνῶν. Ἡ ἀπόφαση ἱδρύσεως τοῦ Κέντρου Οἰκονομικῶν Ἐρευνῶν ἐλήφθη κατόπιν εἰσηγήσεως τοῦ τότε Διοικητὴ τῆς Τράπεζας τῆς Ἑλλάδος, Ξενοφῶντος Ε. Ζολῶτα. Τὴν ὁργάνωσή του ἀνέλαβε ὡς πρῶτος Ἐπιστημονικὸς Διευθυντὴς καὶ Πρόεδρος τοῦ Δ.Σ. ὁ καθηγητὴς καὶ οἰκονομολόγος Ἀνδρέας Γ. Παπανδρέου, ὁ ὁποῖος μετακλήθηκε γι’ αὐτὸν τὸν σκοπὸ ἀπὸ τὸ Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ (Berkeley) τῶν Η.Π.Α. Τὸ ἐὰν πράγματι συνεισέφερε στὴν πρόοδο τῆς χώρας τὸ ἵδρυμα, ἤ ἐὰν οἱ ἑκάστοτε κυβερνήσεις φρόντισαν νὰ ἀξιοποιήσουν τὰ ἀποτελέσματα τῶν ἐρευνῶν του, ἀποδεικνύεται ἐκ τοῦ ἀποτελέσματος (2016). Σχετικὰ μὲ τὸν Ἀ. Γ. Παπανδρέου ὡς οἰκονομολόγο ἐκείνη τὴν περίοδο, σὲ ἄρθρο του ὁ Ἀδαμάντιος Πεπελάσης εἶπε ὅτι «[…] ἀναζήτησε νέες τεχνικὲς γιὰ τὴν περαιτέρω βελτίωση τῆς ἀμερικανικῆς παραλλαγῆς τοῦ καπιταλισμοῦ, σὰν συνεχιστὴς τῶν κλασσικῶν τοῦ προηγουμένου αἰῶνος. Προσπαθοῦσε νὰ βελτιώσῃ τὶς θεωρίες τῶν προηγουμένων οἰκονομολόγων γιὰ νὰ συνεισφέρῃ στὴν βελτίωση τοῦ καπιταλισμοῦ, ὄχι στὴν ἀνατροπὴ του». Τὸν Φεβρουάριο τοῦ 2013, σὲ τηλεοπτικὴ ἐκπομπή, ὁ Πεπελάσης ἀναφερόμενος στὸν διορισμὸ τοῦ πολλὰ ὑποσχόμενου Ἀ. Γ. Παπανδρέου στὸ Κέντρο Οἰκονομικῶν Ἐρευνῶν, εἶπε ὅτι εἶναι μεγάλη ἀπογοήτευση ὅταν οἱ προσωπικὲς ἀδυναμίες ὑπερισχύουν τῆς ἐνδεχόμενης ἀγάπης γιὰ τὸν τόπο, γιὰ τὴν πρόοδό του.
1964.—Η χώρα μας, μετά το κλιμάκιο τής Σμύρνης στις 17 τού μήνα, αποσύρει από το ΝΑΤΟ όλες τις ένοπλες δυνάμεις με αφορμή τις εξελίξεις στο ‘’Κυπριακό’’…
1974.—Στα πλαίσια τού Αττίλα ΙΙ, συνεχίζεται η προώθηση τουρκικών στρατευμάτων στην Β. Κύπρο.
1982.—Υπάλληλος τής Ιονικής Τράπεζας Θεσσαλονίκης εξαφανίζεται με 700 εκατομμύρια δραχμές.
1983.—Ο καθηγητής ανθρωπολογίας Άρης Πουλιανός και η ομάδα τής Ανθρωπολογικής Εταιρείας, δέχονται επίθεση και διώκονται με ξυλοδαρμό πρωτοφανής βαρβαρότητας από το Σπήλαιο των Πετραλώνων Χαλκιδικής. Η οργανωμένη έξωση τής Ανθρωπολογικής Εταιρείας, πραγματοποιήθηκε την ώρα τής ανασκαφής, από τον Πρόεδρο τής Κοινότητας Τσομπανέλη συνεπικουρούμενο από ομάδα κατοίκων τής περιοχής. Λίγες μέρες μετά (29/8/1983), οι μετέχοντες στην ομάδα επιθέσεως διορίστηκαν ως Δημόσιοι Υπάλληλοι στο Υπουργείο Πολιτισμού και τον Ε.Ο.Τ…. Χαρακτηριστικά ο Α. Πουλιανός δήλωσε ότι: «[…] αυτά συμβαίνουν εν πλήρη δημοκρατία τού Ανδρέα Παπανδρέου πώς να το καταπιώ και να κρύψω ένα τέτοιο γεγονός». Σύμφωνα με τα λεγόμενα τού Άρη Πουλιανού σε συνέντευξή του, εναντίον του ήταν όλο το πανεπιστημιακό κατεστημένο Αθηνών και Θεσσαλονίκης, με σκοπό να σταματήσει η έρευνα και να μην γίνει δεκτό και γνωστό ότι ο αρχαιότερος Ευρωπαίος είναι ο αρχάνθρωπος τού σπηλαίου των Πετραλώνων. Εξέφρασε δε και το παράπονό του γιά την αδιαφορία τής Μελίνας Μερκούρη, που δεν ήθελε να ακούσει καν γιά την υπόθεση. Ο Α. Πουλιανός μελέτησε ανθρωπολογικά την Ελλάδα, αλλά και τον ευρύτερο Βαλκανικό χώρο, καλύπτοντας ένα τεράστιο κενό που υπήρχε σε αυτόν τον τομέα. Τα αποτελέσματα των ερευνών του ανέτρεψαν το θεώρημα περί τής προελεύσεως των Ελλήνων. Ο Ε.Ο.Τ. δημιούργησε την αφορμή εξώσεως τής Ανθρωπολογικής Εταιρείας, κατηγορώντας την γιά οικονομικές ατασθαλίες, καταγγέλλοντας την σύμβαση με την οποία τής είχε παραχωρηθεί η διαχείριση τού Σπηλαίου. Όμως, ο εξονυχιστικός οικονομικός έλεγχος που ακολούθησε, απέδειξε από τον Ιανουάριο τού 1983, ότι όχι μόνο δεν υφίσταντο οι κατηγορίες, αλλά ότι ο Άρης Πουλιανός είχε διαθέσει όλη την προσωπική του περιουσία γιά τις έρευνες στο σπήλαιο, χωρίς να υπολογιστούν και οι αμέτρητες ώρες που αφιέρωσε ο ίδιος και η οικογένειά του.
1989.—Τεράστια πυρκαγιά στην Θάσο καταστρέφει 70.000 στρέμματα, ενώ οι φλόγες φτάνουν μέχρι και το λιμάνι.
1993.—Η Ε.Ο.Κ. αποφασίζει την χορήγηση επείγουσας οικονομικής βοήθειας προς τα θύματα τού μεγάλου σεισμού τής Πάτρας και των πυρκαγιών στα δάση τής Ελλάδος.
.—Φτάνουν στο λιμάνι τής Αλεξανδρούπολης οι 1.013 Πόντιοι από το Σουχούμι τής Αμπχαζίας, ένα χρόνο μετά την έναρξη τού πολέμου στην περιοχή.
1994.—Σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης κηρύσσεται ο Νομός Χανίων και εφαρμόζεται το σχέδιο “Ξενοκράτης”, εξ αιτίας τής μεγάλης πυρκαγιάς, που προκαλεί τεράστιες καταστροφές στην περιοχή.
1997.—Αποζημίωση τριάντα εκατομμυρίων δρχ. γιά συκοφαντικό δημοσίευμα τής εφημερίδας που εκδίδει, υποχρεώνεται να καταβάλει ο Μάκης Ψωμιάδης στον ΥΠΕΧΩΔΕ Κώστα Λαλιώτη, σύμφωνα με δικαστική απόφαση.
2015.—Το Υπουργείο Πολιτισμού τής Αραβικής Συριακής Δημοκρατίας, ανακοίνωσε την αποτρόπαιη δολοφονία τού τ.Εφόρου Αρχαιοτήτων τής Παλμύρας, Δρ. Αρχαιολογίας Χαλίντ αλ Άσσαντ. «Με μεγάλη θλίψη ανακοινώνουμε τον χαμό τού συναδέλφου μας, αρχαιολόγου και ερευνητή Χαλίντ αλ-Ασάαντ, πρώην διευθυντή τής Παλμύρας, ο οποίος αποκεφαλίστηκε από την τρομοκρατική ομάδα ISIS-ΝΤΑΕΣ σήμερα Τρίτη 18 Αυγούστου 2015». Κατ’ εξοχήν έμβλημα τής υπό απειλή πολιτιστικής κληρονομιάς η (και Ελληνιστική) Παλμύρα, μετατράπηκε σε τόπο μαρτυρίου γιά τον αρχαιολόγο, ο οποίος αρνήθηκε να αποκαλύψει πού ήταν κρυμμένες πολύτιμες αρχαιότητες στα κτήνη τού ISIS-ΝΤΑΕΣ. Μία εβδομάδα μετά τον αποκεφαλισμό τού αρχαιολόγου, ο ναός του Βάαλ-Δία τού 1ου αι. μ.Χ., με τους κορινθιακού ρυθμού κίονες, ανατινάχθηκε από τους βάρβαρους. Έως το 2015, θεωρούνταν ο καλύτερα σωζόμενος στην Συρία. Σήμερα, ό,τι απέμεινε από εκείνον, ανασυστήνεται χάρη στην ψηφιακή τεχνολογία.
2017.—Απεβίωσε η ηθοποιός Ζωή Κουρούκλη, γνωστή με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ζωή Λάσκαρη. Με δύσκολα παιδικά χρόνια, ορφάνεψε νωρίς και από τους δύο της γονείς, μιάς και ο πατέρας της, αξιωματικός τού Ελληνικού Στρατού δολοφονήθηκε από τους κομμουνιστές τού ΕΛΑΣ όταν η ίδια ήταν βρέφος, ενώ η μητέρα δολοφονήθηκε λίγο πριν την λήξη τού λεγόμενου «εμφύλιου» από ομάδα τού κομμουνιστικού «Δημοκρατικού Στρατού» Δ.Σ.Ε. Σε εφηβική ηλικία κέρδισε την πρώτη θέση στο βάθρο διαγωνισμού ομορφιάς, οπότε, σε μία εποχή όπου ο ελληνικός κινηματογράφος τού Φίνου άνθιζε, η Ζωή αναδείχθηκε, έλαμψε και καθιερώθηκε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, τόσο δραματικούς όσο και κωμικούς. Η πορεία της στην υποκριτική συνεχίστηκε στην θεατρική σκηνή, ενώ παράλληλα δημιούργησε και οικογένεια, αποκτώντας δύο παιδιά από δύο γάμους.