,
,
17 Δεκεμβρίου
,
546.—Σαν σήμερα η Ρώμη κυριεύτηκε από τους Γότθους. Με τις διαφωνίες που μεσολάβησαν μεταξύ των Ρωμαίων στρατηγών Βελισσάριου και Ναρσή, και, κατά την διάρκεια τής απουσίας τού Βελισσάριου στην Κωνσταντινούπολη, οι Γότθοι συσπειρώθηκαν με αρχηγό τον Τωτίλα και βρήκαν την ευκαιρία να επανακυριεύσουν την Ρώμη, περιορίζοντας τους Ρωμαίους σε μερικές μόνο οχυρές πόλεις, όπως η Φλωρεντία, η Ραβένα, η Περισία (Περούτζια), το Ρήγιο (Ρέτζιο), ο Τάρας κ.ά. Στην συνέχεια ο Τωτίλας έστειλε πρέσβεις στην Κωνσταντινούπολη προτείνοντας ειρήνη στον Αυτοκράτορα Ιουστινιανό Α΄, ο οποίος όμως την απέρριψε.
769.—Η όμορφη και φιλόδοξη Ειρήνη η Αθηναία, η οποία στις 3 Σεπτεμβρίου αρραβωνιάστηκε με τον Λέοντα Δ΄, γυιό τού Κωνσταντίνου Ε΄ στην εκκλησία τού Φάρου, στέφεται Βασίλισσα.
920.—Επισημοποιείται η άνοδος στον θρόνο τού Ρωμανού Λεκαπηνού, ο οποίος στέφθηκε συμβασιλέας τού ανήλικου Κωνσταντίνου Ζ΄ Πορφυρογέννητου, γυιού τού Λέοντα Στ΄. Ο Ρωμανός, σε συνεννόηση με τον πατριάρχη Νικόλαο Μυστικό, επικράτησε στην εσωτερική διαμάχη που είχε με τον Λέοντα Φωκά γιά τον έλεγχο τής εξουσίας. Σύντομα έστεψε συναυτοκράτορες τους γυιούς του, Χριστόφορο, Στέφανο και Κωνσταντίνο. Αναλαμβάνοντας τον θρόνο, ο Ρωμανός Α΄ Λεκαπηνός έπρεπε να αντιμετωπίσει τους εξωτερικούς κινδύνους που απειλούσαν την Αυτοκρατορία σε δύο μέτωπα· των βούργαρων τού Συμεών με τις επιδρομές τους στην Θράκη, και των Αράβων που απειλούσαν τα εδάφη στην Μικρά Ασία.
1522.—Οι μωαμεθανοί σημειώνουν νίκες και αλώνουν θέσεις τής πολιορκημένης Ρόδου.
1803.—Μετά τον ηρωικό θάνατο τού ιερομόναχου Σαμουήλ και των ελάχιστων Σουλιωτών στο Κούγκι, ο Βελή πασάς βρήκε αφορμή και δεν τήρησε την συμφωνία ειρήνης με τους Σουλιώτες. Η πορεία διαφυγής από τις τουρκαλβανικές ορδές έγινε υπό συνεχείς μάχες. Η μία ομάδα με τον Φώτο Τζαβέλλα κατευθύνθηκε προς την Πάργα όπου κατάφερε να φτάσει ασφαλής. Η δεύτερη αποκλείστηκε στο Ζάλογγο όπου οι περισσότεροι άντρες θα αποδεκατιστούν, ενώ μία ομάδα γυναικόπαιδων θα καταφύγει στους βράχους του. Η τρίτη ομάδα θα φτάσει στο Βουλγαρέλι, όπου μαζί με τους Μποτσαραίους θα αναχωρήσουν προς τα Άγραφα και την μονή Σέλτσου.
1817.—Δημοσιεύεται το νέο Σύνταγμα των Ιόνιων Νησιών, το οποίο, παρά την ύπαρξη Γερουσίας και Βουλής δεν μπορεί να θεωρηθεί φιλελεύθερο, αφού ο Άγγλος αρμοστής διατηρεί το δικαίωμα τής αρνησικυρίας. Το Σύνταγμα αυτό ίσχυσε μέχρι την ένωση των Επτανήσων με την Ελλάδα. Ο πρώτος Βρετανός αρμοστής (Lord High Commissioner Sir Thomas Maitland) Θωμάς Μεϊτλάνδος τού Ιονίου Κράτους (1816-1825), μέχρι τότε διοικητής των βρετανικών δυνάμεων τής Μεσογείου και κυβερνήτης τής Μάλτας, είχε συγκεκριμένους τρόπους να αντιμετωπίζει τους λαούς στις Ινδίες, στον Άγιο Δομίνικο και στην Κεϋλάνη όπου είχε υπηρετήσει. Το έτος 1817 επέβαλε Σύνταγμα που άρχισε να εφαρμόζεται από το 1818, προκαλώντας πολλές αντιδράσεις. Η πολιτική που ακολούθησε ήταν ανθελληνική και συνέπλεε βεβαίως με την γενικότερη καταφανή υποστήριξη τής βρετανικής πολιτικής προς την Υψηλή Πύλη. Στις 23 Φεβρουαρίου 1821, πενήντα επτά επιφανείς Ζακυνθινοί αναφέρθηκαν στον βασιλιά τής Αγγλίας Γεώργιο 4ο (IV), ζητώντας την αλλαγή τού Συντάγματος. Το κίνημα που ακολούθησε ανετράπη και ο επόμενος επίτροπος, Βρετανός στρατηγός Σερ Φρέντερικ Άνταμς (Sir Frederick Adams), επέβαλε στρατιωτικό νόμο.
1820.—Την ημέρα τής εορτής τού Αγίου Διονυσίου, στις 3:45 μετά τα μεσάνυχτα, ένας σεισμός μεγέθους 6,7 Ρίχτερ ρήμαξε την Ζάκυνθο. Σύμφωνα με τις αναφορές, εβδομήντα εννέα σπίτια ξεθεμελιώθηκαν, 807 αχρηστεύτηκαν, 8 άνθρωποι έχασαν την ζωή τους (οι δύο από πνιγμό) και 23 τραυματίστηκαν.
1824.—«Ἤρχισε τὰς ἐργασίας αὐτῆς ἡ τακτική Συνέλευσις τῆς Δυτικῆς Ἑλλάδος ὑπό τὴν Προεδρείαν τοῦ στρατηγοῦ Τσόγκα εἰς Αἰτωλικόν».
1827.—(ν.ημ.) Ο Άστιγξ, επιβαίνων τής «Καρτερίας», καταλαμβάνει το Βασιλάδι στην λιμνοθάλασσα τού Μεσολογγίου (βλ. και 6/12 π.ημ.).
1833.—Έκθεση τής Χωροφυλακής στην περιφέρεια Μάνης, γνωστοποιεί την έκρυθμη κατάσταση από τον ξεσηκωμό των κατοίκων, εξ αιτίας των άθλιων αλλαγών τις οποίες επέβαλε το καθεστώς τής Βαυαροκρατίας. Η ρήξη τής Αντιβασιλείας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, διέσπασε την Ελληνική Εκκλησία από τον πνευματικό της ηγέτη, ενώ οι Βαυαροί κατάργησαν 449 μονές. Οι Μανιάτες επαναστάτησαν κυριολεκτικά!
1866.—Ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος συγκροτεί το λεγόμενο Μέγα Υπουργείον του, με την συμμετοχή τού Χαρίλαου Τρικούπη.
1887.—Νέος Δήμαρχος Αθηνών ο Τιμολέων Φιλήμων. Η θητεία του έληξε στις 30 Σεπτεμβρίου τού 1891 όπου και ανέλαβε ο Μελάς Μιχαήλ.
1889.—Λόγω τού ψηφίσματος των πληρεξουσίων τής Κρήτης, το οποίο προέβλεπε την ένωση τού νησιού με την υπόλοιπη Ελλάδα, η Υψηλή Πύλη ανακάλεσε τα προνόμια που προβλέπονταν στον Χάρτη τής Χαλέπας. Το νησί υποφέρει…
1904.—Σαν σήμερα τις βραδινές ώρες, τουρκικό σώμα τριακοσίων ανδρών περικύκλωσε ένα σπίτι μικρού χωριού κοντά στην Πρέσπα. Οι τούρκοι είχαν ειδοποιηθεί από Έλληνα πράκτορα, ότι σε αυτό κρύβονται δέκα (ή είκοσι) βούργαροι, συνεργάτες τού τρομερού κομιτατζή Μήτρου Βλάχου. Οι βούργαροι είχαν καταφύγει ηττημένοι στην περιοχή, μετά την μάχη τής 2ας Δεκεμβρίου με τον καπετάν Ρούβα και τον Παπασταύρο, ενώ άλλοι 4 τραυματίες σύντροφοί τους πήγαν σε διπλανό χωριό. Μετά από σύντομη μάχη με τους τούρκους, εξοντώθηκαν όλοι εκτός ενός, με ξιφολόγχες, ενώ μετά από λίγο το ίδιο συνέβη στο διπλανό χωριό με τους άλλους τέσσερεις.
.—Ο καπετάν Βάρδας ο οποίος είχε στρατοπεδεύσει στην μάνδρα τού Κυριάζου [ενός γενίτσαρου βουργαρόφρονα ποιμένα ο οποίος στο ίδιο μέρος φιλοξενούσε κομιτατζήδες μέχρις ότου εμφανίστηκε ο Βάρδας και εξαφανίστηκαν όλοι, μαζί με τον ποιμένα], πληροφορήθηκε την πλέον χαρμόσυνη είδηση. Την εκτέλεση τού Θανάση Βάγια. Εδώ και καιρό, ο καπετάνιος είχε δημιουργήσει και απλώσει ένα δίκτυο Μακεδόνων κατασκόπων, με αποκλειστικό σκοπό την εύρεση και εκτέλεση τού προδότη ο οποίος κατέδωσε και έφερε την ευθύνη γιά τον θάνατο τού Παύλου Μελά. Το κάθαρμα, τού οποίου το κεφάλι ταξίδευε πλέον γιά Τρίκαλα δίχως το υπόλοιπο σώμα, κατά μεγάλη σύμπτωση είχε το ίδιο όνομα με τον υπηρέτη τού Αλή Πασά στην Ήπειρο· Θανάσης Βάγιας. (Ν’ αγιάσει το χέρι τού Μακεδονομάχου που τον μακέλεψε.)
1907.—Ο Γάλλος στρατιωτικός ακόλουθος στην Αθήνα λοχαγός Bremond d’ Ars, στην αναφορά του με ημερομηνία 17 Δεκεμβρίου 1907, περιγράφει τα παλληκάρια τού Μακεδονικού Αγώνα και τα συγκρίνει με τους βούργαρους. Στην σύγκριση, φαίνεται καθαρά η ρευστή εθνική συνείδηση των βούργαρων κομιτατζήδων. «[…] Οι Έλληνες armatoles (αρματολοί) είναι πραγματικοί επαγγελματίες, εύρωστοι και ατρόμητοι, αγαπούν την δουλειά που κάνουν. Συνδυάζουν μ’ αυτά και ένα έντονο πατριωτικό αίσθημα. Δεν υπάρχει κανένα παράδειγμα στο οποίο μία ελληνική ομάδα ανταρτών πέρασε με το μέρος των βουλγάρων ή προσηλυτίστηκε στον Εξαρχισμό, ενώ το αντίστροφο είναι συνηθισμένο. Είδα στον Βόλο έξι αιχμαλώτους βουλγάρους οι οποίοι προσηλυτίστηκαν αμέσως στην ορθοδοξία. Στο Πετρίτσι (Σαντζάκιο των Σερρών), μία βουλγαρική συμμορία 25 ανδρών εξαγοράστηκε από τους Έλληνες και τέθηκε στο πλευρό τους…».
.—Οι σταφιδοπαραγωγοί πραγματοποιούν συλλαλητήριο στον Πύργο Ηλείας.
1909.—Οι νεότουρκοι δολοφονούν τον διερμηνέα τού Ελληνικού Προξενείου Σερρών, Ιωάννη Παπάζογλου, ενώ αυτός βάδιζε στην προκυμαία τής Θεσσαλονίκης. Υπήρξε Μακεδονομάχος και εθνικός εργάτης με πολυποίκιλο έργο.
1912.—Ο Ελληνικός στρατός περιορίζεται σε δράση πυροβολικού και περιπόλων. Ο Στρατός τής Ηπείρου κατά την έναρξη τού πολέμου αν και ολιγάριθμος, ξεκίνησε να επιχειρεί εναντίον τού τουρκικού, σημειώνοντας σπουδαίες νίκες έως τις αρχές Νοεμβρίου. Θεωρητικά πλέον ο δρόμος γιά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων είχε ανοίξει. Υπήρχαν όμως τεράστιες δυσκολίες που κώλυαν την επίθεση, διότι οι τούρκοι είχαν μετακινηθεί στο ισχυρώς οχυρωμένο Μπιζάνι. Αυτές οι δυσχέρειες, σε συνδυασμό με το δριμύ ψύχος και την έλλειψη εφοδίων, είχαν καθηλώσει τον Ελληνικό στρατό σε αμυντική θέση. Ο αφανής ήρωας στην υπόθεση των οχυρών τού Μπιζανίου και τής βοήθειας που προσέφερε με τις πληροφορίες που έδωσε στον Ελληνικό Στρατό, είναι ο Έλληνας στην καταγωγή Νικολάκη εφέντη-Νικόλαος Μιζαντζιόγλου, που υπηρετούσε τότε ως αξιωματικός μηχανικού στον οθωμανικό στρατό. Με την μεσολάβηση τού μητροπολίτη Γερβάσιου, αντέγραψε τα σχέδια των οχυρών και τα έστειλε στο Ελληνικό στρατηγείο μαζί με πλήθος άλλες πληροφορίες.
.—Αρχίζει Διάσκεψη στο Λονδίνο γιά τα θέματα των διαφορών Ελλάδος, Σερβίας, Μαυροβουνίου και βουργαρίας, έναντι τής τουρκίας. Αφορά την συμφωνία γιά ειρηνική λύση στην Χερσόνησο τού Αίμου, μετά από τον πόλεμο των χριστιανικών κρατών και τής τουρκίας. Η Διάσκεψη θα λήξει στις 10/1/1913. Το σημαντικότερο κατά τις εργασίες τής Διασκέψεως, είναι μία πληροφορία που σώζει ο Driault και αναφέρει τα εξής: «[…] Ο Βενιζέλος εφαίνετο διατεθειμένος να δεχθεί όπως η μεθόριος τής Βουλγαρίας προσεγγίσει εις απόστασιν 14χλμ. από την Θεσ/νίκην με την σκέψιν ότι εγκαθιστών την Βουλγαρίαν εις Μακεδονίαν θα εθεμελίωνε κατά μόνιμον τρόπον την Βαλκανικήν συμμαχίαν» (!..)
1913.—(ν. ημ.) Υπογράφεται Πρωτόκολλο στην Φλωρεντία, μεταξύ των Μεγάλων Δυνάμεων (Αγγλίας, Γαλλίας, Αυστρίας, Ρωσίας, Γερμανίας και Ιταλίας), το οποίο διατυπώνει την οριοθέτηση τού νεοσυσταθέντος αλβανικού κράτους. Το Πρωτόκολλο θα υποβληθεί στην Πρεσβευτική Διάσκεψη τού Λονδίνου και βάσει αυτού χαράχθηκαν τα όρια τής αλβανίας και τής παραχωρήθηκε το βόρειο τμήμα τής Ηπείρου. Το συγκεκριμένο Πρωτόκολλο βασίστηκε (υποτίθεται) στο πόρισμα μιάς Διεθνούς Επιτροπής, η οποία έλαβε υπ’ όψιν αποκλειστικά ως κριτήριο την γλώσσα. Ο πραγματικός λόγος, όμως, ήταν η μεροληψία και η εύκολη παραποίηση των δεδομένων εξ αιτίας τού γλωσσικού. Μέσω αυτού, αποδόθηκαν στους αλβανούς οι πανάρχαιες ελληνικότατες και ελληνόφωνες πόλεις όπως το Αργυρόκαστρο, το Δέλβινο, το Λεσκοβίκι, η Πρεμετή, η Κορυτσά κ.α. Στις χλιαρές αντιδράσεις τής Ελληνικής Κυβερνήσεως, οι πρεσβευτές των Μεγάλων Δυνάμεων επέδωσαν εκβιαστική Διακοίνωση, με την οποία τής γνωστοποίησαν ότι η οριστική απόφαση γιά την παραχώρηση των νήσων τού Αιγαίου στην Ελλάδα εξαρτάται από την πλήρη συμμόρφωσή της στους όρους τού Πρωτοκόλλου τής Φλωρεντίας. Το παράλογο τής αποφάσεως δεν συνιστάται απλώς στο ότι παραχωρήθηκε στους αλβανούς μία περιοχή γιά την οποία ουδέποτε πολέμησαν, και με κανέναν τρόπο δεν τους ανήκει, αλλά περισσότερο στην καταφανή παράβλεψη των δημογραφικών στοιχείων. Η πλειοψηφία των κατοίκων ήταν Έλληνες και μάλιστα αυτόχθονες από αρχαιοτάτων χρόνων. Η Ελλάς, μέσω τού πρωθυπουργού της, έσπευσε να διατυπώσει τις… επιφυλάξεις της (!..)
.—Η κυβέρνηση επιδίδει διακοίνωση προς τις Μεγάλες Δυνάμεις σχετικά με το ζήτημα των νησιών τού Αιγαίου και τής Ηπείρου. Η Ελλάδα δεν προτίθεται να εκκενώσει την Ήπειρο πριν εκκενωθούν τα Δωδεκάνησα και πριν αναγνωρισθεί η κυριαρχία μας και στα υπόλοιπα νησιά τού Αιγαίου.
1915.—Νέα καταπάτηση Ελληνικού εδάφους από τους φερομένους ως Συμμάχους μας. Το καταδρομικό “Έλλη” επιστρέφει από το νησί αφού οι Γάλλοι πρόλαβαν να το καταλάβουν στις 14-17/12. Οι κάτοικοι τού μικρού νησιού που βρίσκεται πάρα πολύ κοντά στις μικρασιατικές ακτές, κατάφεραν να διασώσουν αλώβητα το θρήσκευμα και το εθνικό φρόνημά τους κατά την περίοδο τής τουρκοκρατίας. Μετά την έναρξη τού Α΄ Βαλκανικού πολέμου, η Δημογεροντία τού Καστελλόριζου έστειλε υπόμνημα στον Βενιζέλο με το οποίο ζητούσε την ένωση τού νησιού με την Ελλάδα. Ο Βενιζέλος αρνήθηκε φοβούμενος διεθνείς επιπλοκές…
.—Γερμανικά αεροπλάνα τύπου “Ζέπελιν” βομβαρδίζουν την πόλη τής Θεσσαλονίκης. Ευτυχώς οι ζημιές ήταν μικρές. Η Θεσσαλονίκη αποτελούσε την βάση των στρατευμάτων τής ΑΝΤΑΝΤ και τον πρώτο λόγο ως ανώτατος διοικητής, είχε ο Γάλλος αρχιστράτηγος Μωρίς Σαράϊγ (Maurice Sarrail). Η πόλη τελούσε υπό γαλλικό στρατιωτικό νόμο, τα ελληνικά παράλια αποκλείστηκαν και εκτός άλλων, οι Σύμμαχοι τού Ελευθέριου Βενιζέλου απαιτούσαν την αποστράτευση τού Ελληνικού στρατού και την αντικατάσταση τής κυβερνήσεως Σκουλούδη.
1916.—Αυστριακός πρέσβης τής Κωνσταντινουπόλεως Pallavicini πληροφορεί την κυβέρνησή του (με επιστολή που φέρει σημερινή ημερομηνία), γιά τα τελευταία τραγικά γεγονότα στον Πόντο και συγκεκριμένα στην μαρτυρική Αμισό: «Στην περιφέρεια Σαμψούντας έκαψαν 11 χωριά. Η λεηλασία συνεχίζεται. Οι χωρικοί κακοποιούνται.»
1918.—(17/30). Η κυβέρνηση καταθέτει προς την Συμμαχική επιτροπή τού Συνεδρίου τής ειρήνης, υπόμνημα με τις ελληνικές διεκδικήσεις γιά τα Δωδεκάνησα, μετά την παραίτηση τής τουρκίας (τυπικά) υπέρ τής Ιταλίας. Στο υπόμνημα που υπέβαλε προς το Συμμαχικό Συμβούλιο με τις διεκδικήσεις τής Ελλάδος, ο Βενιζέλος ζήτησε μεταξύ άλλων να περιληφθεί ο ανατολικός Πόντος στην Αρμενία. Μετά από αυτό ο εφησυχασμός των Ποντίων γύρω από το ζήτημα έλαβε τέλος. Όμως, η κινητοποίηση των Ποντίων προκειμένου να πείσουν τον Βενιζέλο να αλλάξει πολιτική δεν είχε αποτέλεσμα, όπως δεν είχαν αποτέλεσμα και τα υπομνήματα που υπέβαλαν στους Συμμάχους.
1919.—Στο μέτωπο στην Μ. Ασία γίνεται δράση περιπόλων.
1920.—Ο Ελληνικός στρατός στην Μικρά Ασία μάχεται μάχες προφυλακών.
.—Οι κεμαλικές δυνάμεις αγωνίζονταν να συντρίψουν τον αποστάτη πλέον Ετέμ μπέη, ο οποίος εκδιώχθηκε από την Κιουτάχεια.
.—Με την σύμπραξη όλων των αλλοδαπών «Συμμάχων» κατά των δικαιωμάτων και τής ατομικής ελευθερίας των Ελλήνων τής Βορείου Ηπείρου, γίνεται αποδεκτή η ένταξη ως μέλος τής Κοινωνίας των Εθνών, τού νεοϊδρυμένου και τυραννικότατου κράτους τής αλβανίας.
1921.—Η Ελληνική στρατιά στην Μικρά Ασία δρα με πυροβολικό και περιπόλους.
1923.—Το στρατιωτικό πραξικόπημα των βενιζελικών, μέσω τού αρχηγού του Αλέξανδρου Οθωναίου, αρνείται το αποτέλεσμα των χθεσινών εκλογών. Στις εκλογές δεν έλαβαν μέρος οι φιλοβασιλικές παρατάξεις, με αποτέλεσμα να νικήσει με μεγάλη διαφορά το κόμμα των Φιλελεύθερων, οι οποίοι όμως υποσχέθηκαν να μην αλλάξουν το πολιτειακό. Αυτή ήταν και η προστριβή τους με τους ακραίους τού στρατιωτικού κινήματος τού Βενιζέλου.
1924.—Εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης και ενθρονίστηκε αυθημερόν, ο Κωνσταντίνος ΣΤ΄. Παρέμεινε στον Πατριαρχικό θρόνο μόνον γιά σαράντα τρείς ημέρες, μέχρι τις 30 Ιανουαρίου 1925, οπότε, θεωρήθηκε ανταλλάξιμος (…) και απελάθηκε. Γεννήθηκε το 1859 στην Συκή (ή Σιγή) τής Προποντίδας, κοντά στην Προύσα.
1925.—Ρωσία και τουρκία ενισχύουν ακόμη περισσότερο τους δεσμούς τους, με την υπογραφή τού Συμφώνου ουδετερότητας των Παρισίων. Ούτε λίγο ούτε πολύ, συμφώνησαν να μην συστήσουν συμμαχία ή να υπογράψουν οποιαδήποτε Συνθήκη με άλλο κράτος, το οποίο μπορεί να στραφεί εναντίον ενός των συμβαλλομένων.
1927.—Η Βουλή αποφασίζει την δίωξη κομμουνιστών βουλευτών, γιά την προσπάθεια ανατροπής τού καθεστώτος και την αυτονόμηση τής Μακεδονίας.
1929.—Η δημόσια ομολογία τού Ελευθέριου Βενιζέλου γιά τον Εθνικό Διχασμό. Κατά την διάρκεια αγορεύσεώς του στην Βουλή, ο Ελευθέριος Βενιζέλος ομολόγησε ότι είναι ο κύριος υπαίτιος τού Εθνικού διχασμού και ότι μοναδική πλέον επιθυμία του, πριν κλείσει τα μάτια, είναι να εξαλειφθεί αυτή η διαίρεση. «[…] Κύριοι, πρέπει νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ σᾶς εἴπω ὅτι ἐγὼ ὑπῆρξα ὁ κύριος αἴτιος διότι ἐδιχάσθη ὁ Ἑλληνικὸς λαὸς κατὰ τὸν μέγαν πόλεμον. […] Ἀναγνωρίζω μόνον ὅτι ἐγώ, καλῶς ἤ κακῶς, εἶμαι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἐπροκάλεσα τὸν διχασμὸν αὐτόν. Καὶ […] πρὶν κλείσω τὰ μάτια μου, (ἐπιθυμῶ) νὰ ἴδω ὅτι αὐτὸ τὸ χᾶσμα ἐγεφυρώθη καὶ ὅτι ἡ διαίρεσις τὴν ὁποίαν ἡ πολιτικὴ μου ἐπροκάλεσε διὰ μεγάλους λόγους, τοὺς ὁποίους θὰ ἐκτιμήση ἡ ἱστορία, ἐξηλείφθη». (Πηγή: Τα επίσημα πρακτικά των συνεδριάσεων τής Βουλής, κατά την διάρκεια μίας αγορεύσεώς του στις 17 Δεκεμβρίου τού 1929).
1935.—Σε μία επιστολή του προς την Πηνελόπη Δέλτα, ο Πλαστήρας γράφει γιά τον Κονδύλη: «[…] Πώς θα λυθεί το μεγάλο αυτό πρόβλημα; Βεβαίως με συμβιβασμούς, με υποχωρήσεις, με περιστροφές, που δίδουν θέσιν εις την πρώτην γραμμήν τής πολιτικής ζωής τού έθνους εις τα ανθρωπάρια τύπου Κονδύλη και Σία, δ ε ν λ ύ ε τ α ι». Να σημειωθεί ότι οι δύο άνδρες ήταν άσπονδοι εχθροί, ενώ έναν χρόνο νωρίτερα και ανήμερα Χριστουγέννων, είχε γίνει δολοφονική απόπειρα κατά τού Κονδύλη.
1940.—Στο αλβανικό μέτωπο ο Ελληνικός στρατός με σκληρές μάχες καταδιώκει τους Ιταλούς προς την Κλεισούρα.
.—Το ύψωμα 613 καταλήφθηκε τελικά, μέσα σε χιονοθύελλα και πολύνεκρο αγώνα εκ τού συστάδην, με αποτέλεσμα ο εχθρός να εγκαταλείψει και το Μάλι Βάριτ βορειότερα.
.—Ιδρύεται στην Κορυτσά, μετά την απελευθέρωσή της από τον Ελληνικό Στρατό (22/11), Πυροσβεστικός Σταθμός Γ΄ Τάξεως, με Διοικητή τον Σταθμάρχη Β΄ Σταθόπουλο Τρύφωνα.
1942.—Στο «Βορειοηπειρωτικό» ζήτημα το οποίο έθεσε σε διεθνή Σύσκεψη η εξόριστη Ελληνική κυβέρνηση, έλαβε μια πλήρως κενή απάντηση. Ο ΥΠΕΞ τής Αγγλίας είπε: «[…] Η κυβέρνηση τής Αυτού Μεγαλειότητος θεωρεί το ζήτημα των αλβανικών συνόρων ως μίαν υπόθεσιν, η οποία θα εξετασθεί μετά τον πόλεμον υπό τής Διασκέψεως Ειρήνης.» Την άθλια στάση υιοθέτησαν οι ΗΠΑ, η ΕΣΣΔ κ.α.
1943.—Ο Γερμανικός στρατός κατοχής ολοκληρώνει την καταστροφή τής Πτέρης (Φτέρης) Αχαΐας. Πριν από τους Γερμανούς, τον ίδιο χρόνο, είχε γίνει η μάχη στο Πυργάκι εναντίον των Ιταλών, στην οποία είχαν συμμετάσχει και Φτεραίοι. Μετά την μάχη, ένα Ιταλικό τάγμα εγκαταστάθηκε στην Φτέρη γιά τέσσερεις ημέρες. Συνελήφθησαν ο Θ. Αντωνιάδης και ο Γ. Πανουτσόπουλος και εκτελέστηκαν στο προσκυνητάρι Πετσάκων· στην θέση αυτή υπάρχει ένα μικρό απέριττο μνημείο. Οι Ιταλοί έκαψαν τότε ένα τμήμα τής Φτέρης και την καταστροφή ολοκλήρωσαν οι Γερμανοί, σαν σήμερα, μετά από το ολοκαύτωμα των Καλαβρύτων. Έκαψαν και την κεντρική εκκλησία τής Κοιμήσεως τής Θεοτόκου. Στον ναό αυτό υπήρχαν πριν από την καταστροφή προπολεμικά δύο παλιές εικόνες αξίας, τού Χριστού και τής Παναγίας.
.—Αντάρτες τής εθνικής αντιστασιακής οργανώσεως ΠΑΟ, επιτίθενται σε καταυλισμό βούργαρων στην Ξυλούπολη, κοντά στον Λαχανά (κεντρική Μακεδονία). Εξόντωσαν επτά, αιχμαλωτίζοντας άλλους δύο.
1944.—«Δεκεμβριανά». Οι κομμουνιστές επιχείρησαν επιτυχημένη νυχτερινή επίθεση στην Κηφισιά, κατά την οποία απήγαγαν αρκετούς Βρετανούς.
1945.—Γίνεται γνωστό ότι συνελήφθη ο προξενικός γραμματέας τής γερμανικής πρεσβείας στην Αθήνα, κατά την περίοδο τής Κατοχής. Ο Αρθούρος Ζάϊτς, υπήρξε ένας από τους αρχηγούς των Γερμανών κατασκόπων.
1951.—Σκοτώθηκε ο πιλότος μας Παναγιώτης Λυμπερόπουλος, όταν κατά την διάρκεια εκπαιδευτικής ασκήσεως βολής στην Δεκέλεια Αττικής, το αεροσκάφος του, κατέπεσε και συνετρίβη. http://www.pasoipa.org.gr/
1952.—Ξημερώματα προς 18 τού μήνα, ένας εξαιρετικού μεγέθους σεισμός ο οποίος έφθασε τα 7,0 Ρίχτερ έπληξε την Κρήτη. Ευτυχώς, ίσως λόγω μεγάλου εστιακού βάθους, δεν καταγράφηκαν θύματα και σοβαρές καταστροφές.
1954.—Επικυρώθηκε σαν σήμερα από την Γενική Συνέλευση τού Ο.Η.Ε., η απόφαση τού Οργανισμού τής 15ης Δεκεμβρίου, περί τής μη αναγνωρίσεως τού δικαιώματος αυτοδιαθέσεως τής Κύπρου. Η επικύρωση έγινε λίγες ώρες πριν από την λήξη τής 9ης Συνόδου, με 50 ψήφους υπέρ, έναντι καμμίας αρνητικής και 8 αποχών. Τα ενδιαφερόμενα μέρη έσπευσαν όλα να εκφράσουν ικανοποίηση (!..) γι’ αυτή την απόφαση, ή μάλλον γιά την συμφωνία να μην παρθεί απόφαση.
.—Μετά το αρνητικό Ψήφισμα τής Ολομέλειας τής Γενικής Συνελεύσεως τού Ο.Η.Ε., σε ένδειξη διαμαρτυρίας οργανώθηκαν τεράστιες διαδηλώσεις στην Κύπρο. Οι κατοχικοί Άγγλοι θα παρέμβουν με ωμή βία γιά να τις διαλύσουν.
.—Την ίδια ημέρα και γιά τον ίδιο λόγο, γίνονται ανάλογα τεράστιες συγκεντρώσεις σε όλες τις πόλεις τής μητροπολιτικής Ελλάδος, με πρωτοστάτες την εθνικά ευαίσθητη νεολαία μας. Σύνθημα των διαδηλώσεων ήταν η αυτοδιάθεση και κατόπιν η Ένωση τής Κύπρου με την μητέρα Ελλάδα.
1955.—Τελείται ἡ κηδεία τοῦ ἀγωνιστὴ τῆς ΕΟΚΑ, Χαράλαμπου Μούσκου. Τὸ φέρετρο τοῦ ἡρωικοῦ παλληκαριοῦ τυλιγμένο μὲ τὴν Γαλανόλευκη καὶ καλυμμένο μὲ λουλούδια καὶ στεφάνια, μεταφέρθηκε ἀπὸ τὸ Νοσοκομεῖο τῆς Παντάγιας στὴν Λευκωσία, συνοδευόμενο ἀπὸ νεκρικὴ πομπὴ 5 χιλιομέτρων!.. Πλῆθος Ἑλλήνων τῆς Κύπρου στὶς δύο μεριὲς τοῦ δρόμου ἀπ΄ ὅπου κι’ ἄν περνοῦσε τὸ φέρετρο μὲ τὴν σορὸ τοῦ Χαράλαμπου, γονάτιζε κι’ ἔκανε τὸν σταυρὸ του ὁρκιζόμενο Ἕνωση ἤ Θάνατο.
1973.—Επίσημη ανακοίνωση γνωστοποιεί την ανακάλυψη πετρελαίου στην περιοχή Πρίνος τής Θάσου.
1977.—Σαν σήμερα, κάποιος δημόσιος υπάλληλος (διευθυντής τής κρατικής τηλεοράσεως), παρουσίασε το Ιερό Ευαγγέλιο μεταφρασμένο στην δημοτική. Την ίδια χρονιά πάρθηκε απόφαση, η οποία όριζε ότι όλα τα δημόσια έγγραφα πρέπει να συντάσσονται στην Δημοτική γλώσσα.
1978.—Δεκάδες βόμβες εκρήγνυνται σε Αθήνα και Πειραιά τις νυχτερινές ώρες. Αναφέρθηκαν 7 τραυματισμοί.
1990.—Οι κατήγοροι (βουλευτές) τού σκανδάλου Κοσκωτά, τάσσονται κατά τής συλλήψεως και παραπομπής τού προέδρου τού ΠΑ.ΣΟ.Κ Ανδρέα Παπανδρέου. Πέντε χρόνια μετά, την Πρωτοχρονιά τού 1995, ο ίδιος ο Παπανδρέου ανέστηλε κάθε δίωξη γιά το συγκεκριμένο σκάνδαλο (…)Γνωστές τακτικές τής φαυλοκρατίας.
1991.—Στο πανεπιστήμιο τής Άγκυρας ιδρύεται έδρα νεοελληνικής γλώσσας και φιλολογίας. Ως ανταπόδοση ( ; ), 250 τούρκοι φοιτητές σπουδάζουν σε ελληνικά πανεπιστήμια επιλέγοντας κυρίως το μάθημα τής ιστορίας (…)
.—Στην Αθήνα κατά την διεξαγωγή τής δίκης τού Παλαιστινίου Ρασίντ, ο εισαγγελέας ζητά την ενοχή τού κατηγορούμενου γιά την τοποθέτηση τής βόμβας στο αεροσκάφος τής ΠΑΝ-ΑΜ το 1982 και γιά ανθρωποκτονία. Οι ΗΠΑ ζητούσαν την έκδοσή του με βάση την διεθνή συμφωνία των αερομεταφορών που προέβλεπε την έκδοση τού κατηγορούμενου, διαφορετικά όφειλε να δικαστεί στην χώρα συλλήψεώς του. Παρά την αρχική απόφαση τού Αρείου Πάγου, ο Μητσοτάκης έβγαλε απόφαση ότι δεν θα εκδοθεί και δικάστηκε στην Ελλάδα.
1997.—Σαράντα δύο Έλληνες είναι ανάμεσα στους 70 ανθρώπους που επέβαιναν στο ουκρανικό αεροσκάφος τύπου “Γιάκοβλεφ“, το οποίο συνετρίβη στην περιοχή τής Πιερίας.
2015.—Ὑπερψηφίστηκε ἀπὸ τὴν ἁρμόδια Ἐπιτροπὴ τῆς Βουλῆς τὸ νομοσχέδιο γιὰ τὸ σύμφωνο συμβιώσεως στὰ ὁμόφυλα ζευγάρια, μὲ τὶς ψήφους τοῦ ΣΥ.ΡΙΖ.Α, τοῦ ΠΑ.ΣΟ.Κ, τοῦ Ποταμιοῦ καὶ τῆς Ἑνώσεως Κεντρώων, ἐνῶ καταψήφισαν ἐπὶ τῆς ἀρχῆς οἱ βουλευτὲς τῶν ΑΝ.ΕΛ. «Κατά» τοῦ νομοσχεδίου ψήφισαν τὸ Κ.Κ.Ε. καὶ ἡ Χ.Α., ἐνῶ ἡ Ν.Δ., διὰ τοῦ Χαράλαμπου Ἀθανασίου, ἐπιφυλάχθηκε νὰ τοποθετηθῇ στὴν Ὁλομέλεια τῆς Βουλῆς. Στὶς 22 Δεκεμβρίου στὴν ὀνομαστικὴ ψηφοφορία γιὰ τὶς διατάξεις τοῦ συμφώνου, ἡ Ν.Δ. χωρίστηκε σὲ τρία μέρη. 29 βουλευτές της καταψήφισαν, 27 ἐπέλεξαν τὴν ἀποχή καὶ 19 ὑπερψήφισαν.
2016.—Ὁ πρόεδρος τοῦ κόμματος «Νέα Δημοκρατία» Κυριάκος Μητσοτάκης, κατὰ τὴν διάρκεια ἐπισκέψεώς του στὴν Θρᾲκη, παρέστη σὲ σύσκεψη ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸ δημαρχεῖο Μύκης [Πομακοχώρια] παρουσίᾳ τῶν δημοτικῶν συμβούλων καὶ τοπικῶν φορέων, ὅπου καὶ ἄκουσε τὰ προβλήματα τοῦ ὀρεινοῦ αὐτοῦ δήμου τῆς Ξάνθης. Ἀκολούθησε ἡ ἐγκαινίαση τῶν νέων γραφείων τοῦ κόμματός του στὴν περιοχή, κατὰ τὴν ὁποία δήλωσε ὅτι οἱ ἴσες εὐκαιρίες στὴν μειονότητα γιὰ τὴν ἐκμάθηση ἐξ ἴσου καλὰ τῆς ἑλληνικῆς, ὅσο καὶ τῆς τουρκικῆς γλώσσας…, εἶναι σημαντικὴ προτεραιότητα γιὰ τὸν ἴδιο. Ἀναφορὰ στὴν πομακικὴ γλῶσσα καὶ τὸ δικαίωμα τῶν Πομάκων νὰ διδάσκονται αὐτὴν ἀντὶ τοῦ ἐξαναγκασμοῦ τους νὰ μαθαίνουν τὴν τουρκική, δὲν ἔγινε ἀπὸ τὸν Κυριάκο Μητσοτάκη.
.—Με αφορμή την επίσκεψη τού Κυριάκου Μητσοτάκη στα Πομακοχώρια, δημοσίευμα τής μαχητικής Πομακικής εφημερίδας «Ζαγάλισα» [Οκτ.-Νοέμβ.2016-αρ.φύλου 87], τον επέκρινε γιά όσα απαράδεκτα είπε κατά την συνάντησή του με τον δήμαρχο Μύκης και εκλεκτό τής τουρκίας, Τζεμίλ Καπζά, σημειώνοντας ότι: «[…] συνεχίζει την οικογενειακή παράδοση τής οικογένειάς του στο να παραχωρεί γη και ύδωρ στην τουρκία. […] Προφανώς» σημειώνει ο αρθρογράφος, «ο κύριος Κυριάκος Μητσοτάκης δεν γνωρίζει ότι μητρική γλώσσα των Πομάκων δεν είναι τα τούρκικα και ότι η Σμίνθη είναι 100% πομακόφωνο χωριό.»
2017.—Ο διαταλέσας Πρόεδρος τής Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών στο χρονικό διάστημα μεταξύ των ετών 2006 – 2015, Νικόλαος Μέρτζος, συμπράττοντας σε μία προδοσία, δήλωσε ότι: “[…] πρέπει να υπάρξει μία πλήρης υποστήριξη στο σχέδιο που προωθεί ο Υπ. Εξ. Νίκος Κοτζιάς” και ότι ‘’πρέπει να βρεθεί μία συμβιβαστική λύση στο θέμα τής ονομασίας των Σκοπίων’’. Ο ίδιος θα δημοσιεύσει στις 7/1/2018 ένα άρθρο με τίτλο «Έντιμος συμβιβασμός με το κράτος των Σκοπίων», υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα αποδοχής από μέρους μας μιάς σύνθετης ονομασίας η οποία θα περιέχει και την λέξη ‘’Μακεδονία’’. Από την μεριά της, η Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών διακήρυξε ότι η ‘’Συμφωνία των Πρεσπών’’ βλάπτει τα εθνικά μας συμφέροντα, έλαβε ενεργό μέρος στο παλλαϊκό συλλαλητήριο τής 20ής Ιανουαρίου 2019 (το οποίο ο Μέρτζος ειρωνεύτηκε) και κοινοποίησε την αντίθεσή της στις 23/1/2019 σε όλο το κοινοβούλιο, καλώντας το να μην την κυρώσει. Το 1992 ο Νικόλαος Μέρτζος ήταν ένας από τους διοργανωτές τού μεγάλου συλλαλητηρίου στην Θεσσαλονίκη (14.2.92) γιά το Σκοπιανό και συντάκτης τής σχετικής διακηρύξεως. Όμως, το 1993 (όπως εξ άλλου έπραξε και ο Κων. Μητσοτάκης τού οποίου ήταν σύμβουλος), ο Μέρτζος πρότεινε σύνθετο όνομα στο πλαίσιο τής ‘’ρεαλιστικής πωλητικής’’. Στα μέσα περίπου τού 2017 παρασημοφορήθηκε με το μεγάλο παράσημο ‘’Ανώτερος Ταξιάρχης τού Τάγματος τού Φοίνικος’’ από τον Πρόεδρο τής Ελλαδικής Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο, κατόπιν προτάσεως τού υπ. των Εξωτερικών Νίκου Κοτζιά…(βλ. 2/6/2017 & 7/1/2018).