ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 15 ΙΟΥΛΙΟΥ

,

,

15 Ιουλίου

.

301 π.Χ.—Ηττήθηκαν στην μάχη τής Ιψού (στην Φρυγία), από τις ενωμένες δυνάμεις των  Κασσάνδρου, Πτολεμαίου και Λυσιμάχου, ο Αντίγονος (που έχασε και την ζωή του), ο υιός του Δημήτριος ο Πολιορκητής και ο εγγονός του, Αντίγονος Β΄ Γονατάς. Η μάχη ανήκει στους μακροχρόνιους πολέμους που ξέσπασαν μετά τον θάνατο τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, μεταξύ των μεγάλων του στρατηγών – των διαδόχων του – με σκοπό την επέκταση τής κυριαρχίας τους, πέρα από όσα είχαν συμφωνήσει αρχικά και την διαίρεση τής Αυτοκρατορίας σε επαρχίες. Ο Αντίγονος και ο γιός του Δημήτριος κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος τής Ασίας, ο Πτολεμαίος την Αίγυπτο και την Κυρήνη, ο Κάσσανδρος την Μακεδονία, και ο Λυσίμαχος την Θράκη. Η προσπάθεια τού Μεγάλου Αλεξάνδρου γιά συνένωση, έλαβε τέλος με αυτή την μάχη.

280 π.Χ.—Οι Έλληνες (27.000 πεζοί, 3.000 ιππείς και 20 ελέφαντες), υπό τον Βασιλέα τής Ηπείρου Πύρρο, νικούν τους Ρωμαίους (36.000 πεζοί και 4.000 ιππείς) στην Ηράκλεια τής Κάτω Ιταλίας. Οι Ρωμαίοι αφήνουν στο πεδίο τής μάχης 7.000 νεκρούς και πολυάριθμους αιχμαλώτους, ενώ ο Πύρρος κυριεύει το στρατόπεδό τους. Ο Πύρρος, «[…] ηδόμενος και μέγα φρονών ότι μόνοις τοις μετ’ αυτού και Ταραντίνοις, εκράτησε τής μεγάλης Ρωμαίων δυνάμεως», προσέφερε πλούσια αναθήματα στην Δωδώνη.

1099.—Στην διάρκεια τής Α΄ Σταυροφορίας, οι στρατιές των Ευρωπαίων χριστιανών πολεμιστών εισβάλλουν στην οχυρωμένη Ιερουσαλήμ και σφαγιάζουν χιλιάδες από τους μουσουλμάνους κατοίκους της. Ο Γάλλος λόγιος Φουλχέρος τής Σάρτρ, περιγράφει: «Γύρω στις 10.000 Σαρακηνοί καρατομήθηκαν μέσα στον ναό. Οι Φράγκοι δεν χαρίστηκαν ούτε στις γυναίκες ούτε στα παιδιά. Ξεκοίλιαζαν αυτούς που είχαν μακελέψει, γιά να βγάλουν από τα έντερά τους ρωμαϊκά χρυσά νομίσματα που είχαν καταπιεί.» Οι σταυροφόροι επέδειξαν έναντι των ηττηθέντων μουσουλμάνων, εντελώς αντίθετη συμπεριφορά από αυτή την οποία είχε δείξει ο Ομάρ Χαττάπ στους ηττηθέντες Ρωμιούς των Ιεροσολύμων, και προέβησαν σε φρικτές σφαγές· αλλά και η Ορθόδοξη Εκκλησία υπέστη τα πάνδεινα από την Φραγκολατινική παρουσία. Η επιβολή τής Λατινικής Εκκλησίας επί τού Ορθοδόξου κλήρου υπήρξε βίαιη, και τα Πάνσεπτα Προσκυνήματα παραχωρήθηκαν στον Λατινικό Κλήρο.

1149.—Η Εκκλησία τού Παναγίου Τάφου, αφιερώνεται στο μέρος, όπου πιστεύεται ότι ενταφιάστηκε ο Ιησούς.

1686.—Οι ενωμένες χριστιανικές δυνάμεις αποπλέουν από την Μεθώνη, με στόχο την απελευθέρωση τής πρωτεύουσας της Πελοποννήσου, το Ναύπλιο, από τους τούρκους.

1799.—Στο αιγυπτιακό χωριό Ροζέτ, ο Γάλλος κυβερνήτης Πιέρ Μπουράρντ (επί Ναπολέοντος Βοναπάρτου), βρίσκει την πέτρα τής Ροζέτας στην οποία είναι χαραγμένη επιγραφή στα ιερογλυφικά, στην κοινή αιγυπτιακή και στα ελληνικά· αποτέλεσμα αυτής τής ανακαλύψεως είναι η αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών. Η πλάκα είναι μία έκφραση υποτέλειας στον ηγεμόνα τής Αιγύπτου, Πτολεμαίο Ε΄ τον Επιφανή, στην δε τελευταία φράση των ελληνικών, ορίζει πως το διάταγμα πρέπει να γραφτεί στα ελληνικά και στις δύο αιγυπτιακές γλώσσες. Από το 1802, μετά την ήττα των Γάλλων από τους Βρετανούς, η πέτρα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο (…).

1805.—Το καράβι τού Υδραίου ρεΐση Αναστάση Κυριάκου Σερφιώτη, πέφτει θύμα πειρατών στην θαλάσσια περιοχή κοντά στην Ταρσό τής Κιλικίας, οι οποίοι τού αφαιρούν 5.000 γρόσια. Λίγες μόνον ημέρες μετά, άλλο κουρσάρικο θα αρπάξει ολόκληρο πλοίο και μαζί τους ανθρώπους του…

1807.—Ο Πέτρος Καπετανάκης Μαυρομιχάλης, από την Τσίμοβα τής Μάνης, ειδοποιεί τους προεστούς τής Ύδρας ότι ο συντοπίτης του Γιάννης Πέρκος Κακαβούλης ήταν ο ληστής μίας υδραίικης σκούνας. Επειδή οι Μανιάτες πειρατές είχαν κυριολεκτικά ρημάξει τα νησιά, και όχι μόνον αυτά, ο Μαυρομιχάλης λυπήθηκε τον κόσμο δίνοντας επιπλέον πληροφορία, ότι τα παιδιά τού Πέρκου ταξιδεύουν προς την Ύδρα και αν θέλουν οι κάτοικοι να τα χρησιμοποιήσουν ώστε να πάρουν τα υπάρχοντά τους πίσω.

1821.—«Μάχη έξω των Χανίων τής Κρήτης εις θέσιν Καμπιά προς το Θέρσιον, αμφίρροπος. Εν ταύτη έλαβον εκ μεν των ημετέρων οι Β. Χάλης, Δ. Φασούλης, Γ. Δασκαλάκης, εκ δε των Οθωμανών ο Λατήφ πασάς». Οι Κρήτες οπλαρχηγοί Β. Χάλης, Ανδρ. Φασούλης, Ι. Χάλης και Δασκαλάκης με ασθενείς δυνάμεις, αγωνίζονται ηρωικώς παρά τα Κεραμειά, διά να ανακόψουν την πορείαν τού Λατίφ πασά, ο οποίος μετέβαινε με όλον τον στρατόν του (5.000 τούρκοι), διά να καταστρέψει τα Σφακιά. Την μάχην έκριναν 80 γιγαντόσωμοι Λακκιώται, αληθινοί Αίαντες, οίτινες ώρμησαν εκ των πλαγίων κατά τού εχθρού, αφού επέταξαν τα καλύμματα από τα κεφάλια των, διά να δείξουν ότι απεδύοντο εις αγώνα ζωής ή θανάτου. Οι τούρκοι, ανίκανοι ν’ αντισταθούν εις την ορμήν των, ήρχισαν να πετούν τα όπλα των και ετράπησαν εις άτακτον φυγήν, αφήσαντες υπέρ τους 500 νεκρούς εις το πεδίον τής μάχης. Εις χείρας των νικητών περιήλθε μεγάλος αριθμός ζώων φορτωμένων με όπλα, πολεμοφόδια και άλλο χρήσιμον υλικόν. Κατά την μάχην αυτήν, οι γυναίκες τού Θερίσου μετέφεραν διαρκώς πολεμοφόδια και νερό εις τους μαχομένους, αψηφούσαι τας εχθρικάς σφαίρας.

.—Στις θέσεις Αμυγδαλόκαμπον και Κεφαλί οι τούρκοι επιτέθηκαν εναντίον των Ελλήνων και εισήλθαν στον Καλλικράτη. «Μάχη εις θέσεις Αμυγδαλόκαμπον και Ασπροκεφάλι των Σφακίων Κρήτης. Νίκη τούρκων. Οι τούρκοι εισήλθον εις τον Καλλικράτην. Αύτη διεξήχθη υπό τού Σήφακα κατά Καούνη αγά».

.—«Μάχη Πέτα τής Άρτης και νίκη Ελλήνων. Εν αυτή αντίπαλοι αρχηγοί ήσαν των μεν ο Γώγος Μπακόλας των δε ο Ισμαήλ πασάς Πλιάσας». Ο Γεώργιος Μπακόλας και άλλοι Ακαρνάνες οπλαρχηγοί αποκρούουν πολυάριθμα τουρκικά σώματα, τα οποία επιτέθηκαν κατά τού Πέτα, προξενώντας τους βαριές απώλειες.

.—«Μάχη εν Βρυσακίοις τής Ευβοίας και φυγή τούρκων. Αρχηγοί των Ελλήνων ενταύθα ήσαν οι Αγγελής Νικολάου ή Γωβγίνας, Α. Μπαλαλάς και Κώστας κατά Ομέρ πασά Βρυώνη». Οι Ευβοείς υπό τον Αγγελή Γοβγίνα, αποκρούουν ολοημέρες επιθέσεις τού Ομέρ Βρυώνη στην θέση Βρυσάκια. Ο τούρκος στρατηγός, παρ’ όλο ότι διέθετε πυροβολικό και πολυάριθμο ιππικό (2.000 τούρκοι και αλβανοί), αναγκάστηκε να υποχωρήσει, αφού απώλεσε 210 αξιωματικούς και στρατιώτες. Ο Αγγελής, γνωρίζοντας ότι αρχηγός των τούρκων ήταν ο Βρυώνης, εκμυστηρεύτηκε την αλήθεια μόνο στον Κώτσο και τον Μπαλαλά, δίνοντάς τους θάρρος, ενώ στούς υπόλοιπους είπε: «Αδέρφια μου, μην τους φοβάστε τους χαλιτούπηδες, τους ρεζίληδες τουρκοχαλκιδαίους. Όσοι και νάναι, με την δύναμη τού Θεού, εύκολα θα τους χαλάσουμε. Αδέρφια, σήμερα θα δοξάσουμε τα ευβοϊκά όπλα».

.—Διακόπτονται οι διπλωματικές σχέσεις Ρωσικής και οθωμανικής αυτοκρατορίας μετά την επίδοση τελεσιγράφου στην Πύλη από τον Ρώσο πρεσβευτή στην Κωνσταντινούπολη Στρόγκανωφ. Η ρήξη αποφεύγεται με παρέμβαση τού Μέτερνιχ.

1822.—Οι Έλληνες υπό τους Δημήτριο Υψηλάντη και Τσόκρη, μάχονται εναντίον των τούρκων τού Δράμαλη στο Άργος. «Μάχη εν Άργει αμφίρροπος. Ενταύθα ήσαν οι Έλληνες στρατηγοί Δημ. Υψηλάντης, Τσόκρης, Παπατσώνης, Κεφάλας. Τούρκος δε ο Μαχμούτ πασάς Δράμαλης».

1824.—Μετά την καταστροφή των Ψαρών, ο Ανδρέας Μιαούλης, μη δυνηθείς να συναντήσει τον τουρκικό στόλο, αποβιβάζεται στην Χίο και εξοντώνει τους εκεί ευρισκομένους τουρκαλβανούς, παρά την προβληθείσαν από μέρους των αγρίαν αντίσταση. Μετά απ’ αυτό καταβύθισε 21 τουρκικές κανονιοφόρους στον λιμάνι τής Χίου και διάφορα άλλα πλοία τα οποία συνάντησε γύρω από το νησί.

1825.—Οι τούρκοι κατακαίουν τα χωριά Αλωνίσταινα και Μαγουλιανά Πελοποννήσου. «Ο Ιμβραήμ πασάς εκυρίευσε τα χωρία Αλωνίσταινα τού Δήμου Φαλάνθου και Μαγούλιανην τού Δήμου Τεγέας τής Επαρχίας Μαντινείας, τα οποία και έκαυσε».

1831.—Οι Υδραίοι με αρχηγούς τους Μιαούλη, Σαχίνη και Σαχτούρη, φθάνουν στον Πόρο όπου καταλαμβάνουν τον στόλο. Πνέουν μένεα εναντίον τού Καποδίστρια.

1834.—Κατέπαυσαν πλήρως τις εχθροπραξίες και διαλύθηκαν τα αντάρτικα σώματα στην Μάνη, αφ’ ότου μάλιστα ανακοινώθηκε η επιστολή υποταγής την οποία υπέγραφαν 22 προεξέχοντες τού τόπου προς το καθεστώς. Οι μόνοι που απέμειναν να περιφέρονται στα βουνά ήταν ορισμένες (πολυάριθμες ομολογουμένως) ομάδες κλεπτών, οι οποίες μάλλον δεν λησμόνησαν το σχετικά πρόσφατο παρελθόν τους, διενεργώντας επιδρομές σε γειτονικές επαρχίες και κυρίως τής Καλαμάτας με σκοπό την κλοπή.

1840.—(ν.ημ.). Σύμφωνα με την Σύμβαση τού Λονδίνου την οποία υπέγραψαν η Αγγλία, η Ρωσία, η Αυστρία και η Πρωσία, «ενεργούσαι κατόπιν αιτήσεως τού Σουλτάνου», ο Μωχάμετ Άλι θα διατηρούσε μεν την Αίγυπτο γιά λογαριασμό τού ιδίου προσωπικά, καθώς και των απογόνων του κατά σειρά πρωτοτοκίας, αλλά υπό τον όρο να επιστρέψει τις υπόλοιπες επαρχίες, μεταξύ των οποίων και την Κρήτη. Με αυτήν την Συνθήκη τερματίστηκε ο τουρκοαιγυπτιακός Πόλεμος (βλ. & 3/7ου). Με βάση τους όρους οι οποίοι εμπεριέχονταν στο κείμενο, επ’ ουδενί λόγω επιτρέπονταν στην χώρα μας οποιαδήποτε κίνηση ή ενθάρρυνση επαναστατικού κινήματος στην μεγαλόνησο. Ο σουλτάνος θα αναγνωρίσει την Συνθήκη σχεδόν έναν χρόνο μετά, την 1η Ιουνίου τού 1841.

1864.—Ο μεγάλος και θανατηφόρος καύσωνας ο οποίος πλήττει κυρίως την Νότιο Ελλάδα, έχει σαν αποτέλεσμα να θρηνήσουμε 4 νεκρούς στην Β. Κρήτη.

1896.—Σε μάχη που διεξήχθη μετά από τουρκική ενέδρα, χάνει την ζωή του ο γενναίος υπαρχηγός τού καπετάν Μπρούφα, Μήτσος Κανναβός. Γιά να σπάσουν τον τουρκικό κλοιό, 12 αντάρτες έκαναν πλαγιομετωπική επίθεση, όπου κατά την ανταλλαγή πυρών μία σφαίρα τραυμάτισε τον καπετάν Μπρούφα στο γόνατο. Η μάχη συνεχίστηκε έως τα μεσάνυχτα τής 15ης Ιουλίου. Επειδή τα φυσίγγιά τους εξαντλούνταν, αποφάσισαν να χωρισθούν και να πάρουν διαφορετικές κατευθύνσεις. Ο Μπρούφας κατέφυγε σε άγνωστο κρησφύγετο στο Μορίχοβο. Στο πεδίο τής μάχης έπεσαν 7 Έλληνες, των οποίων τα κεφάλια μεταφέρθηκαν στο Καφαντάρ προς διαπόμπευση και άσκηση τρομοκρατίας. Ο Μπρούφας με λίγους συντρόφους του, συνεχώς καταδιωκόμενος και μαχόμενος σκοτώθηκε το επόμενο έτος, σε μία στενωπό τού Μπέλες. Στο μεσοδιάστημα από τις 12 Ιουλίου έως τις 15, ο καπετάν Μπρούφας έχασε τον αδελφό του Αναστάσιο, ο οποίος ασθένησε βαριά. Φθάνοντας στην περιοχή τού Μοναστηρίου, συνάντησε ισχυρή δύναμη τούρκων η οποία εμπόδισε τον ανεφοδιασμό τού Σώματός του. Αποφάσισαν τότε να στραφούν πίσω, οπότε και έπεσαν στην τουρκική ενέδρα.

1899.—Απεβίωσε στην Αλεξάνδρεια τής Αιγύπτου ο εθνικός ευεργέτης Γεώργιος Αβέρωφ, αφήνοντας περιουσία 7 ½ περίπου εκατομμυρίων χρυσών δραχμών υπέρ εθνικών και κοινωφελών σκοπών, εκτός πολλών άλλων χρημάτων, τα οποία είχε διαθέσει πρότερον υπέρ τής ιδιαιτέρας του πατρίδος Μετσόβου και γιά διάφορα φιλανθρωπικά έργα. Στον Γεώργιο Αβέρωφ οφείλεται η αποπεράτωση τού Πολυτεχνείου, η ανέγερση τού κτηρίου τής Σχολής των Ευελπίδων και των Εφηβικών Φυλακών Αθηνών (Αβέρωφ), η κατασκευή των προ τού Πανεπιστημίου ανδριάντων των Ρήγα Φεραίου και πατριάρχου Γρηγορίου Ε΄, η αναμαρμάρωση τού Παναθηναϊκού Σταδίου και μέρους τής αγοράς τού φέροντος το όνομά του, θρυλικού θωρακισμένου.

1901.—Ο γενικός έφορος των αρχαιοτήτων Καββαδίας, από το Παρίσι όπου βρίσκεται, αναφέρει στο Υπουργείο τής Παιδείας ότι βρήκε εκεί περίφημο Γάλλο τεχνίτη ονόματι Ανδρέ, εξαιρετικά κατάλληλο γιά την συγκόλληση τού Ερμού. Παρ’ όλες όμως τις προσπάθειες τού Καββαδία, δεν δέχεται να κατέβει στην Ελλάδα, αλλά ζητάει την αποστολή τού αγάλματος στο Παρίσι. Εννοείται ότι το Υπουργείο δεν δέχεται κάτι τέτοιο. (Εφημερίδες ΕΜΠΡΟΣ και ΣΚΡΙΠ).

1905.—Το σώμα τού περίφημου μακεδονομάχου καπετάν Βέργα (Μάνος Πέτρος από τα Χανιά), αφού έγινε δεκτό από τους φιλόξενους κατοίκους τού χωριού Ζνίχοβο και αναπαύθηκε κάποιες ώρες, πριν την ανατολή τού ηλίου αναχωρεί με πορεία προς βορρά γιά εύρεση νέου λημεριού. Δυστυχώς, μετά τον φόνο ενός νιζάμη από ληστές, εκείνες τις ημέρες τα βουνά είχαν κατακλυστεί από καταδιωκτικό σώμα 900 τουρκαλβανών, και επιπλέον ο καπετάν Βέργας ξέμεινε από την πολύτιμη βοήθεια οδηγών.

.—Την ίδια νύκτα στην περιοχή Μοριχόβου, επωφελούμενοι από την απουσία τού προστάτη των χωριών μας καπετάν Ρέμπελου, συγκεντρώθηκαν 700 βούργαροι με τούς πέντε αρχηγούς τους και βάλθηκαν να αφανίσουν το χωριό Γαδενίτσα. Ευτυχώς, οι κάτοικοι οι οποίοι αντελήφθησαν εγκαίρως το μελλούμενο, πρόλαβαν να εγκαταλείψουν πιάνοντας τα γύρω βουνά και τα βουργαρόσκυλα έμειναν να λεηλατούν το χωριό και κατόπιν να καίνε 60 οικίες. Οι αιμοδιψείς δεν άφησαν τίποτε στους πτωχούς και γιά την μεταφορά των κλοπιμαίων χρειάστηκαν 50 κτήνη. Την αμέσως επομένη θα ακολουθήσει μιά τρομερή εκδίκηση…

.—Οι αιμοδιψείς βούργαροι τής συμμορίας τού Ζλάτωφ, σφάζουν Έλληνες τού χωριού Στράτσοβο. Οι άτυχοι ήταν οι, Σάββας Μάρκος, Κωνσταντίνος και Αναστάσιος Μήτσας και ο Άγγελος Γεωργίου.

1906.—Τα ανταρτικά σώματα των οπλαρχηγών Ιωάννη Καραβίτη και Ευάγγελου Νικολούδη προσβάλλουν στην Κέλλη (Γκορνίτσοβο) Φλωρίνης την συμμορία τού αρχικομιτατζή Τάνε. Οι Μακεδονομάχοι μετέβησαν στο χωριό γιά εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, όμως, (κατόπιν επιπολαιότητας,) μαθεύτηκε η ενέργεια και στο χωριό τούς περίμενε ολόκληρος τουρκικός στρατός. Ακολούθησε σκληρή και άνιση μάχη, κατά την οποία, μόνον το σώμα τού Καραβίτη απώλεσε περί τους 20 άνδρες. «Τὰ Ἑλληνικὰ σώματα ἐπέδειξαν ἄφθαστον ἡρωισμόν, πλὴν ὅμως ἀπώλεσαν δώδεκα ἄνδρας νεκρούς, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ τὸν ὁπλαρχηγὸν Εὐάγγελον Νικολούδην ἀπὸ Λάκκους Κυδωνίας.» (Ως ημερομηνία θανάτου των μακεδονομάχων μας, αναφέρεται και η 18η).

.—Ο Μακεδονομάχος Τσιάμης Σταύρος (Καπετάν Παπασταύρος) από το Πισοδέρι Φλωρίνης, φονεύθηκε στο Πισοδέρι. Το εθνικό έργο τού ιερέα στην περιοχή του είναι πλούσιο. Συνεργάτης τού Παύλου Μελά, ο παπα- Σταύρος ήταν αυτός που τον έθαψε μετά τον φόνο του στην Στάτιστα (σημ. Μελάς). Στις 15 Ιουλίου 1906, κι’ ενώ κατευθυνόταν προς την Σιάτιστα, έπεσε σε ενέδρα βουργαρικής συμμορίας η οποία τον δολοφόνησε.

.—Οι βούργαροι προβαίνουν σε ωμότητες, καταστροφές και διώξεις κατά των Ελλήνων τού Πύργου στην Ανατολική Ρωμυλία. «Τὸ 1900 ὁ Πῦργος ἀριθμοῦσε 12.000 περίπου κατοίκους, ἀπό τοὺς ὁποίους πάνω ἀπό 4.000 ἦσαν Ἕλληνες. Μετὰ τὴν προσάρτησή του ἀπό τὴν βουργαρία (1885), ἀλλοιώθηκε ὁ πληθυσμὸς του εἰς βάρος τῶν Ἑλλήνων. Ἀπό τὸ 1906, ὕστερα ἀπό τὸ ἀνθελληνικό κίνημα, τὰ ἱδρύματα τῶν Ἑλλήνων (ἐκκλησίες, σχολεῖα) καταλήφθηκαν ἀπό τοὺς βούργαρους καὶ ἀπό τότε ἄρχισε τὸ ξερίζωμα».

1907.—Μακεδονομάχοι καταφέρνουν να εξολοθρεύσουν δύο επικίνδυνους κομιτατζήδες στο Σιδηρόκαστρο.

.—Την ίδια ημέρα όπου ο τιτάνας καπετάν Μητρούσης (Δημήτριος Γκογκολάκης)  δίνει μάχη εντός των Σερρών με χιλιάδες τούρκων, κατόπιν προδοσίας από τον βουργαρόψυχο Θεοδόση, το σώμα τού Θρακός (από την Στενήμαχο) Μακεδονομάχου Μακούλη, δέχεται επίθεση έξω από το χωριό Δοβίστα υφιστάμενο καταστροφή από τακτικό τούρκικο στρατό. Σ’ αυτήν την μάχη χάσαμε τους οπλαρχηγούς Ανδρέα Μακούλη και Νικ. Τσιάπο, μαζί με άλλους 4 ήρωες εκδικητές μας, με τον τουρκικό στρατό να μετρά κι’ αυτός λίγους περισσότερους από 20 νεκρούς. Αιωνία του η μνήμη. Δόξασε την Θράκη και σε αυτόν τον Εθνικό Αγώνα ο Μακούλης!

1908.—Στους Ολυμπιακούς αγώνες τού Λονδίνου, ο σημαντικός αλλά λησμονημένος Έλληνας αθλητής Μιχαήλ Δώριζας, αναδείχθηκε ασημένιος Ολυμπιονίκης στον ελεύθερο ακοντισμό, με καλύτερη βολή στα 51,36 μέτρα. Ο Ομογενής μας από την Κωνσταντινούπολη, ενσωματώθηκε στην Ολυμπιακή αποστολή λίγο πριν την αναχώρησή της. Οι πληροφορίες ανέφεραν ότι ήταν σε καλή φόρμα και ο πίνακας προγνωστικών που είχε κυκλοφορήσει στην Αθήνα προέβλεπε ότι είχε πιθανότητες να κερδίσει την πρώτη θέση. Ενεργός αθλητής από το 1902 με τον αθλητικό σύλλογο ‘’Άρη’’ τής Κωνσταντινουπόλεως, έλαβε πολλές διακρίσεις και ολοκλήρωσε την αθλητική του πορεία το 1912. Παρ’ όλο τού ότι αθλητισμό έκανε μόνο γιά οκτώ περίπου χρόνια, είχε τόσα σωματικά προσόντα που κατέρριψε ελληνικά ρεκόρ (Ακόντιο, Δίσκο, Σφαίρα, Λίθο) και κατέκτησε 2 Ολυμπιακά Μετάλλια. Ακολούθησε η μετανάστευσή του στην Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου διέπρεψε στον χώρο τής Παιδείας στο Πανεπιστήμιο τής Πενσυλβάνια. Απεβίωσε στις Η.Π.Α.

1910.—Η κατάσταση γιά τους Έλληνες τής Μακεδονίας είναι απελπιστική, καθώς οι τούρκοι, με το πρόσχημα τής αναζήτησης όπλων, υποβάλουν τους Έλληνες σε κάθε είδους εξευτελισμό.

1913.—Στο βουργαρικό Μέτωπο, οι βούργαροι ενισχυθέντες, επιτίθενται κατά των Ελλήνων εφ’ ολοκλήρου τού Μετώπου. Την σφοδρότητα των επιθέσεων αντιμετώπισε ο Έλλην μαχητής και ανεδείχθη άφθαστος σε ανδρεία και μαχητικότητα. Κατάληψη τού υψώματος 1378 και ύψωση τής Ελληνικής σημαίας.

1919.—Ο Ελληνικός Στρατός στην Μ. Ασία καταδιώκει τούρκους ατάκτους.

1920.—Ολόκληρη η Ανατολική Θράκη βρίσκεται σε Ελληνικά χέρια. Η Ελληνική σημαία κυματίζει σε απόσταση 30 μόνον χιλιομέτρων από την Κωνσταντινούπολη. Ο Ελληνικός Στρατός εκκαθαρίζει την περιοχή, και στην Μ. Ασία, γίνονται μάχες περιπόλων.

.—Κατόπιν προσκλήσεως τού Γεν. Διοικητού Δ. Θράκης Χαρίσιου Βαμβακά, κατ’ επιθυμίαν κυρίως των μουσουλμάνων, ο βασιλιάς Αλέξανδρος επισκέφθηκε την Κομοτηνή. Λίγες ημέρες πριν, στις 13 τού μήνα, βρέθηκε στην απελευθερωμένη πλέον Αδριανούπολη.

1921.—Συνέρχεται στην Κιουτάχεια Πολεμικό Συμβούλιο υπό την προεδρία τού Βασιλέως Κωνσταντίνου Α΄ και αποφασίζεται η ανάληψη επιχειρήσεων προς την Άγκυρα γιά την καταστροφή τού κεμαλικού στρατού. Μετά την αξιολόγηση και των τελευταίων νικηφόρων μαχών, λήφθηκε η απόφαση γιά την συνέχιση των επιχειρήσεων σε ευρεία κλίμακα. Μεγάλο ρόλο έπαιξε η διστακτικότητα τού Παπούλα, σε συνάρτηση με την επιθυμία των πολιτικών γιά δράση και συνέχιση τής προελάσεως έτσι ώστε να έχουν ένα ισχυρό διαπραγματευτικό όπλο. Η απόφαση τελικώς λήφθηκε από τον Αρχιστράτηγο Παπούλα, και με εισήγηση τού Πάλλη, με μοναδικές αντίθετες επισημάνσεις αυτές τού Αντισυνταγματάρχη Σπυρίδωνος ο οποίος ήταν υπεύθυνος γιά την διοικητική μέριμνα. [Στοιχεία Κωνσταντίνος Χαλάστρας.]

1922.—Σ’ ολόκληρο το Μέτωπο τής Μ. Ασίας γίνονται μάχες αναγνωρίσεως των θέσεων τού εχθρού.

1923.—Λήξη των Α΄ Πανθρακικών Αγώνων. Οι Α΄ Πανθρακικοί Αγώνες, ήταν αθλητικοί αγώνες που διεξήχθησαν στην Κομοτηνή από 12 ως 15 Ιουλίου 1923 με συμμετοχή 46 περίπου αθλητών προερχόμενων από στρατιωτικές μονάδες και από έξι αθλητικούς συλλόγους τής Μακεδονίας-Θράκης και άλλων ελληνικών πόλεων. Περιελάμβαναν αγωνίσματα στίβου τού ολυμπιακού προγράμματος, αγώνες πετοσφαιρίσεως (βόλεϊ) και ποδοσφαίρου. Η μεγάλη συμμετοχή είχε ως αποτέλεσμα να καθιερωθούν και να επαναλαμβάνονται κάθε χρόνο σε διαφορετική πόλη τής Θράκης. Το 1924, έγιναν στην Ξάνθη. Τα αθλητικά αγωνίσματα στίβου και οι αγώνες πετοσφαιρίσεως (βόλεϊ), διεξήχθησαν στο «ἀρτισύστατο Γυμναστήριο Κομοτηνῆς», δηλαδή το σημερινό Δημοτικό Στάδιο και αυτοί ήταν ουσιαστικά οι πρώτοι Αγώνες που διοργανώθηκαν σ’ αυτό μετά την αποπεράτωση τής κατασκευής του, η οποία είχε ξεκινήσει το 1920 με την Ενσωμάτωση στην Ελλάδα. Οι ποδοσφαιρικοί αγώνες διεξήχθησαν «ἐν τῇ μαγευτικὴ ἐξοχὴ Πόσπος ἐπὶ καταπρασίνου γηπέδου». Στους νικητές των αγώνων προσφέρθηκαν βαρύτιμα έπαθλα, προϊόντα εράνων στην τοπική κοινωνία.

1930.—Σημειώνεται διάσταση μεταξύ κράτους και Εκκλησίας γιά την ρευστοποίηση τής μοναστηριακής περιουσίας.

1932.—Με μία απίστευτη κίνηση οσφυοκαμψίας, η κυβέρνηση Βενιζέλου, συλλαμβάνει στην Πάτρα τον πρόεδρο τής φοιτητικής Κυπριακής Νεολαίας, ο οποίος πήγαινε στην Κέρκυρα γιά να επιδώσει στον πρίγκιπα τής Ουαλίας ψήφισμα σχετικό με την Ένωση τής Κύπρου με την Ελλάδα. Κάποιους μήνες νωρίτερα, ο Βενιζέλος κατήγγειλε τους Κυπρίους (…) εντός τής Ελληνικής Βουλής, γιά τα γεγονότα τής Κύπρου (βλ. 17/11/1931).

1933.—Οι αρχές δίνουν στην δημοσιότητα στοιχεία γιά την ελονοσία στην πατρίδα μας. Περισσότεροι από 1.500.000 νοσούν, ενώ κάθε χρόνο πεθαίνουν περίπου 7.000 άνθρωποι.

1935.—Μεγάλες και αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ πολιτικά αντιφρονούντων, στην πόλη τής Πάτρας. Υπήρξαν αρκετοί τραυματισμοί.

1941.—Ο συνεχιστής στην θέση τού Ντε Βέκκι και διοικητής Δωδεκανήσου, στρατηγός Ετόρε Μπάστικο (Ettore Bastico), αποχωρεί από την θέση του λόγω τού ότι ανέλαβε αρχηγός των ιταλικών δυνάμεων στην Λιβύη. Στην θέση του ο ναύαρχος Ίνιο Γκαμπιόνι (Inigo Gampioni).

1942.—Αυτοί είναι οι Τσάμηδες… Ο άτυχος Παναγιώτης Αν. Δήμας από την Πλαταριά του Νομού Θεσπρωτίας, ηλικίας 9 ετών, καθώς έπαιζε με άλλα παιδάκια στην παραλία τής Πλαταριάς, μπήκε στο στόχαστρο τού όπλου τού μουσουλμάνου Κιαζήμ Βεήπ από την Φασκομηλιά. Το κτήνος απλώς πάτησε την σκανδάλη…

.—Το υποβρύχιό μας ‘’Νηρεύς’’, τού Πλωτάρχη Αλ. Ράλλη, εντοπίζει 4 εχθρικά ιστιοφόρα σκάφη στην περιοχή των Δωδεκανήσων και τα καταδιώκει. Θα βυθίσει τα τρία από αυτά. Τους σαράντα τέσσερεις άνδρες που επέβαιναν σ’ αυτά επιβίβασε στο τέταρτο. Στο υποβρύχιο επιβιβάστηκαν τρείς από τους αιχμαλώτους, από τους οποίους ελήφθησαν πολύτιμες πληροφορίες γιά την οχύρωση των Δωδεκανήσων.

1943.—Ύπουλη κίνηση των κομμουνιστών, στα Πλατάνια Τριφυλίας στην Πελοπόννησο. Την νύκτα, στο κοινό στρατόπεδο ΕΛΑΣ – ανταρτών τού Ε.Σ., στο οποίο επίσης είχαν έδρα οι Βρετανοί σύνδεσμοι τής Αντίστασης, οι κομμουνιστές περικύκλωσαν τους κοιμώμενους και ανυποψίαστους εθνικούς αντάρτες με σκοπό τον αφοπλισμό τους. Την κατάσταση έσωσε κυριολεκτικά την τελευταία στιγμή, η άφιξη ενός τμήματος τού Ελληνικού Στρατού. Οι κομμουνιστές άρχισαν να δικαιολογούνται πως τάχα έκαναν άσκηση. Όμως, την ίδια νύχτα, έφυγαν από το σημείο με προορισμό τα Αλώνια (τοποθεσία τής περιοχής μακριά από το στρατόπεδο στα Πλατάνια).

.—Νέο θύμα άγριας δολοφονίας από αιμοσταγείς Τσάμηδες, ο Λεωνίδας Σιολής από την Ηγουμενίτσα. Φονεύθηκε αγρίως και ληστεύθηκε στην Μενίνα, καθώς πήγαινε στα Γιάννινα.

.—Την ίδια ημέρα με τον ίδιο τρόπο και στον ίδιο τόπο, θύμα των αιμοσταγών Τσάμηδων έπεφτε και ο Σπύρος Βρύσης, από το Γραικοχώρι τής Θεσπρωτίας.

.—Η καταστροφή των Ασπραγγέλων στο Κεντρικό Ζαγόρι τής Ηπείρου. Σαν σήμερα οι Γερμανοί πυρπόλησαν και κατέστρεψαν ολοκληρωτικά το χωριό και δολοφόνησαν ένα αντρόγυνο στα περίχωρά του. Τέσσερεις φορές κάηκε αυτό το κεφαλοχώρι τού Ανατολικού Ζαγορίου με τους 1.000 κατοίκους και τα 300 σπίτια. Ευτυχώς, οι κάτοικοι έμαθαν γιά την ενέδρα των ανταρτών και γνωρίζοντας τα αντίποινα, πρόλαβαν να εκκενώσουν το χωριό και δεν είχαν θύματα. Κρύφτηκαν στα δασωμένα βουνά του, εκτός από δώδεκα, οι οποίοι εκτελέστηκαν απάνθρωπα κατά την τελευταία επιδρομή των βαρβάρων. «Είδαμε τους καπνούς να ανεβαίνουν πάνω από το ψηλό βουνό που έκρυβε το χωριό. Μάς έκαιγαν. Τί θα γινόμαστε χωρίς σπίτι μέσα στον χαλασμό τού κόσμου; Τρυπώσαμε σε σπηλιές τής χαράδρας και τις γεμίσαμε βόγγους και μοιρολόγια».

.—Την ίδια ημέρα, οι απάνθρωποι και απολίτιστοι Γερμανοί εισβάλουν καταστροφικώς και στο χωριό Ελάτη τής Ηπείρου, μόλις ελάχιστα χιλιόμετρα από τους Ασπραγγέλους. Το ισοπέδωσαν. Αφού πρώτα λεηλάτησαν τα πάντα, κατέκαψαν ολοκληρωτικά τα 57 από τα 70 σπίτια, καθώς επίσης το σχολείο και την εκκλησία, ενώ όσα απέμειναν όρθια κατέστησαν ετοιμόρροπα και μη κατοικήσιμα.

.—Παραχωρήθηκε στο Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό το ναρκαλιευτικό «Αλφειός» γιά επιχειρησιακές ανάγκες τού Πολεμικού Ναυτικού (επεστράφη στην Βρετανία το 1946).

1945.—Ογκώδης συγκέντρωση διαμαρτυρίας στα Σέρρας «[…]διά τον στιγματισμόν των αλβανικών ωμοτήτων των διαπραττομένων εις βάρος τού ελληνικού βορειοηπειρωτικού στοιχείου και διά την ένωσιν τής βορείου Ηπείρου μετά τής μητρός Ελλάδος».

1946.—Η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Τσαλδάρη, διενεργεί τα εγκαίνια τής νέας σιδηροδρομικής γραμμής που ενώνει την πρωτεύουσα Αθήνας με την Καλαμάτα.

1948.—Η αεροπορίας μας θρηνεί τον πιλότο Τσούτσια Σπυρίδωνα, ο οποίος κατά την εκτέλεση εκπαιδευτικής πτήσεως με αεροσκάφος τύπου Harvard, προσέκρουσε σε δένδρα και στην συνέχεια σε καλώδιο ασυρμάτου, με αποτέλεσμα να συντριβεί.

1955.—Ο Άγγλος Κυβερνήτης τής Κύπρου έθεσε σε ισχύ τον νόμο περί προσωποκρατήσεως, δίνοντας το δικαίωμα στις κατοχικές Δυνάμεις Ασφαλείας να συλλαμβάνουν οποιονδήποτε πολίτη θεωρούσαν ύποπτο γιά παράνομες ενέργειες και να τον εγκλείουν στην φυλακή, στο φρούριο τής Κερύνειας, ή σε στρατόπεδα συγκεντρώσεως γιά ακαθόριστο χρονικό διάστημα.

1964.—Ο φιλόλογος, λογοτέχνης, εκδότης, δημοσιογράφος και προπάντων πνευματικός άνθρωπος, Ρένος Αποστολίδης, με την κατηγορία ότι ηγήθηκε στις 3 Ιουλίου εισβολής στο κοινοβούλιο, καταδικάστηκε σε τρία χρόνια φυλάκιση. Η ποινή θα μετατραπεί στις 17 Οκτωβρίου σε οκτώ μήνες λόγω προτέρου εντίμου βίου.

1965.—Ξεκινά η κρίση μεταξύ τού πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, και τού Παλατιού, μετά από την πεισματική άρνηση τού πρώτου στην συμβιβαστική λύση που πρότεινε ο Κωνσταντίνος Β΄ ως προς το ποιός θα αναλάμβανε το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης. Ο Παπανδρέου επέμενε να αναλάβει ο ίδιος το Υπουργείο εν μέσω ανακρίσεων τής υποθέσεως Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α., στην οποία εμπλέκετο και ο γιός του Ανδρέας Παπανδρέου.

.—Κυβέρνηση των «αποστατών» υπό τον Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα.

.—Σκοτώθηκε ο Διοικητής τής 335 Μοίρας Διώξεως – Βομβαρδισμού Χρήστος Ευσταθίου, κατά την διάρκεια διατεταγμένης πτήσεως, όταν το αεροσκάφος στο οποίο επέβαινε κατέπεσε λόγω μηχανικής βλάβης στο αεροδρόμιο τής 114 Πτέρυγας Μάχης (Τανάγρα) και συνετρίβη.

1974.—Η ελληνική στρατιωτική κυβέρνηση με αρχηγό τον ταξίαρχο Ιωαννίδη, οργανώνει πραξικόπημα στην Λευκωσία, το οποίο οδηγεί στην ανατροπή τού Αρχιεπισκόπου Μακαρίου και στον διορισμό τού Νίκου Σαμψών ως Προέδρου τής Κύπρου.

1991.—Αρχίζει την κατάθεσή του στο Ειδικό Δικαστήριο ο Γιώργος Κοσκωτάς.

1992.—Έναρξη νέου κύκλου συνομιλιών στην Νέα Υόρκη ανάμεσα στις δύο κυπριακές κοινότητες, πάνω σε «δέσμη ιδεών» τού Γενικού Γραμματέα τού Ο.Η.Ε., Μπούτρος Γκάλι. Η προσπάθεια ναυαγεί στο τέλος Αυγούστου.

.—Ο Νίκος Γκάλης μετά από μία εκπληκτική πορεία με τα χρώματα τού ΑΡΗ, μεταγράφεται στον Παναθηναϊκό.

1993.—Η Ελλάδα παραδίδει στις γερμανικές αρχές τον Γερμανό Φόϊγκτ, ώστε να δικαστεί γιά την συμμετοχή του σε τρομοκρατική επίθεση τού γνωστού τρομοκράτη “Κάρλος”.

.—Θεσπίζεται ετήσιο λογοτεχνικό βραβείο, αφιερωμένο στον ποιητή Νικηφόρο Βρεττάκο.

1995.—Στην Κύπρο, 21 χρόνια μετά την τουρκική εισβολή και το πραξικόπημα τού Σαμψών, η Βουλή εκδίδει καταδικαστικό ψήφισμα.

2000.—Κατά την πτώση αεροσκάφους τής Πυροσβεστικής στο Πήλιο, χάνουν την ζωή τους ο  Επισμηναγός Μυλωνάς Ιωάννης, κυβερνήτης, και ο Ανθυποσμηναγός Καρασάββας Ιωάννης, συγκυβερνήτης. Το αεροσκάφος τους κατέπεσε και συνετρίβη στην Αργαλαστή Πηλίου Μαγνησίας.

2015.—Αφικνείται στα Τίρανα ο Υπ. Εξ. τής Ελλάδος, Νίκος Κοτζιάς. Στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με τους αλβανούς κυβερνητικούς εκπροσώπους, θα τεθούν τα «καυτά» (σύμφωνα με αλβανικό δημοσίευμα) θέματα, μεταξύ τής αλβανίας και τής Ελλάδος όπως η διευθέτηση των θαλασσίων συνόρων και το ζήτημα των τσάμηδων ή δίκαιο τού πολέμου (εμπόλεμη κατάσταση αλβανίας- Ελλάδος).

2016.—Λόγῳ ἀποτυχημένου πραξικοπήματος ποὺ ἐκδηλώθηκε στὴν τουρκία κατὰ τοῦ Ἐρντογάν, ὀκτὼ τοῦρκοι ἀξιωματικοὶ διέφυγαν μὲ ἐλικόπτερο τὸ ὁποῖο προσγείωσαν στὴν Ἀλεξανδρούπολη, ζητώντας πολιτικὸ ἄσυλο στὴν Ἑλλάδα. Τὸ γεγονὸς δημιούργησε μεῖζον θέμα στὴν κυβέρνηση γιὰ τὸ ἐὰν θὰ πρέπη νὰ τοὺς ἐκδόσῃ ἤ νὰ τοὺς χορηγήσῃ ἄσυλο. Τελικὰ τὴν Ἄνοιξη τοῦ 2018, τὸ Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας ἀποφάσισε τὴν χορήγηση ἀσύλου καὶ στοὺς 8. Ἡ τουρκία συνεχίζοντας νὰ απαιτῇ τὴν ἔκδοσή τους, χρησιμοποίησε τὴν ὁμηρία τῶν δύο Ἑλλήνων στρατιωτικῶν, Ἄγγελου Μητραιτώδη καὶ Δημήτριου Κουκλατζῆ γιὰ ἐκβιασμό, δηλώνοντας: «Οἱ Ἀρχές τῆς τουρκίας καὶ ἡ τουρκικὴ κοινωνία περιμένουν τὴν ἔκδοση τῶν ὀκτὼ δολοφόνων ἄμεσα καὶ σᾶς διαβεβαιώνουμε ὅτι οἱ δύο κρατούμενοι Ἕλληνες στρατιῶτες θὰ ἔχουν μία δίκαιη δίκη στὴν τουρκία…»

2019.—Οι «λευκές περιστερές»… Η εισαγγελική λειτουργός, Ελένη Σκεπαρνιά, ζήτησε να παραγραφεί το αδίκημα τής δωροδοκίας υπαλλήλου, καθώς με τον νέο Ποινικό Κώδικα, η πράξη τής ενεργητικής δωροδοκίας μετατράπηκε από κακούργημα σε πλημμέλημα. Βάσει αυτού, ζήτησε την απαλλαγή όλων των κατηγορούμενων υπαλλήλων τού Ο.Τ.Ε. και στελέχων τής Siemens, Ελλήνων και Γερμανών. Γιά το ισχυρό στέλεχος τού ΠαΣοΚ και στενό συνεργάτη τού Κώστα Σημίτη, Θεόδωρο Τσουκάτο, αναφέρθηκε πως δεν αποδείχθηκε ότι τέλεσε το αδίκημα τής συνέργειας σε δωροδοκία υπαλλήλων τού Ο.Τ.Ε. Κατά την κρίση τής εισαγγελέως, η πράξη έχει παραγραφεί αφού «[ …] η τελική κατάληξη των χρημάτων ήταν ή ο ίδιος ή άλλο τρίτο πρόσωπο», καθώς δεν αποδείχθηκε ότι τα χρήματα δόθηκαν είτε σε υπαλλήλους τού Ο.Τ.Ε. ή στα ταμεία τού ΠαΣοΚ, όπως ο ίδιος ο Θ. Τσουκάτος υποστηρίζει.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.eistoria.com

Αφήστε μια απάντηση