ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ – ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΚΑΟΥΔΗΣ

,…

,

………Ο Ευθύμιος Καούδης τού Γεωργίου, γεννήθηκε στα 1866 (γιά άλλους στα 1872), στο χωριό Καλλικράτης των Σφακίων τής Κρήτης και πέθανε στα 1956 στην Θεσσαλονίκη. Στα 1903 (ίσως και στα 1900), έφυγε από το χωριό του γιά την Αθήνα, γιατί φοβόταν την σύλληψή του – ή την βεντέτα – επειδή σκότωσε τον Βουϊδά, αρχηγό ληστρικής συμμορίας τής περιοχής των Σφακίων.

……….Στην Αθήνα εργαζόταν σαν κτίστης και σύχναζε στο καφενείο τού Μαραβελάκη σε ένα στενό τής οδού Σταδίου, κοντά στο κτήριο τής Βουλής (σημερινό ιστορικό Μουσείο), όπου σύχναζαν αρκετά μέλη τής κρητικής παροικίας των Αθηνών. Σ’ αυτό το καφενείο τον προσέγγισαν οι Ανθυπολοχαγοί Γεώργιος Τσόντος και Παύλος Μελάς, στις αρχές τού 1903, γιά να τον στρατολογήσουν γιά την υπόθεση τής αλύτρωτης Μακεδονίας.

……….Η εμπλοκή τού Καούδη στους απελευθερωτικούς αγώνες τού Ελληνισμού είναι συνάρτηση τού τόπου καταγωγής του.

……….Όπως μπορεί κανείς να διαπιστώσει και από την φωτογραφία του, αλλά και σύμφωνα με την περιγραφή που δίνει ο συναγωνιστής του Κώστας Κλειδής, «[…] δεν ήταν κοντός ούτε ψηλός. Λίγο μαυριδερός, στραβοκάνης, όλο νεύρο, φαινόταν αμέσως, διαόλου γέννα και δυνατός. Ούτε αδύνατος, ούτε φαρδύς, μουστάκι μαύρο, φαρδύ και μακρύ, αξύριστος, αχτένιστος, με μάτια μικρά και μισόκλειστα…».

……….Το χωριό του, ο Καλλικράτης, βρίσκεται σε ένα οροπέδιο σε ύψος περίπου 800 μέτρων. Εδώ και αιώνες οι κάτοικοί του διαχειμάζουν στα νότια παράλια τού νησιού, στους οικισμούς Πατσιανό και Καψόδασος, κοντά στο Φραγκοκάστελλο.

……….Βγήκε στην υποδουλωμένη στους Τούρκους Μακεδονία, πέντε φορές, συνεργάστηκε με όλους τους επιφανείς οπλαρχηγούς (και ιδιαίτερα με το καπετάν Κώττα, αποκτώντας τεράστια πολεμική εμπειρία που συνδυαζόμενη και με τις φυσικές του ικανότητες, συνετέλεσαν ώστε να εξελιχθεί σε έναν από τους εμπειρότερους Έλληνες οπλαρχηγούς τού Αγώνα και κυρίως να είναι κοντά στον ντόπιο πληθυσμό και τις ανησυχίες του, κάτι που εξηγεί και τις καλές του σχέσεις με τους κατοίκους των χωριών, όπως φαίνεται και από τα απομνημονεύματά του.

……….Η πρώτη του έξοδος στην υποδουλωμένη Μακεδονία, έγινε στις 6 Μαΐου 1903, όταν μαζί με τους Λ. Βρανά, Γ. Δικώνυμο και Γ. Πέρο, ταξιδεύει με πλοίο στην Θεσσαλονίκη. Σκοπός τους, να προωθηθούν στην ενδοχώρα τής Δυτικής Μακεδονίας και να εξετάσουν επί τόπου τις δυνατότητες ανάπτυξης μιάς ελληνικής οργανωμένης αντίστασης.

……….Στις αρχές Ιουνίου 1903, (δεύτερη έξοδος), επικεφαλής ομάδος δέκα ανδρών περνά λαθραία στην περιοχή Φλώρινας – Καστοριάς και γιά δύο μήνες υπό την καθοδήγηση τού μητροπολίτη Καραβαγγέλη, εργάζεται κατά των Βουλγάρων.

……….Τον Φεβρουάριο τού 1904, (τρίτη έξοδος), ξαναβγαίνει ως υπασπιστής τού Κοντούλη και κάθεται μέχρι τον Ιούνιο τού 1904. Ήταν η περίοδος που συνεργάσθηκε στενά με τον καπετάν Κώττα και απέκτησε χρήσιμες εμπειρίες.

……….Η τέταρτή του έξοδος, τον Σεπτέμβριο τού 1904, σηματοδοτεί την έναρξη τής ένοπλης ελληνικής αντίδρασης στην Μακεδονία. Με δική του ομάδα ο Καούδης, καταφέρνει το πρώτο σημαντικό πλήγμα των Ελλήνων κατά των Βουλγάρων στη μάχη τού Τριγώνου (παλαιά ονομασία Όστιμο), στις 18 Σεπτεμβρίου 1904 και στην συνέχεια, σε συνεργασία με τη ομάδα τού Κατεχάκη (Καπετάν Ρούβας), επιχειρεί την επίθεση κατά του βουλγαρικού γάμου στο χωριό Σκλήθρο. Τον χειμώνα 1904/1905, δρα με την ομάδα του στην περιοχή των Κορεστίων. Επιστρέφει στην Αθήνα μετά τον Μάρτιο τού 1905 και μένει μέχρι τα μέσα Αυγούστου τού 1905.

……….Η πέμπτη του έξοδος αρχίζει στα τέλη Αυγούστου τού 1905, που δρα πάλι με την ομάδα του, στη περιοχή των Κορεστίων, μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου 1905, όταν συνεχίζει την δράση του στη περιοχή των χωριών του όρους Περιστερίου (Βαρνούς), μέχρι τα τέλη Μαρτίου τού 1906.

……….Τον Μάϊο τού 1906, γιά λόγους υγείας επιστρέφει στην Αθήνα όπου παραμένει γιά πέντε χρόνια, διάστημα που υποβαλλόταν σε θεραπεία.

……….Στις 7 Σεπτεμβρίου τού 1912, σε ηλικία περίπου 46 χρονών, τέθηκε και πάλι στην υπηρεσία τού εθνικού αγώνα, όταν υπό τον Θεμιστοκλή Σοφούλη και άλλους Κρήτες οπλαρχηγούς, αποβιβάζεται στον Μαραθόκαμπο τής Σάμου. Συμμετείχε σε πολλές μάχες εναντίον των Τούρκων μαζί με Σαμιώτες και άνδρες που ήλθαν από την Ικαρία και μετά τις μάχες στην περιοχή τού Βαθέως και στο Τηγάνι, συμβάλλει στην απελευθέρωση τού νησιού.

……….Αμέσως μετά, λαμβάνει μέρος στις επιχειρήσεις τού Ελληνικού στρατού γιά την απελευθέρωση τής Μακεδονίας, κατά τον Πρώτο Βαλκανικό Πόλεμο, συμμετέχοντας στα ΣΩΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΡΟΣΚΟΠΩΝ. (Αξίζει να σημειωθεί εδώ ότι την διεύθυνση των σωμάτων αυτών την είχε ο Κ. Μαζαράκης, ήταν επανδρωμένα από παλιούς Μακεδονομάχους και είχαν ως αποστολή να προετοιμάσουν την εισβολή τού τακτικού Ελληνικού Στρατού στο έδαφος τής Μακεδονίας, με κατάλληλες ενέργειες δολιοφθορών).

……….Στις 11 Οκτωβρίου 1912, επικεφαλής 80 ανδρών εισβάλει στην Σιάτιστα, συγκρούεται με τον Τουρκικό στρατό και κινείται προς τα Γρεβενά, στην γέφυρα όμως τής Σμίξης, τραυματίζεται γεγονός που τον κρατά μακρυά από τις επιχειρήσεις, μέχρι το τέλος τού Α΄ΒΠ. Στα 1915, λαμβάνει μέρος στο Κίνημα [πραξικόπημα] τής Εθνικής άμυνας τού Ελευθέριου Βενιζέλου.

……….Στα 1919, υπηρετώντας στο Τάγμα τού Βλαχόπουλου, που είχε στρατοπεδεύσει στα ανάκτορα τού Ντολμά Μπαξέ στην Κωνσταντινούπολη, διετέλεσε Φρούραρχος στο Φανάρι. Η κυβέρνηση τού Ελευθέριου Βενιζέλου, επί υπουργού Στρατιωτικών Γ. Κονδύλη, με ειδικό νόμο τού απονέμει τον βαθμό τού Λοχαγού.

……….Από το 1927 και εξής, ο Ευθύμιος Καούδης, είναι ενεργό μέλος τής εθνικής Οργάνωσης «Ο Παύλος Μελάς», στην Θεσσαλονίκη, συμβάλλοντας ενεργά στην σύνταξη τής επετηρίδας των Μακεδονομάχων.

……….Κατά την διάρκεια τής Κατοχής, γιά να αποφύγει πράξεις αντεκδίκησης των Βουλγάρων, φεύγει από την Θεσσαλονίκη γιά την Αθήνα και από εκεί γιά την Κρήτη.

……….Μετά την Κατοχή επιστρέφει και πάλι στην Θεσσαλονίκη όπου ζει μέχρι την ημερομηνία τού θανάτου του στις 17 Δεκεμβρίου 1956, σε ηλικία 90 χρονών. Η κηδεία του έγινε δημοσία δαπάνη, ο Δήμος Θεσσαλονίκης τού παραχώρησε δωρεάν τάφο και το Γ’ Σ.Σ. τού απέμεινε τιμές Στρατηγού εν ενεργεία.

……….Στα 1996, το Μουσείο Μακεδονικού Αγώνα εκδίδει, με επιμέλεια Άγγελου Χοτζίδη τα απομνημονεύματά του (1903-1907) (ΕΥΘΥΜΙΟΣ ΚΑΟΥΔΗΣ. ΕΝΑΣ ΚΡΗΤΙΚΟΣ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ, ISBN 960-7488-03-2, στα οποία όπως γράφεται στο οπισθόφυλλο…: «[…] Στα απομνημονεύματά του ο 80χρονος μακεδονομάχος Ευθύμιος Καούδης αναλογίζεται τα συμβάντα τής περιόδου 1903-1907 στην Αθήνα και στην Μακεδονία. […] ο Σφακιανός οπλαρχηγός αποφάσισε αυτόβουλα να γράψει τα απομνημονεύματά του με την οξύνεια και την έντονη κριτική διάθεση που τον διέκρινε. Με χαρακτηριστική αυστηρότητα γράφει : <<Εγώ λέω ότι η αλήθεια πρέπει να λέγεται κι έστω πικρά….εγώ μέχρι τώρα είχα την γνώμην ότι ό,τι λέει καθ’ ένας διά τον εαυτόν του δεν έχει αξίαν, αλλά όσα οι άλλοι δι’ αυτόν>>».


  • Πηγή: http://pigasos.blogspot.com/
  • Επιμέλεια δημοσιευθέντος κειμένου:  Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο

Αφήστε μια απάντηση