,
,
15 Δεκεμβρίου
,
533.—Οι συνασπισμένοι Βάνδαλοι και Βέρβεροι ηττώνται ολοσχερώς στο Τρικάμαρο, 30 χιλιόμετρα δυτικά τής Καρχηδόνος από τον στρατό τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπό τον στρατηγό Βελισσάριο. Το κύρος τού Ιουστινιανού μετά την επιτυχία τής εκστρατείας ανέβηκε πολύ, διότι αρχικώς οι σύμβουλοί του ήταν αντίθετοι στην πραγματοποίησή της. (Ο Προκόπιος στο : «Περί τού Βανδαλικού πολέμου» αναφέρει λεπτομέρειες). Ο Αυτοκράτορας επανέφερε στην επικράτεια την Β. Αφρική και όλα τα νησιά που βρίσκονταν υπό την εξουσία των Βανδάλων, την Σαρδηνία, την Κορσική και τις Βαλεαρίδες. Η οριστική παράδοση των Βανδάλων θα γίνει τον Μάρτιο τού 534.
1025.—Απεβίωσε ένας από τους αξιότερους Αυτοκράτορές μας, ο Βασίλειος Β’ ο Βουλγαροκτόνος, σε ηλικία 70 ετών. Όλη του την ζωή την είχε αφιερώσει στην πρώτη γραμμή των μαχών κατά των βάρβαρων εισβολέων. Μέγας Αυτοκράτωρ, εξαίρετος στρατηγός και συνετός διοικητής, με θάρρος και προσωπικές θυσίες πέρασε όλη την ζωή του στα στρατόπεδα σαν απλός στρατιώτης. Η μακροχρόνια βασιλεία του υπήρξε μία από τις λαμπρότερες περιόδους ακμής τής Ρωμανίας, μία πραγματική εποποιΐα, κεντρικό πρόσωπο τής οποίας ήταν ο ίδιος. Η μνήμη του έμεινε αθάνατη.
1424.—Ο συναυτοκράτορας Ιωάννης Η΄ Παλαιολόγος ταξιδεύει στην Ευρώπη αναζητώντας συμμαχίες γιά την αντιμετώπιση των τουρκικών ορδών. Η επαφές του με τους Βενετούς δεν είχαν αποτέλεσμα, συνέχισε όμως το ταξίδι του επισκεπτόμενος τον βασιλιά Σιγισμούνδο τής Ουγγαρίας το καλοκαίρι τού ιδίου έτους. Στις συζητήσεις τέθηκε και πάλι το θέμα υπαγωγής τής Ορθόδοξης Εκκλησίας στον πάπα τής Ρώμης. Ο κύκλος τού ταξιδιού του ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο τού 1424.
1479.—Ο απεσταλμένος τού σουλτάνου στην σύμμαχό του πλέον Ενετία, παρακαλεί τους Λατίνους να συλλάβουν και να παραδώσουν τον Κροκόνδειλο Κλαδά. Οι Ενετοί με την σειρά τους ανακοινώνουν αμοιβή 10.000 χρυσών νομισμάτων σε όποιον τον συλλάβει ζωντανό (…). Παρά την συνθηκολόγηση των Ενετών με τους τούρκους, ο πολέμαρχος Κλαδάς αρνήθηκε να καταθέσει τα όπλα και συνέχισε να μάχεται φορώντας τον Λέοντα τού Αγίου Μάρκου, έχοντας στο πλευρό του περίπου 16.000 άνδρες. Στον στρατό του προσχώρησαν οι οπλαρχηγοί Θεόδωρος Μπούας και Μέξας Μποζίνη μαζί με τους μάχιμους ιππείς τους.
1607.—Η αγγλική νάβα (είδος πλοίου) η οποία είχε πέσει στα χέρια Γάλλου κουρσάρου στις 29 Αυγούστου, οδηγείται στο Λιβόρνο (Μεγάλη Ελλάδα) με όλα της τα εμπορεύματα. Εκεί, ο κουρσάρος που την αιχμαλώτισε, αποφάσισε να απελευθερώσει τους δεκαπέντε εμπόρους οι οποίοι βρίσκονταν στο πλοίο, καθώς επίσης να τους αποδώσει μεγάλο μέρος από τα εμπορεύματά τους (αν και σύμφωνα με τον νόμο τής εποχής γιά τους κούρσους, αυτά τού ανήκαν).
1784.—Απόδραση Μαλτέζων πειρατών από τις φυλακές τού φρουρίου των Κυθήρων. Κατάφεραν να αποδράσουν αρπάζοντας το σκάφος τού Γάλλου προξένου. Είχαν διαπράξει πειρατεία κλέβοντας το πλοίο κάποιου Χριστόφορου Καρπασίλλη από την Κύπρο, κατάφορτο με καπνά. Το εμπορικό πλοίο ταξίδευε υπό τουρκική σημαία.
1803.—Μετά την παράδοση τού Σουλίου στον Αλή πασά με την συνθήκη τής 12ης Δεκεμβρίου, οι Σουλιώτες χωρισμένοι σε τρείς ομάδες αποχωρούν από τον τόπο τους. Η μία, με αρχηγό τον Φώτο Τζαβέλα και 2.000 ανθρώπους έφτασε στην Πάργα, με τελικό προορισμό την Κέρκυρα, η δεύτερη, με 1.000 ακολούθησε τον δρόμο γιά το Ζάλογγο και η τρίτη, με αρχηγό τον Κίτσο Μπότσαρη τράβηξε γιά το Βουλγαρέλι. Όμως ο ύπουλος τουρκαλβανός είχε άλλα σχέδια. Θα ακολουθήσει η θυσία τού καλόγερου Σαμουήλ στο Κούγκι στις 16 τού μήνα, αυτή των Σουλιωτισσών στο Ζάλογγο στις 18, ενώ οι άνθρωποι τού Κίτσου Μπότσαρη θα οχυρωθούν στην Μονή Σέλτσου γιά να γράψουν την επόμενη χρονιά ένα επιπλέον έπος στην ιστορία τού Γένους. Στις 23 Δεκεμβρίου η Δέσπω Μπότσαρη, γυναίκα τού Γιώργου, μαζί με τις κόρες, τις νύφες και τα μικρά παιδιά τής οικογένειας, θα επαναλάβουν στον Πύργο τού Δημουλά ό,τι έκανε ο Σαμουήλ γιά να αποφύγουν την αιχμαλωσία από τους τουρκαλβαλβανούς.
1806.—Νέα αλλαγή τού Συντάγματος τής Πολιτείας των Ιονίων Νήσων, μετά από την οποία παραμερίζεται ο ρόλος τής Υψηλής Πύλης. Αυτό το Σύνταγμα δεν ίσχυσε ποτέ. Ο Καποδίστριας ως γραμματέας επικρατείας στην επτανησιακή γερουσία το 1803, είχε καθοριστική επιρροή στα θέματα τής Πολιτείας. Μετά την Συνθήκη τού Τιλσίτ (1807) αποχώρησε και δέχθηκε να υπηρετήσει στην αυλή τού Τσάρου Αλέξανδρου Α΄.
1807.—Κάποιος Γάλλος, πρώην πρόξενος, μαθαίνει ότι στα Κύθηρα βρίσκεται ο διαβόητος Μανιάτης ληστής Δημήτριος Καλκανδής ο οποίος επισκέφθηκε το νησί να δει την οικογένειά του. Αμέσως τότε, ζήτησε από τον διοικητή Κυθήρων, τον Διονύση Αρβανιτάκη, να συλλάβει τον ληστή, γεγονός το οποίο συνέβη τέσσερεις ημέρες αργότερα.
1808.—Το πρόβλημα τής πειρατείας στο Αιγαίο συνεχίζει να υφίσταται και να δυσχεραίνει την ζωή των ναυτιλλομένων και των νησιωτών. «Νύχτα επιτεθήκανε οι σπαντίδοι σ’ ένα άλλο καΐκι τού Μιχελή Ρεΐζη, λίγο έξω από την Τήνο, ενώ αρμένιζε γιά την Αξιά. Οι κουρσάροι σέρνοντας κατόπιν το πλεούμενο, φτάσανε στην Αντίπαρο. Εκεί ληστέψανε όλους τους επιβάτες του και δεν τους άφησαν παρά μόνον την ψυχήν και τα παλαιόρουχα που φορούσαν».
1814.—Αναστέλλεται η έκδοση τού εντύπου «Λόγιος Ερμής», λόγω αποχωρήσεως τού διευθυντή του, Άνθιμου Γαζή. Ουσιαστικά, είναι η πρώτη περίοδος κυκλοφορίας τού εντύπου μετά την δημιουργία του στα 1811.
1818.—Μετά την παραίτηση τού Πατριάρχη Κυρίλλου Στ΄, Πατριάρχης εξελέγη γιά τρίτη φορά ο Γρηγόριος Ε΄. Ο Κύριλλος Στ΄, επειδή δεν κατέστη αρεστός στον σουλτάνο Μαχμούτ, εκθρονίστηκε και εξορίστηκε στο Άγιον Όρος. Οκτώ μέρες μετά τον απαγχονισμό τού Γρηγορίου Ε΄, στις 18 Απριλίου 1821, ο σουλτάνος έδωσε εντολή απαγχονισμού και τού Κυρίλλου στην πύλη τού Μητροπολιτικού Μεγάρου.
1821.—Οι τούρκοι κατέλαβαν τὸ Ἅγιον Ὄρος και εγκατέστησαν φρουρά οκτώ χιλιάδων (8.000) στρατιωτών, η οποία και παρέμεινε εκεί επί εννέα χρόνια. Το τραγικό γεγονός τής καταλήψεως τού Αγίου Όρους περιγράφηκε ως εξής: «[…] Καὶ τότε ἐφάνη σημεῖον μέγα ἐν τῷ Οὐρανῷ κατὰ τὴν τρίτην ὥραν τῆς νυκτός, εἶχε δηλαδὴ ἡ Σελήνη ὁλόγυρα τοὺς σταυρούς, οἵτινες ἐδηλοῦσαν καὶ ἐφανέρωναν βέβαια τὴν θλίψιν ὁποῦ ἔμελλε νὰ δοκιμάσῃ τὸ γένος τῶν Χριστιανῶν. Τότε πολλαὶ πόλεις, Κῶμαι, καὶ χωρία ἐρημώθησαν εὶς τὴν ἐπικράτειαν τῆς τουρκιᾶς…καὶ οὕτως ἔως τὸ Ἅγιον Ὄρος τὰ χωρία ἀπό τοὺς Ὀθωμανούς ἐρημώθησαν. Τότε λοιπὸν ὅσοι Γέροντες καλόγηροι εὑρέθησαν ἔξω τοῦ Ἁγίου Ὄρους εἰς τὰ καλογερικὰ Μετόχια, ὅλοι ὁμοῦ ἐφυλακώθηκαν εἰς τὸ Κάστρον τῆς Θεσσαλονίκης, προτοῦ νὰ ἔλθῃ ὁ ἡγεμῶν Ἀμπτούλ Ραμποὺτ Πασιᾶς είς Κασάνδραν, ὁμοῦ μὲ πολλοὺς ἄλλους προεστοὺς τῶν χωρίων, ὁποῦ τοὺς εἶχον οἱ Θεσσαλονικεῖς Ἀγαρινοί εἰς τὴν φυλακὴν τοὺς ὁποίους ὅλους τότε ἐθανάτωσαν ὁμοῦ μὲ τοὺς καλογήρους…»
1824.—(13-16). «Ἐμφύλιος πόλεμος ἐν Κερπενῇ ἀπέχ. 2 ὥρας τῶν Καλαβρύτων, μεταξὺ τῶν Κυβερνητικῶν Γ. Καραϊσκάκη, Κίτσου Τζαβέλα καὶ Ἰωάνν. Κωλλέτη καὶ τῶν ἀντικυβερνητικῶν Ἀ. Ζαΐμη, Ἀνδρ. Λόντου καὶ Νικηταρᾶ. Φυγὴ ἀντικυβερνητικῶν».
1827.—(π.ημ.).«Παρεδόθη ἡ τουρκικὴ φρουρὰ Βασιλαδείου, νησιδίου τοῦ Μεσολογγίου, εἰς τὸν Ἄστυγγα». Ο Άστιγξ επιβαίνοντας στο ατμοκίνητο πολεμικό πλοίο “Καρτερία”, κατέλαβε την νησίδα Βασιλάδι στο Μεσολόγγι η οποία επολιορκείτο από τις 6 Δεκεμβρίου. Όσοι από τους τούρκους επέζησαν, αιχμαλωτίστηκαν. Μετά από την επιτυχή διεξαγωγή των πολεμικών επιχειρήσεων στον Κορινθιακό Κόλπο, η ναυτική μοίρα επανήλθε – όχι χωρίς δυσκολίες – στον Πατραϊκό Κόλπο, γιά να συμμετάσχει στην υλοποίηση ευρυτέρων σχεδίων. Στόχος ήταν η αναζωπύρωση τής επαναστάσεως στην Δυτική Στερεά Ελλάδα, σε συνεργασία με τους τοπικούς οπλαρχηγούς οι οποίοι είχαν στο μεταξύ αναθαρρήσει.
1828.—«Ἐκυριεύθη ἡ Βόνιτσα ὑπὸ τοῦ Ἀρχιστρατήγου Ῥιχάρδου Τζοὺρτς, οἱ δὲ τοῦρκοι ἐκλείσθησαν εἰς τὸ φρούριον». Ο Άγγλος Στρατηγός Τζωρτζ ἤ Τσώρτς, με την σύμπραξη Ελληνικού στολίσκου απελευθέρωσε την Βόνιτσα εξαναγκάζοντας τους τούρκους να κλειστούν στο φρούριό της. Η τουρκική φρουρά τού κάστρου παραδόθηκε στις 5 Μαρτίου 1829. Η πόλη όμως παραδόθηκε επίσημα στο Ελληνικό κράτος στις 27 Απριλίου 1832, όπως και η υπόλοιπη Ακαρνανία.
.—«Σύστασις Δικαστηρίων ὑπὸ Κυβερνήτου». Ο Ιωάννης Καποδίστριας με το ΙΘ΄ψήφισμα «Περί τού Διοργανισμού των Δικαστηρίων», έθεσε τις βάσεις γιά τα πρώτα δικαστήρια. Μετά την δολοφονία του, η κυβέρνηση που ακολούθησε, με διάταγμά της στις 20 Οκτωβρίου τού 1832 κατήργησε όλα τα δικαστήρια εκτός από τα ειρηνοδικεία.
1830.—Σχετικό έγγραφο των κατοίκων τής νήσου Σύμης προς τον Ιωάννη Καποδίστρια, μάς πληροφορεί γιά παροχή 7.000 γροσιών σε «καράβια τής Πουμπουλίνας που ήλθον εις την Σύμην ως από τον Υψηλάντην σταλμένα», όπως και στον Θέμελη.
1838.—Έναν ακριβώς μήνα μετά από τον ισχυρό σεισμό που έπληξε την πολύπαθη από το φαινόμενο Κρήτη, ακολούθησε νέος, επίσης αρκετά ισχυρός.
1857.—Σεισμός καταγράφεται στις περιοχές των Δωδεκανήσων και τής Κρήτης. Υπήρξε πολύ ασθενέστερος, αναλογικά με την τεράστια φονική καταστροφή τής προηγούμενης χρονιάς, η οποία κτύπησε με 8,2 Ρίχτερ (βλ. 30 Σεπτεμβρίου 1856).
1900.—Ημερομηνία γεννήσεως (15 ἤ 17), τής ιέρειας τής θεατρικής τέχνης, Κατίνας Παξινού. Η καλλιτεχνική της πορεία ξεκίνησε πολύ νωρίς από το λυρικό θέατρο με τους καλύτερους οιωνούς. Μάλιστα ο Δημήτρης Μητρόπουλος είχε συνθέσει ειδικά γιά εκείνην το μελόδραμα «Βεατρίκη» στο οποίο πρωταγωνίστησε. Η γνωριμία της όμως με τον Αλέξη Μινωτή λίγα χρόνια μετά, υπήρξε καταλύτης και στην καλλιτεχνική της πορεία αλλά και στην προσωπική της ζωή.
1901.—Οι προσπάθειες γιά εύρεση ειδικού ο οποίος θα αναλάμβανε την συγκόλληση τού Ερμού των Αντικυθήρων συνεχίζονται. Σαν σήμερα στα 1901, στο Συμβούλιο που πραγματοποιήθηκε στο Υπουργείο των Εξωτερικών, αναγνώστηκε μακροσκελές έγγραφο τού πρεσβευτή μας στην Βιέννη, Μάνου, με το οποίο γνωστοποιήθηκε ότι δεν δόθηκε άδεια στον Αυστριακό Στούρμ να απουσιάσει από την υπηρεσία του, οπότε και δεν μπορεί να αναλάβει τις εργασίες συγκολλήσεως τού αρχαιολογικού ευρήματος. Ως εναλλακτική λύση ο Μάνος πρότεινε τον Γάλλο γλύπτη Ανδρέ. Το άγαλμα τού Ερμού χρονολογείται στον 1ο αι. π.Χ., είναι κατασκευασμένο από παριανό μάρμαρο και έχει ύψος 1 μέτρο και 93 εκατοστά. Η κεφαλή του ανασύρθηκε στις 28 Ιανουαρίου τού 1901 και ο κορμός του δύο ημέρες μετά. Η επιφάνειά του παρουσιάζει έντονη διάβρωση, ιδιαίτερα στην δεξιά πλευρά λόγω τής μακράς παραμονής στην θάλασσα. Πρόκειται περί αντιγράφου έργου τής κλασσικής αρχαιότητος και το χάλκινο πρωτότυπό του χρονολογείται περί το 360 με 350 π.Χ. Εκτίθεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών.
1903.—Οι καταρρακτώδεις βροχές και οι πλημμύρες που σημειώθηκαν στην Πελοπόννησο, παρέσυραν σπίτια, γέφυρες, ποίμνια, καθώς και την σιδηροδρομική γραμμή μεταξύ Μυρτιάς – Δουνέϊκων.
1904.—Η κυβέρνηση Θεοτόκη υπέβαλε την παραίτησή της, ενώ ανατέθηκε στον Δηλιγιάννη ο σχηματισμός νέας.
1907.—Σε αναφορά του, ο Μητροπολίτης Μελένικου Αιμιλιανός περιγράφει τα δεινά των Ελλήνων: «[…] Επίθεσις υπό αμοβόρου βουλγαρικής συμμορίας εν τω χωρίω Μανδιρτζίκ, παρά τα Πορρόϊα, και φόνος τεσσάρων χριστιανών ορθοδόξων, μίας οκογενείας, ήτοι πενθερού 50 ετών, γαμβρού 28 ετών και δύο θυγατέρων 8 και 4 ετών».
.—Οι βούργαροι ενεργούν δολοφονική απόπειρα κατά τού Εδεσσαίου πράκτορα τού Μακεδονικού Αγώνα, Χρήστου Δ. Καλλιγκάτση. Η (ανεπιτυχής) απόπειρα έγινε μέσα στο καφενείο το οποίο διατηρούσε ο Καλλιγκάτσης, και μάλιστα επαναλήφθηκε τέσσερεις μήνες αργότερα με το ίδιο –ευτυχώς- ανεπιτυχές αποτέλεσμα.
1912.—Ο Ελληνικός στρατός δρα εναντίον τού εχθρού με περιπόλους και πυροβολικό.
1913.—Ογκωδέστατα συλλαλητήρια σε Θεσσαλονίκη και Δράμα με αφορμή τις σφαγές Ελλήνων από βούργαρους στην Θράκη. Η κυβέρνηση επέδωσε διαμαρτυρία στις Μεγάλες Δυνάμεις. Η πληθυσμιακή υπεροχή τού Ελληνισμού σε ολόκληρο το μήκος τού Έβρου και στην Ανατολική Θράκη μέχρι την Φιλιππούπολη και τα παράλια τού Ευξείνου Πόντου, είναι αναμφισβήτητη και από αρχαιολογικά ευρήματα αλλά και από μαρτυρίες πολυάριθμων ευρωπαϊκών πηγών οι οποίες προσδιορίζονται χρονικά από τα μέσα τού 19ου αι. μέχρι και τις τελευταίες δεκαετίες του. Τουλάχιστον το μισό τού συνολικού πληθυσμού τής Φιλιππουπόλεως το συγκροτούσαν Έλληνες στο δεύτερο μισό τού 19ου αιώνα, όπως μνημονεύεται από Ευρωπαίους περιηγητές. Γεγονός είναι ότι ο αλύτρωτος Έλληνας υπήρξε «ελεύθερος» και «ανεξάρτητος» και έτσι αισθανόταν ακόμη και στους χρόνους τής σκλαβιάς, γιατί διέφερε ριζικά η ψυχοσύνθεσή του από εκείνην τού βούργαρου. Ειδικότερα στο ανατολικό τμήμα τής Θράκης, η διαφορά υπήρξε εμφανέστατη. Η αδιαμφισβήτητη πληθυσμιακή υπεροχή τού Ελληνισμού, ενέτεινε ακόμη περισσότερο τις συμπλεγματικές δομές τής βουργάρικης συμπεριφοράς έναντι τού ελληνικού στοιχείου.
1914.—Μετά την πρόσκληση των Μεγάλων Δυνάμεων γιά ανακατάληψη τής Βορείου Ηπείρου, σε αγόρευσή του στην Βουλή, ο Ελευθέριος Βενιζέλος δήλωσε ότι αυτό αποτελεί «τὴν ἐπισημοτέραν διεθνὴ ἀναγνώρισιν τοῦ ἰδιαιτέρου ενδιαφέροντος τὸ ὁποῖον ἔχει καὶ δικαιοῦται νὰ ἔχη ἡ Ἑλλὰς διὰ τοὺς ὁμοεθνεῖς πληθυσμούς τῆς περιφερείας αὑτῆς». Βεβαίως, μόλις λίγους μήνες πριν, έλεγε ακριβώς τα αντίθετα, διότι τότε ήταν διαφορετικές οι εντολές των Συμμάχων του. Λίγο αργότερα, όταν οι ανθελληνικές Μεγάλες Δυνάμεις αποφάσισαν εκ νέου την παράδοση τής Βορείου Ηπείρου στα χέρια των αλβανών, ο Βενιζέλος άλλαξε και πάλι το τροπάριο (…)
1915.—(π. ημερ.) Το Καστελλόριζο καταλαμβάνεται από την Γαλλία, ως προγεφύρωμα των πολεμικών της επιχειρήσεων στην Κιλικία και Συρία. Το 1920 η Γαλλία παραχώρησε το ελληνικό νησί στην Ιταλία, αλλά η επίσημη παράδοση πραγματοποιήθηκε την 1 Μαρτίου 1921.
1919.—Στο μέτωπο στην Μ. Ασία ο Ελληνικός στρατός καθαρίζει την περιοχήν από συμμορίες άτακτων τούρκων.
.—Γενικός Διοικητής στην κατεχόμενη από τους φασίστες Ιταλούς Ρόδο, αναλαμβάνει ο Αχιλλέας Πόρτα. Θα παραμείνει στην θέση μέχρι τον Αύγουστο τού 1920.
1920.—Ο Ελληνικός στρατός μάχεται μάχες περιπόλων.
.—Ελάχιστες μόνο ημέρες μετά από την επάνοδο τού Βασιλέα Κωνσταντίνου Α’ και την ήττα τού Βενιζέλου στις εκλογές τής 1ης Νοεμβρίου, οι υποτιθέμενοι Σύμμαχοι τής Ελλάδος επιβάλλουν οικονομικό αποκλεισμό στην χώρα (τυχαίο περιστατικό…). Την απόφαση διεξαγωγής των εκλογών είχε λάβει ο ίδιος ο Ελευθέριος Βενιζέλος, αιφνιδιάζοντας τους πάντες. Αφού πρώτα ο ίδιος (χωρίς την ύπαρξη σοβαρού λόγου) πραξικοπηματικά και με την βοήθεια τής ΑΝΤΑΝΤ χώρισε την Ελλάδα σε δύο στρατόπεδα και δύο κυβερνήσεις από το 1916 έως το 1917, οδήγησε την χώρα αρχικά στον Α΄Π.Π.. Στην συνέχεια, το 1917, μετά την εξορία τού βασιλέα Κωνσταντίνου Α΄, κατέλαβε την θέση τής παραιτηθείσας κυβερνήσεως Ζαΐμη και οδήγησε την χώρα στην Μικρασιατική Εκστρατεία. Και σε μία κρίσιμη φάση της, αποφάσισε να γίνουν εκλογές (!..) Σε αυτές τις εκλογές ψήφισαν γιά πρώτη και τελευταία φορά Έλληνες από την μόλις απελευθερωμένη Ανατολική Θράκη.
1921.—Η Ελληνική στρατιά στην Μ. Ασία δρα με περιπόλους και πυροβολικό.
1925.—Με (ιταλικό) Βασιλικό Διάταγμα, οι κάτοικοι τής Δωδεκανήσου θεωρούνται πλέον Ιταλοί πολίτες με δωδεκανησιακή υπηκοότητα και απαλλάσσονται από στρατιωτικές υποχρεώσεις. Αρχίζει η προσπάθεια πλήρους εξιταλισμού των νησιών μας.
1930.—Εγκαινιάζεται το Κοργιαλένειο-Μπενάκειο Νοσοκομείο, το οποίο οικοδομήθηκε από δωρεές των ευεργετών Εμμανουήλ Μπενάκη και Μαρίνου Κοργιαλένιου. Το Νοσοκομείο ανταποκρινόταν στις τελειότερες εξελίξεις τής επιστήμης και τής τεχνολογίας τής εποχής.
1934.—Ο Ιταλός διοικητής Ρόδου Μάριο Λάγκο (Lago), ενημερώνει την φασιστική κυβέρνηση τής Ρώμης, ότι ο εκκαθολικισμός και ο εξιταλισμός των Δωδεκανήσων θα επιτευχθεί μέσα σε μιά γενιά, εάν ακολουθηθεί πιστά το –καταπιεστικό γιά εμάς – πρόγραμμά του.
1935.—Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ιδρύει το Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα. Ίδια εποχή τού 1950, το κόμμα θα διαλυθεί γιά να δημιουργήσει το Λαϊκόν Ενωτικόν Κόμμα σε συνεργασία με τον Στέφανο Στεφανόπουλο.
1937.—Άρχισε σαν σήμερα η λεγόμενη «ελληνική επιχείρηση» τής Σοβιετικής Λαϊκής Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων (NKVD), με μαζικές διώξεις, συλλήψεις και εκτελέσεις Ελλήνων Ποντίων τής τότε Σοβιετίας. Τα κύματα συλλήψεων ξεκίνησαν στην Γεωργία, την Κριμαία, το Κρασνοντάρ, στο Ντονέτσκ και την Οδησσό τής Ουκρανίας. Αυτή ήταν η πιό αιματηρή εθνοκάθαρση ανάμεσα σε όλες απ’ όσες έγιναν στο έδαφος τής ΕΣΣΔ. Την πρώτη νύχτα στο Χάρκοβο, μεταξύ των τριάντα ή και περισσότερων συλληφθέντων, βρισκόταν ο Κωνσταντίνος Τσελπάν (Chelpan), ο οποίος ήταν επί κεφαλής σχεδιαστής τής μηχανής τού τεθωρακισμένου Τ-34. Στην διάρκεια τής επιχειρήσεως αυτής είχαν συλληφθεί και εξοντωθεί περισσότεροι από 20 χιλιάδες Έλληνες, με την κατηγορία τής κατασκοπείας και τής αντεπαναστατικής δραστηριότητας, κυρίως άνδρες ηλικίας 20 έως 50 ετών [έρευνα τής Όλγας Δρακοντίδου].
1940.—Στο Ηπειρωτικό μέτωπο ο Ελληνικός στρατός με επιθέσεις εναντίον των Ιταλών καταλαμβάνει τοπικά υψώματα. Όπως περιγράφει ο Σ. Τζιρόπουλος, στο Ημερολόγιο από τον πόλεμο τού 1940, εκδ. Νέα Θέσις, Αθήνα 1997.: «[…] Στις 7 το πρωί διετάχθη επίθεσις από τον 5ον και 6ον λόχον. Η επίθεσις εγένετο μετά επιτυχίας και κατά τας 10 το πρωί έκλινεν υπέρ ημών και συνελήφθησαν 240 αιχμάλωτοι. Τότε διετάχθη ο 7ος λόχος να προχωρήσει δεξιότερα προς το χωρίον Ερσέκα. Περί την μεσημβρίαν εφθάσαμεν εις την τελευταίαν κορυφογραμμήν απέναντι τής οποίας εις μικρόν δενδρόφυτον και χιονισμένον λοφίσκον ευρίσκοντο καλώς οχυρωμένοι οι Ιταλοί. Κατά την κάθοδον, οι Ιταλοί έβαλλον πυρ φραγμού και παρ’ όλην την ταχύτητα είχαμε μεγάλας απωλείας. Αποπειραθέντες ο διμοιρίτης κι ο επιλοχίας τού λόχου Καστρίτης να κατέλθουν, εφονεύθησαν από τα πυρά των πολυβόλων. Εφθάσαμεν υπεράνω και πλαγίως των Ιταλών. Εκεί είχον συγκεντρωθεί και τμήματα τού 5ου και 6ου λόχου με μερικούς αξιωματικούς οι οποίοι εν συμβουλίω απεφάσισαν έφοδον. Αποδεκατισμένοι όμως οι λόχοι, χωρίς πολυβόλα και με δύο μόνον οπλοπολυβόλα, διετάχθη εφ’ όπλου λόγχη. Ορμήσαμεν πάλι προς τα κάτω μέσα στα χιόνια. Από τα ιταλικά χαρακώματα οι Ιταλοί μάς υπεδέχθησαν με καταιγισμόν πυρός, πολυβόλων και χειροβομβίδων. Ως ήτο επόμενον, η επίθεσις αύτη απέτυχεν διότι δεν είχον εξουδετερωθεί ως έπρεπεν αι φωλεαί των ιταλικών πολυβόλων και ηναγκάσθημεν να συμπτυχθώμεν εις το επάνω των Ιταλών ύψωμα, όπου εγκαταστήσαμε φυλάκια. Εις την έφοδον αυτή είχαμε απωλείας 18 νεκρούς και 23 τραυματίες. Διανυκετερεύσαμε επάνω εις το χιόνι το οποίον εξακολουθούσε να πίπτει μέχρι τής επομένης μεσημβρίας. Την 1η πρωινή διετάχθη συναγερμός και μάς είπον ότι οι Ιταλοί θα έκαμνον αντεπίθεσιν και ότι έπρεπε να αμυνθώμεν μέχρις εσχάτων. Επεράσαμε την νύκτα, μέχρι πρωίας, αναμένοντες την επίθεση τού εχθρού, που δεν έγινε».
.—Επανδρώνεται το Λιμεναρχείο των Αγίων Σαράντα, με σκοπό τον νυχτερινό εφοδιασμό τού μαχόμενου Στρατού κατά τον Ελληνοϊταλικό πόλεμο.
.—Αντιτορπιλικά τού Στόλου εκτελούν την δεύτερη επιδρομή στο στενό τού Οτράντο και βομβαρδίζουν τις Ιταλικές θέσεις στο μέτωπο τής Ηπείρου.
1942.—(βλ. και 14/12ου). Το αντιτορπιλικό “Βασίλισσα Όλγα” και το αγγλικό “Πέταρντ” καταβυθίζουν το ιταλικό υποβρύχιο “Βάρσιεκ” στην περιοχή Βεγγάζης Λιβύης.
1944.—Το Σύνταγμα Χωροφυλακής Μακρυγιάννη αναλαμβάνει επιθετική πρωτοβουλία και με ηρωϊκή εξόρμηση εκκαθαρίζει ολόκληρη την περιοχή από την Ακρόπολη έως την Γαργαρέττα και το Κουκάκι. Με την αυτοθυσία και την αυταπάρνηση των ανδρών του, εκκαθαρίζεται το κέντρο των Αθηνών.
.—Την ημέρα όπου οι Έλληνες και οι Βρετανοί άρχισαν την μεγάλη αντεπίθεση εναντίον των κομμουνιστών, οι οποίοι προσπαθούσαν να καταλάβουν την Αθήνα, τηλεγράφημα τού Δημητρώφ (παππού) από την Μόσχα μέσω τού K.K. βουργαρίας στην Σόφια, διατάσσει την συνέχιση τού «αγώνα». Στις 19 τού μήνα ο Σιάντος ευχαρίστησε τον Δημητρώφ με τηλεγράφημα το οποίο απέστειλε ο ίδιος.
.—Στην εορτή τού Αγίου Ελευθερίου, ο Ιερομόναχος Ιερόθεος Πατάπης αμέσως μετά την θεία λειτουργία, απήχθη από ΕΛΑΣίτες οι οποίοι τον οδήγησαν στο κτήριο τής Πολιτοφυλακής τους (η γνωστή εγκληματική ΟΠΛΑ) στην οδό Καβάλας. Από εκεί τον μετέφεραν στις φυλακές Περιστεριού. Μαζί με άλλους ομήρους κατάφερε να δραπετεύσει στην διάρκεια ενός βομβαρδισμού, αλλά σε λίγο τον ξανάπιασαν και τέλος τον σκότωσαν με τσεκούρι. Όταν τελείωσαν τα «Δεκεμβριανά», βρήκαν το λείψανό του στα χαρακώματα Περιστεριού και το έθαψαν εκεί στον I. Ναό τής Αγίας Μαρίνας.
1949.—Ο Νικόλαος Πλαστήρας δηλώνει ότι ιδρύει το Κόμμα των Προοδευτικών Φιλελευθέρων (ΕΠΕΚ). Η επίσημη ίδρυση θα γίνει στις 14/01/1950.
1954.—Το Συμβούλιο Ασφαλείας τού Ο.Η.Ε. απορρίπτει την προσφυγή τής Ελλάδος γιά την Κύπρο. Η Γενική Συνέλευση τού Συμβουλίου Ασφαλείας τού Ο.Η.Ε., αποφάσισε ότι προς το παρόν (for the time being) δεν τής φαινόταν ενδεδειγμένο να πάρει μία απόφαση γιά την Κύπρο και απέρριψε την προσφυγή τής Ελλάδος. «[…] Η Γενική Συνέλευσις, φρονούσα ότι κατά τον παρόντα χρόνον δεν είναι ορθόν να υιοθετηθεί απόφασις επί τού ζητήματος τής Κύπρου, αποφασίζει όπως μη εξετασθεί περαιτέρω τούτο υπό τον τίτλον ”Εφαρμογή υπό των Ηνωμένων Εθνών τής αρχής τής ισοτιμίας και τής αυτοδιαθέσεως των λαών” εις την περίπτωσιν τής Κύπρου».
.—Στο ίδιο Συμβούλιο, ο Βρετανός υφυπουργός των Εξωτερικών Άντονυ Νάττινγκ, κατηγόρησε την Ελλάδα ότι επιζητούσε εδαφική επέκταση, σε αντίθεση με την συνθήκη τής Λωζάννης που η ίδια είχε υπογράψει. Ο Αλέξης Κύρου υπεραμύνθηκε, τονίζοντας ότι αυτό που κρινόταν στην υπόθεση τής Κύπρου ήταν η αρχή τής αυτοδιαθέσεως, και όχι μία εδαφική διαφορά μεταξύ Ελλάδος και τουρκίας.
1955.—Δραματική σύγκρουση Αγωνιστών τής ΕΟΚΑ τής ομάδας τού Μάρκου Δράκου με τον εχθρό, στην τοποθεσία Μερσινάκι στον δρόμο Ξερού-Πόλης Χρυσοχούς, κοντά στους Αρχαίους Σόλους. Ο Μάρκος Δράκος μαζί με τους Χαράλαμπο Μούσκο, Ανδρέα Ζάκο, Χαρίλαο Μιχαήλ, Νίκο Ιωάννου, Ανδρέα Πολυβίου και τρείς άλλους αγωνιστές, ετοίμαζαν ενέδρα εναντίον μίας βρετανικής κατοχικής αυτοκινητοπομπής. Στην επιχείρηση σκοτώθηκε ο ήρωας αγωνιστής Χαράλαμπος Μούσκος, ο πρώτος νεκρός σε μάχη τού Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα τής ΕΟΚΑ, ενώ συνελήφθησαν οι ήρωες αγωνιστές Χαρίλαος Μιχαήλ και Ανδρέας Ζάκος. Ο Δράκος κατόρθωσε να διαφύγει τραυματισμένος στο κεφάλι.
1956.—Ο αγωνιστής τής ΕΟΚΑ Χρίστος Κκέλης, ηγήθηκε επιθέσεως με όλμο εναντίον τού κατοχικού στρατιωτικού καταυλισμού Μα, μεταξύ Κισσόνεργας και Πέγειας.
1978.—Με μία πρωτοφανή απόφασή του, το Διεθνές Δικαστήριο τής Χάγης, αυτοανακηρύχθηκε αναρμόδιο γιά την οριοθέτηση τής υφαλοκρηπίδας στο Αιγαίο. Λίγους μήνες νωρίτερα, αυτή η απόφαση ήταν απαίτηση τής τουρκίας…
1981.—Ο Παλαιστίνιος ηγέτης Γιάσερ Αραφάτ, επισκέπτεται την Αθήνα ως προσκεκλημένος τής κυβερνήσεως ΠαΣοΚ.
1982.—Δημοσιεύματα εφημερίδων και των κρατικών Μ.Μ.Ε., αναφέρονται στον διαχειριστικό έλεγχο που θα γίνει στην Ανθρωπολογική Εταιρεία τού Άρη Πουλιανού, γιά το σπήλαιο των Πετραλώνων. Ο Ε.Ο.Τ. είχε καταγγείλει την σύμβαση με την οποία είχε παραχωρηθεί η διαχείριση τού Σπηλαίου στην Ανθρωπολογική Εταιρεία, ισχυριζόμενος ότι υφίσταντο οικονομικές ατασθαλίες. Ο εξονυχιστικός οικονομικός έλεγχος που ακολούθησε, απέδειξε τον Ιανουάριο τού 1983 ότι όχι μόνο δεν υφίσταντο οι κατηγορίες, αλλά ότι ο Άρης Πουλιανός είχε διαθέσει όλη την προσωπική του περιουσία γιά τις έρευνες στο σπήλαιο, χωρίς να υπολογιστούν και οι αμέτρητες ώρες εργασίας που αφιέρωσε ο ίδιος και η οικογένειά του. Τον Αύγουστο όμως τού 1983, εφ’ όσον η έξωσή του διά τής νομίμου οδού δεν πέτυχε, ακολούθησε ο βίαιος εκτοπισμός του από τον ερευνητικό χώρο, μέσω οργανωμένης ομάδας συγκατανευσιφάγων, οι οποίοι ξυλοκόπησαν τον ίδιο και τους συνεργάτες του. Οι συγκατανευσιφάγοι διορίστηκαν λίγες μέρες μετά ως δημόσιοι υπάλληλοι στο Υπουργείο Πολιτισμού και τον Ε.Ο.Τ.. Χαρακτηριστικά ο Άρης Πουλιανός δήλωσε ότι: «…αυτά συμβαίνουν εν πλήρη δημοκρατία τού Ανδρέα Παπανδρέου […] πώς να το καταπιώ και να κρύψω ένα τέτοιο γεγονός…». Επίσης εξέφρασε το παράπονό του γιά την παντελή απουσία τού Υπουργείου Πολιτισμού και την αδιαφορία τής Μελίνας Μερκούρη, η οποία δεν ήθελε να ακούσει καν γιά την υπόθεση.
.—Συνέβη αεροπορικό δυστύχημα τής Πολεμικής Αεροπορίας κατά την διάρκεια διατεταγμένης αποστολής. Σκοτώθηκαν δύο ιπτάμενοί μας στην περιοχή Αγίου Ιωάννη Απιδέας Λακωνίας, συνεπεία συντριβής τού αεροσκάφους. Κυβερνήτης ήταν ο Υποσμηναγός Κατσιφής Γεώργιος και συγκυβερνήτης ο Ανθυποσμηναγός Σαλβάρας Λάμπρος. http://www.pasoipa.org.gr/
1983.—Η Φανούλα Παπάζογλου εξελέγη ως πλήρες μέλος τής Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών (SANU). Η Παπάζογλου γεννήθηκε το 1917 από γονείς Έλληνες βλαχικής καταγωγής στο Μοναστήρι. Παρά την καταγωγή της από την Μακεδονία στην οποία αφιέρωσε την ζωή της, αρνήθηκε την καταγραφή της ως «Μακεδόνισσας», εθνική ονομασία που είχαν οικειοποιηθεί οι λεγόμενοι Σλαβομακεδόνες. Η ίδια αυτοπροσδιοριζόταν ως Γιουγκοσλάβα. Απεβίωσε στο Βελιγράδι το 2001, την νύχτα τής 26ης προς την 27η Ιανουαρίου.
1984.—Η δραχμή συμπεριλαμβάνεται στο σύστημα τού ECU, το οποίο δεν έχει υλική υπόσταση αλλά παίζει το ρόλο αποθεματικού νομίσματος και λογιστικής μονάδας γιά τους λογαριασμούς τής Κοινότητας. Η ισοτιμία διαμορφώνεται ως εξής: 1 ECU = 91,043 δραχμές.
1990.—Δραπέτευσαν 81 κρατούμενοι από την τρίτη πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού.
2001.—Νέο τρομοκρατικό χτύπημα μελών τού Ου-Τσε-Τσε (Τσάμηδες) στο αστυνομικό τμήμα τής Παραμυθιάς τής Ηπείρου.
2011.—Ο Ν. Ρουμελιώτης, πρόεδρος των εργαζομένων στο Κέντρο Πληροφορικής Υπουργείου Οικονομικών (ΚΕ.Π.Υ.Ο.), στην εκπομπή τού δημοσιογράφου Γιώργου Παπαδάκη στον ΑΝΤ1, ανέφερε ότι την φοροδιαφυγή την κάνουν αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις.
2015.—Ὑπογράφηκε ἡ σύμβαση γιὰ τὴν παράδοση 14 περιφερειακῶν ἀεροδρομίων σὲ ἑταιρεία κυρίως Γερμανικῶν συμφερόντων (κοινοπραξία FRAPORT AG-SLENTEL Ltd), μὲ ἐνδείξεις συμμετοχῆς στὸ Διοικητικὸ της Συμβούλιο καὶ τριῶν τούρκων. Ἡ ὑλοποίηση τοῦ συγκεκριμένου σχεδίου περιλαμβανόταν στὸ Μνημόνιο τὸ ὁποῖο ἔγινε νόμος τοῦ κράτους στὶς 14 Αὐγούστου 2015. Ὁ νέος πρόεδρος τοῦ ΤΑΙΠΕΔ, Ἀστέριος (Στέργιος) Πιτσιόρλας, εἶναι ἀπόφοιτος τῆς Νομικῆς τοῦ ΑΠΘ καὶ διετέλεσε ὀργανωτικὸ στέλεχος τοῦ «ΡΗΓΑ» στὴν Θεσσαλονίκη, ἡγετικὸ στέλεχος τοῦ Κ.Κ.Ε. Ἐσωτερικοῦ, τῆς Ε.Α.Ρ., καὶ τοῦ ΣΥΝ καὶ «δεξί χέρι» τοῦ τότε προέδρου τοῦ Συνασπισμοῦ, Ν. Κωνσταντόπουλου. Ὁ Ἀντώνης Λεούσης, διευθύνων σύμβουλος τοῦ ΤΑΙΠΕΔ, ὑπῆρξε ἐπίσης ΚΝΙΤΗΣ ὡς νεολαῖος, μέλος τοῦ Κ.Κ.Ε. ἔως τὸ 1991, ὁπότε καὶ μεταπήδησε στὸν Συνασπισμό, καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὸν ΣΥΡΙΖΑ.