ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ-14 ΙΟΥΝΙΟΥ

1914 Μυτιλήνη. Ο καταυλισμός των Φωκιανών την επομένη τής αφίξεώς τους.
14 Ιουνίου

846.—Ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιος Α΄ αποθνήσκει.

1563.—Ιππότες τής Μάλτας (Τάγμα Αγίου Ιωάννη ή Ιωαννίτες) ενεργούν πειρατική επίθεση σε τουρκικό καράβι, κοντά στην Ζάκυνθο, καταφέρνοντας να το καταλάβουν. Ο τούρκος πήγαινε στην Βενετία όταν τού επιτέθηκαν οι επτά γαλέρες τού πειρατή Romegas.

1604.—Πολλαπλό χτύπημα Φλωρεντινών κουρσάρων, πολύ κοντά στα παράλια τής Κύπρου. Είναι το έκτο στην σειρά, μόλις από τις 10 τού μήνα.

1606.—Μία από τις τελευταίες επιθέσεις τού στόλου των Φλωρεντινών κουρσάρων στο Αιγαίο, όταν συναντούν ελληνική φρεγάτα με τούρκους επιβάτες στο Κάβο Ντόρο. Γιά να γλυτώσουν οι τούρκοι (μόνο τούρκους κυνηγούσε το Τάγμα τού Αγίου Στεφάνου και των Μεδίκων), έριξαν το πλοίο στην ξηρά. Μετά από λίγες ημέρες επέστρεψαν στην Μεσσίνα και το Λιβόρνο, αποτυγχάνοντας στην βασική αποστολή τους, η οποία ήταν η μονιμότερη εγκατάσταση των συγκεκριμένων Δυτικών στην Ανατολή.

1607.—Ένα από τα πλοία τού Μεγάλου Δούκα τής Τοσκάνης, αντί να πλεύσει προς την Αμμόχωστο γιά να λάβει μέρος στην κατάληψή της (βλ.1/6ου) παρέμεινε στα νερά τής Καραμανίας, ασκώντας πειρατεία. Στο συγκεκριμένο σκάφος υπηρετούσαν αρκετοί Γάλλοι ευγενείς, οι οποίοι θυμήθηκαν την πραγματική αποστολή τους μετά το κούρσεμα ενός εμπορικού πλοίου κοντά στην Μάνη, με την αποκομιδή τής λείας τους να ξεπερνά κάθε προηγούμενο.

1656.—Μεγάλη ναυμαχία Ενετών και τούρκων στα νερά τού Ελλήσποντου. Την ναυμαχία κέρδισε ο στόλος των Χριστιανών.

1686.—Μετά από δωδεκαήμερη πολιορκία από τον Θωμά Μοροζίνι, το Νέο Ναβαρίνο, τουρκικής κατασκευής (το Νιόκαστρο τής Πύλου), πέφτει στα χέρια των Ενετών. Το 1715 θα λήξει η β΄περίοδος ενετικής κατοχής τής Πελοποννήσου και το οχυρό θα ανακαταληφθεί από τους τούρκους. Οι περιπέτειες τού οχυρού θα συνεχιστούν και με τα Ορλωφικά, στην διάρκεια των οποίων οι Έλληνες ξεσηκώθηκαν και το κατέλαβαν μαζί με Ρώσους, γιά σύντομο όμως χρονικό διάστημα. Όταν ξέσπασε η Επανάσταση τού 1821, οι Έλληνες το κράτησαν γιά τέσσερα χρόνια μέχρι την απόβαση τού Ιμπραήμ και των ορδών του.

1792.—Συκοφαντίες από Γάλλους και άλλους Ευρωπαίους κατά τού Κατσώνη, ότι δήθεν έκαψε δύο γαλλικά πλοία στο Ναύπλιο και έσφαξε ο ίδιος τα πληρώματά τους. Τον έτρεμαν όλοι.

1800.—Ο Ναπολέων Βοναπάρτης νικά τους Αυστριακούς στην Μάχη τού Μαρενγκό στην Βόρεια Ιταλία και γίνεται κύριος τής ιταλικής χερσονήσου. Αν και αρχικά τα αυστριακά στρατεύματα νικούσαν υπό τον φερόμενο Ελληνικής καταγωγής Μιχαήλ φον Μελά, το απόγευμα έφτασαν γαλλικές ενισχύσεις με τον Στρατηγό Ντεσσαί (ο οποίος έχασε την ζωή του σε αυτή την μάχη) και ο Ναπολέων νίκησε τους κουρασμένους Αυστριακούς. Ο στρατός τής Νάπολης εγκατέλειψε την Ρώμη, η οποία γιά τα επόμενα 14 χρόνια τελούσε υπό γαλλική κυριαρχία. (Γιά τους λάτρεις τής όπερας, η «Τόσκα» τού Τζιάκομο Πουτσίνι διαδραματίζεται εκείνη την περίοδο, όπου οι Ιταλοί έβλεπαν τον μεγάλο Κορσικανό ως απελευθερωτή). Σχετικά με την στάση τού Ναπολέοντα απέναντι στους Έλληνες, οι οποίοι στο πρόσωπό του ήλπιζαν να βρουν υποστήριξη (αν και υποστηρίζεται η ελληνική του καταγωγή), από την γενικότερη συμπεριφορά και τις αποφάσεις του, δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί  Φιλέλλην.

1821.—Η 14η Ιουνίου 1821 είναι η ημέρα που επίσημα καταγράφεται ως η έναρξη τής επαναστάσεως στην Κρήτη η οποία κράτησε μέχρι το 1830. Η συμμετοχή τής Κρήτης στην πανεθνική εξέγερση αποφασίστηκε στο ιστορικό μοναστήρι τής Παναγιάς τής Θυμιανής στα Σφακιά, στις  29 Μαΐου 1821.

.—«Επανάστασις τής Κρήτης και μάχη παρά τον Λούλον των Χανίων καθ’ ην οι τούρκοι ετράπησαν εις φυγήν. Ταύτην διηύθυνον οι οπλαρχηγοί Γ. Δασκαλάκης ή Τσελεπής, Ι. Χάλης, Σήφακας, Παπανδρέου, Α. Φασούλης και Μουστουγιαννάκης.» Ο Τσελεπής και ο Σήφακας  με συνολικά 61 άνδρες συνάπτουν την πρώτη μάχη τού 1821 στο Λούλο, εναντίον πολλαπλάσιων τούρκων. Μαζί τους ενώθηκαν οι Μεσαρίτες, Αποκορωνιώτες, Αγιοβασιλίτες και άλλοι. Αφού διαιρέθηκαν σε διάφορα σώματα, οι ομάδες των Γιάννη Χάλη, Παπαδανδρέα και τον Μουστογιάννη προσέβαλαν την 14 Ιουνίου εχθρούς οι οποίοι εξέδραμαν γιά να λεηλατήσουν την επαρχία των Χανίων. Το απόγευμα ενώθηκε με τους υπόλοιπους επαναστάτες ο καπετάνιος Βαρδουλομανούσος, με 20 άνδρες. Κραυγάζοντας «Φωθιά στούς εχθρούς των ανθρώπων και τού Θεού» και με υψωμένη σημαία φέρουσα τον δικέφαλο βυζαντινό αετό, εφόρμησαν εναντίον των τούρκων και τους ανάγκασαν να κλειστούν στο χωριό Λούλο των Κεραμειών, όπου, έπειτα από ολοήμερη μάχη, φόνευσαν πολλούς από αυτούς και κυρίευσαν άφθονο πολεμικό υλικό. Οι τούρκοι, αφού επέστρεψαν ντροπιασμένοι στα Χανιά, διέδωσαν (γιά να δικαιολογήσουν την ήττα τους), ότι βρήκαν δήθεν όλα τα βουνά κατειλημμένα από Μανιάτες και Ρώσους. Έπειτα από την μάχη τού Λούλου, η επανάσταση εξαπλώθηκε σε ολόκληρη την Κρήτη. Από τους Έλληνες, πέντε τραυματίστηκαν και ένας έπεσε στο πεδίο. Οι τούρκοι είχαν δεκαοκτώ νεκρούς. 

.—Ο Ομέρ Βρυώνης και ο Κιοσέ Μεχμέτ επιχειρούν νυκτερινήν επίθεσιν κατά των εις Σούρπην, παρά την Λειβαδιάν, εστρατοπεδευμένων Ελλήνων. Αλλ’ ο ευρισκόμενος μαζί με τους δύο πασσάδες Χρήστος Παλάσκας, θέλων να προλάβη τον αιφνιδιασμόν και να δώσει εις τους Έλληνας καιρόν να προπαρασκευάσουν την άμυνάν των, παρέστησε εις αυτούς ότι δεν ήρμοζε να επιτεθούν υπούλως κατά των «κλεφτών τής Σούρπης», αφού είχον εις την διάθεσίν των τόσον πολυάριθμον στρατόν και τους έπεισε να διατάξουν τους τυμπανιστάς να κτυπήσουν τα τύμπανα. Ούτω οι Έλληνες ειδοποιήθησαν διά τον κίνδυνον που τους απειλούσε και η επίθεσις απέτυχε.

.—«Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης παρεδόθη εις τας Αυστριακάς αρχάς.» Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, μετά τις ατυχείς μάχες τού Δραγατσανίου και τού Σκουλενίου, και την αποτυχία τής επαναστάσεως στην Μολδοβλαχία, επικυρηχθής υπό των τούρκων και προδομένος από μερίδα συμπολεμιστών του, βοηθούμενος από τον ανιδιοτελή Γεωργάκη, πέρασε τα Αυστριακά  σύνορα, και παραδόθηκε στους Αυστριακούς. «Ἐν Ἀράδῃ διατρίβων ὁ Ὑψηλάντης ἐξέδωκε τὴν ἀκόλουθον ἡμερησίαν διαταγὴν γραφεῖσα ἐν Ῥυμνίκῳ τὴν 8 ἰουνίου. (Μεταξὺ ἄλλων ἔγραψε): “[…] Στρατιῶται! Ὄχι! Δὲν μολύνω πλέον τὸ ἱερόν, τὸ τίμιον τοῦτο ὄνομα εἰς τὰ ὑποκείμενά σας. Ἄνανδροι ἀγέλαι λαῶν. Αἱ προδοσίαι σας, αἱ ἐπιβουλαί σας μὲ βιάζουσι νὰ σᾶς ἀποχωρισθῶ. Εἰς τὸ ἑξῆς κάθε δεσμὸς μεταξὺ ὑμῶν καὶ ἐμοῦ κόπτεται· βαθείαν μόνον εἰς τὴν ψυχὴν μου θὰ φέρω τὴν έντροπήν ὅτι σᾶς ἐδιοικοῦσα. Ἐπατήσατε τοὺς ὅρκους σας, ἐπροδόσατε Θεὸν καὶ Πατρίδα, ἐπροδόσατε καὶ ἐμέ τὴν στιγμὴν καθ’ἥν ἤλπιζα ἤ νὰ νικήσω ἤ νὰ συναποθάνω μαζὺ σας ἐνδόξως. Σᾶς ἀποχωρίζομαι λοιπόν· τρέξατε εἰς τοὺς τούρκους τοὺς μόνους άξίους τῶν φρονημάτων σας….”»

.—Μετά την ήττα που υπέστησαν οι τουρκαλβανοί στην μάχη τού Λάλα στο Πούσι (13/6), αναχώρησαν γιά την Πάτρα. Τότε οι Έλληνες μπήκαν στο άδειο Λάλα και το έκαψαν. Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, όπως σημειώνει ο Νικόλαος Πολίτης, η πυρπόληση τού χωριού έγινε από τους ίδιους τους Λαλιώτες κατά την αναχώρησή τους, «ώστε ελάχιστα απέμειναν προς λαφυραγωγίαν εις τους εισελθόντας ύστερον Έλληνας.» Μετέπειτα οι Λαλαίοι επιβιβάστηκαν σε πλοία και αποχώρησαν από την Ελλάδα με προορισμό την Ανατολή.

1822.—(13 ή 14) «Ο Χασάν πασάς κατέλαβεν αμαχητί την Μαλάξαν τής Κρήτης, εγκαταστήσας εν αυτή φρουράν υπό τον ανεψιόν του Μουσταφάμπεην.»

1825.—«Ο Ιμβραήμ πασάς έκαυσεν το Άργος και τα πλησίον χωρία.» Ο Ιμβραήμ μετά την ήττα που υπέστη στους Μύλους, υποχώρησε προς το Άργος και αφού διανυκτέρευσε εκεί με το στράτευμά του, την επομένη το έκαψε μαζί με τα γύρω χωριά, και προχώρησε σε απόσταση βολής προς το Ναύπλιο. Επειδή όμως οι Αιγύπτιοι δεν ήταν προετοιμασμένοι γιά πολιορκία, μετά από μία μικρή σύγκρουση στην Τύρινθα, υποχώρησαν και πάλι στο Άργος. Η άφιξη τού Χάμιλτον στο λιμάνι τού Ναυπλίου, έδωσε περισσότερο θάρρος στους Έλληνες. Ο Ιμπραήμ μετά από αυτό επέστρεψε στην Τρίπολη.

1827.—«Η αντικυβερνητική επιτροπή μετέβη εις Ναύπλιον εκ Πόρου.» Η τριμελής αντικυβερνητική Επιτροπή, η οποία εκλέχθηκε από την Συνέλευση τής Τροιζήνας στις 2 Απριλίου, αποφάσισε να μεταφέρει την έδρα της στο Ναύπλιο. Η μετάβαση θα γίνει στα μέσα Αυγούστου, ενώ ο ρόλος της ήταν η αντικατάσταση (όποτε παραστεί ανάγκη) τού κυβερνήτη.

1839.—Διωκόμενη από τον Νομό Ακαρνανίας και Αιτωλίας, η συμμορία τού αρχιλήσταρχου Αραπίτζα καταφεύγει στην Υπάτη, όπου όμως συνάπτει πολύωρη μάχη με τους Χωροφύλακες τού Γούση στην θέση «Κόκκινος Βράχος». Κατόπιν συντονισμένων προσπαθειών, η συμμορία διασκορπίστηκε, δέκα μέλη της συνελήφθησαν και όσοι απέμειναν ζωντανοί πέρασαν τα σύνορα γιά να σωθούν.

1846.—Καταστρεπτικοί σεισμοί εις Μεσσηνίαν.

1866.—Οι τουρκικές αρχές, εξ αιτίας τού κινήματος τού Λεωνίδα Βούλγαρη, βρίσκουν αφορμή γιά διώξεις χριστιανών, ενώ ταυτόχρονα εξοπλίζουν τους οθωμανούς κατοίκους τής Βορείου Ελλάδος (Μακεδονίας-Θράκης). Ο Βούλγαρης διετέλεσε βουλευτής, αλλά κυρίως αφιέρωσε όλες του τις δυνάμεις γιά την εκδίωξη τού βασιλέα Όθωνα και γιά την οργάνωση κινημάτων στις αλύτρωτες περιοχές. Υποστήριζε με θέρμη την ρωσική πολιτική στα Βαλκάνια και θεωρούσε εκ των ουκ άνευ την συμμαχία τής Ελλάδος με τους σλαβικούς λαούς. Εξ αιτίας αυτής τής στάσης του, χαρακτηρίστηκε ως «όργανον Σλαβικόν». Δέκα σχεδόν χρόνια μετά (1876), θα βρεθεί στο επίκεντρο των ελληνοσερβικών επαφών. Συνέστησε την «Εθνική Επιτροπή», η οποία με προκήρυξή της, απευθυνόμενη στους Έλληνες, αναφέρθηκε στους επαναστάτες Ερζεγοβίνιους, τους οποίους δεν διέκρινε από τους Κρήτες, τους Δωδεκανήσιους και τους άλλους Έλληνες που πολεμούν γιά την ελευθερία και τα «αστικά τους δικαιώματα». Όμως η στάση τής κυβερνήσεως τού Χαρίλαου Τρικούπη παρέμεινε ουδέτερη όταν η Σερβία κήρυξε τον πόλεμο στην τουρκία στις 30 Ιουνίου. Υποστηρικτή στις θέσεις του ο Βούλγαρης είχε τον Εμμανουήλ Ροΐδη, ο οποίος αρθρογραφούσε στον «Ασμοδαίο», καταφερόμενος με δριμύτητα εναντίον τής ελληνικής Βουλής που αδιαφορούσε γιά την επανάσταση τής Ερζεγοβίνης.

1873.Ο Ερρίκος Σλήμαν ανακαλύπτει τους αμύθητους θησαυρούς τής Τροίας. Όταν ο ερασιτέχνης αρχαιολόγος άρχισε να αναζητά την Ομηρική Τροία, οι περισσότεροι πίστευαν ότι ήταν ανύπαρκτη πόλη και προϊόν φαντασίας. Με την ενθάρρυνση τού Κάλβερτ, ο Σλήμαν ξεκίνησε τις ανασκαφές τον Οκτώβριο τού 1871. Οι μέθοδοι που χρησιμοποίησε τότε, χαρακτηρίστηκαν από τους σύγχρονους αρχαιολόγους «ανατριχιαστικές». Ο τρόπος εκσκαφής προξένησε ανεπανόρθωτες ζημιές και κατέστρεψε ανεκτίμητα κειμήλια. Λόγω των βροχοπτώσεων, ο Σλήμαν αναγκάστηκε να σταματήσει τις ανασκαφές γιά να συνεχίσει τον επόμενο χρόνο. Στον τρίτο χρόνο ανακάλυψε τα ερείπια μίας Ακροπόλεως και λίγο αργότερα αφού έδιωξε τους εργάτες, σκάβοντας μόνος του, ανακάλυψε τον θησαυρό τού Πριάμου. Υπάρχουν ανακρίβειες σχετικά με το πού βρέθηκε, την ημέρα που τον ανακάλυψε, και τί ακριβώς ανακάλυψε, αλλά το γεγονός τής ευρέσεώς του είναι πέραν πάσης αμφιβολίας.

1897.—Οι ισχυρές βροχοπτώσεις των ημερών, προκαλούν την κατάρρευση μίας κατοικίας στα Μέγαρα, υπόγεια πλημμυρισμένα, αλλά και σοβαρές ζημιές στην σιδηροδρομική σύνδεση Αθηνών – Πατρών.

1902.—Ο διαβόητος αρχιληστής Πανόπουλος, που ρήμαζε περιοχές τού Μοριά και τής Στερεάς Ελλάδος, συλλαμβάνεται σε σπίτι στην Πάτρα. Λίγες ημέρες νωρίτερα (1/6ου), συνελήφθη συνεργάτης του που πιθανόν τον κατέδωσε.

1903.—Ανατρέπεται η κυβέρνηση Δηλιγιάννη και σχηματίζεται νέα υπό τον Θεοτόκη η οποία θα παραμείνει έως τις 28 Ιουνίου 1903.

1905.—Άγριες συγκρούσεις στο Άγιον Όρος μεταξύ Ρώσων και Ελλήνων μοναχών·  οι τραυματίες ανέρχονται στους 80.

.—Ο φοβερός Βορειοηπειρώτης καπετάν Μάλλιος (Στέφανος Δούκας) αφού την προηγούμενη κατάφερε ειρηνική συνάντηση με τους αρχηγούς των εκβουργαρισμένων Ελλήνων τής Όσνιτσας, παρόντος και όλου τού χωριού, την σημερινή συνυπογράφει μαζί τους πρωτόκολλο παραδόσεως καθώς και την υπόσχεση ότι θα επιστρέψουν στο Ελληνικό Πατριαρχείο, αποποιούμενοι την Εξαρχία.

.—Προξενικό έγγραφο προς το υπουργείο μας, γνωστοποιεί την επιπλέον χρηματοδότηση των νέων αντάρτικων ομάδων στην Κεντρική Μακεδονία, η οποία μέσα στο πρώτο εξάμηνο τής χρονιάς έφθασε το ποσό των 2.000 χρυσών λιρών. Ανάλογη αναφορά είχε στείλει το ελληνικό υποπροξενείο Σερρών στις 7 Μαρτίου, προς το αρμόδιο υπουργείο τής Ελλάδος, με την οποία ενημέρωνε γιά την εκπληκτικά μεγάλη συμμετοχή των Ελλήνων τής περιοχής. Στο επόμενο διάστημα θα εμφανίζονται ολοένα και περισσότερες ομάδες (βλ. 10/2/1906).

1907.—Ανταρτικά Ελληνικά σώματα υπό τους Ανθλγούς Παπαβιέρο, Θειάφη, Φαληρέα, κυκλώνονται από σημαντικές τουρκικές δυνάμεις στα υψώματα Σούμπρετς και Βέρμπιστα Βιτσίου. Μετά από σκληρή μάχη και αφού προξένησαν σοβαρές απώλειες στους τούρκους, κατορθώνουν να διαφύγουν.

.—Ο Μακεδονομάχος Αργυράκος Χρήστος (Καπετάν Κίτσος Μουρίκης) από την Βλάτση Κοζάνης, εφονεύθη εις Λέχοβο κατά την διάρκεια τής προσπάθειάς του να διευκολύνει τα σώματα των Γ. Φαληρέα, Γεωργίου Λεπιντάτου και Ευσ. Θειάφη να διαφύγουν. Ο καπετάνιος έδωσε σκληρή μάχη με τρία οθωμανικά τάγματα (σύνολο 700 αντρών) στην ράχη Σουμπρέτσι τού Λεχόβου, προκειμένου να διευκολύνει τα σώματα των Γ. Φαληρέα, Γεωργίου Λεπιντάτου (καπετάν Αρκούδα) και Ευσ. Θειάφη, να διαφύγουν. Έμεινε μόνος με το σώμα του, το οποίο αποτελούνταν τότε από 26 άντρες. Μετά από πολύωρη μάχη και αφού τελείωσαν τα πυρομαχικά, ο καπετάν Κίτσος Αργυράκος σκοτώθηκε μαζί με τους 25 συμπολεμιστές του. Στην Μάχη τού Σουμπρετσίου σκοτώθηκαν και 70 οθωμανοί στρατιώτες. Η αυτοθυσία του υπήρξε παροιμιώδης και τραγουδήθηκε από την λαϊκή μούσα. [Άλλη πηγή αναφέρει ως ημερομηνία θανάτου την 23η Ιουλίου 1907.]

1912.—Οι Ιταλοί εισβάλλουν στο συνέδριο αντιπροσώπων των νησιών τού Αιγαίου και συλλαμβάνουν τους συμμετέχοντες ως κατασκόπους των τούρκων (!..) Μετά από τις απαραίτητες εξηγήσεις αφέθηκαν ελεύθεροι. Το περιστατικό συνέβη στην Πάτμο.

1913.—Το πρωί τής σημερινής, ο πρέσβης τής Αυστρίας στην Σόφια είχε πολύωρη συνομιλία με τον βασιλέα Φερδινάνδο τής βουργαρίας. Μόλις αποχώρησε ο πρεσβευτής, ο Φερδινάνδος κάλεσε τον αρχιστράτηγο Σαβώφ και την νύκτα τής 15ης προς την 16η Ιουνίου, διέταξε τα στρατεύματά του να επιτεθούν αιφνιδιαστικά εναντίον των Ελλήνων στην Ελευθερούπολη (Καβάλα) και των Σέρβων στην Γευγελή, διότι ήθελε να καταλάβει τα διαμφισβητούμενα μέρη πραξικοπηματικά. Αλλά υποτίμησαν πολύ την στρατιωτική αξία και τής Πατρίδας μας και τής Σερβίας.

1917.—Μετά την επιβληθείσα από την «Αντάντ» εξορία τού Βασιλέα Κωνσταντίνου Α’ και την παραίτηση τής κυβερνήσεως τού Αλ. Ζαΐμη, ο Ελ. Βενιζέλος σχηματίζει στην Θεσσαλονίκη κυβέρνηση, γνωστή ως κυβέρνηση Εθνικής Αμύνης. Πρώτο μέλημα τής νέας κυβερνήσεως,  ήταν η κήρυξη πολέμου στις Κεντρικές Δυνάμεις, αλλά και η εκκαθάριση τού κρατικού μηχανισμού από φιλοβασιλικά στοιχεία. Από την εκκαθάριση δεν γλύτωσε ούτε ο αρχιεπίσκοπος Ελλάδος Θεόκλητος, ο οποίος είχε συντάξει το «ανάθεμα» κατά τού Βενιζέλου, όταν αυτός βρισκόταν στην Θεσσαλονίκη. Εκκαθαρίσεις έγιναν και στον Στρατό με ιδιαίτερα αυταρχικό τρόπο από τον υπουργό Στρατιωτικών Μιχαλακόπουλο, με προσωπάρχη τον αντισυνταγματάρχη Θεόδωρο Πάγκαλο, οι οποίοι αποστράτευσαν το 40% τού συνόλου των μόνιμων αξιωματικών. Η κυβέρνηση Βενιζέλου όμως, προχώρησε σε άγριες διώξεις εναντίον και απλών πολιτών. Έτσι, εκατοντάδες προσκείμενοι στην αντιπολίτευση, δημοσιογράφοι, επιστήμονες, επιχειρηματίες και ιδιώτες, φυλακίστηκαν ή εκτοπίστηκαν στην Θήρα, την Αμοργό, την Σίκινο, την Φολέγανδρο, την Ανάφη, την Σκύρο.

.—Ο Παύλος Κουντουριώτης επιστρέφει στην Αθήνα και αναλαμβάνει το υπουργείο Ναυτικών, αναστυλώνοντας το ηθικό τού κλάδου που τόσο είχε ταλαιπωρηθεί από τις περιπέτειες των αγγλογαλλικών κατασχέσεων και καταλήψεων.

.—Ο Έλληνας πρέσβης στην Σόφια, Ναούμ, αναφέρει στον προϊστάμενό του πρωθυπουργό τα μέτρα που έλαβαν οι βούργαροι γιά να αλλοιώσουν τον Ελληνικό πληθυσμό στην υπό βουργαρική κατοχή Ανατολική Μακεδονία. «[…] Άρχισαν να μεταφέρουν οικογένειες στο εσωτερικό τής βουργαρίας και να τις εγκαθιστούν προσωρινά στο Τατάρ Πάζαρζικ, Καρά Βαχλί, Φιλιππούπολη και Δοβρουτζά. Ο αριθμός είναι τεράστιος… το μέτρο πάρθηκε γιά να αραιώσουν τον πληθυσμό… Το παραπάνω μέτρο έχει, ίσως, κρυφά πολιτικά κίνητρα· την συστηματική απομάκρυνση τού ελληνικού στοιχείου τής Μακεδονίας, με σκοπό να μεταβάλουν τον τωρινό ελληνικό χαρακτήρα τής περιοχής… Σύμφωνα με μία επίσημη έκθεση, 6.000 άτομα πέθαναν στην Καβάλα από την πείνα, μέχρι τις 15 Απριλίου. Η κατάσταση στην Δράμα και στις Σέρρες δεν είναι καλύτερη…» Σημειωτέον ότι στα Σέρβια Κοζάνης και στην Καβάλα ζούσαν πλέον αρκετοί Θράκες που είχαν ξεριζωθεί από τις εστίες τους. Μετά δε την αποχώρηση των βούργαρων από την Ανατολική Μακεδονία, κατέθεσαν ψήφισμα δηλώνοντας ότι η Θράκη ήταν και θα είναι μία χώρα ελληνική, παρά τις τεχνητές και δόλιες αλλοιώσεις τις οποίες οι τύραννοι μηχανεύτηκαν πριν την ανακωχή και την παράδοση των βούργαρων…

1919.—Ο Ελευθέριος Βενιζέλος επαναλαμβάνει στον Αριστείδη Στεργιάδη, τον Ύπατο Αρμοστή τής Σμύρνης, ότι τον εξουσιοδοτεί να πραγματοποιήσει επιθετικά βήματα τα οποία θα διασκόρπιζαν τους τούρκους οι οποίοι πίεζαν την Ελληνική γραμμή κατοχής διατηρώντας ένα καθεστώς πολιορκίας. Δύο ημέρες μετά, όμως, χάρη στους μονίμως ρουφιάνους Ιταλούς συνέβη το αντίθετο (βλ. 16/6ου).

.—Ο Ελληνικός Στρατός στην Μ. Ασία καταδιώκει τούρκους άτακτους και τακτικούς.

1920.—Συνεχίζεται η προέλασις των Ελληνικών δυνάμεων προς Πάνορμον.

1921.—Οι τούρκοι κατόπιν σφοδρών μαχών κατορθώνουν και καταλαμβάνουν την Νικομήδεια τής Μικράς Ασίας. Την πόλη υπεράσπιζε  η ΧΙ Ελληνική Μεραρχία.

1922.—Η Ελληνική Στρατιά στην Μικρά Ασία μάχεται με μάχες περιπόλων και δράση πυροβολικού.

1942.—Νέο θύμα δολοφονίας από αιμοσταγείς Τσάμηδες, ο Έλληνας  από την Αγία Μαρίνα (τότε Κουσοβίτσα) Θεσπρωτίας, Αθανάσιος Θεοδωρίδης. Δολοφονήθηκε αγρίως σε ενέδρα των μιαρών μουσουλμάνων.

.—Μετά την καταδρομική επιχείρηση Ελλήνων, Γάλλων και Άγγλων, στο υπό γερμανική κατοχή αεροδρόμιο τού Ηρακλείου, οι Γερμανοί γιά αντίποινα εκτέλεσαν 50 Έλληνες που κρατούσαν ήδη ως ομήρους γιά την αποτροπή τέτοιων ενεργειών. Από τις 3 Ιουνίου 1942, ο Διοικητής Κρήτης, στρατηγός Άλεξ Αντρέ, με επείγουσα διαταγή στον στρατιωτικό διοικητή Ν. Ηρακλείου Φόλκμαν, τού ζήτησε να εκτελεστούν 12 όμηροι (3/6), μεταξύ των οποίων και οι κορυφαίοι των Ηρακλειωτών πολιτών. Είχε προηγηθεί από τις ανταρτικές ομάδες η απόπειρα δολοφονίας επώνυμων συνεργατών τού κατακτητή. Σύμφωνα λοιπόν με το γερμανικό δόγμα τής Ομαδικής Ευθύνης, γιά να τρομοκρατηθούν όλοι οι κάτοικοι τού Νομού Ηρακλείου και να ασκήσουν πίεση στις ανταρτικές ομάδες τού Ψηλορείτη, εκτελέστηκαν οι πρώτοι 12 ήρωες. Ο δήμαρχος Μηνάς, μαζί με τ’ άλλα δύο αδέλφια του, τον δικηγόρο και πολιτικό Τίτο και τον έμπορο και διανοούμενο, προσωπικό φίλο τής Μαρίκας Κοτοπούλη, Μανώλη. Στις 14 Ιουνίου, με αφορμή την δολιοφθορά (13-14/6) στα γερμανικά αεροπλάνα και τις εγκαταστάσεις στο αεροδρόμιο Ηρακλείου, οι δυνάμεις κατοχής εκτέλεσαν άλλους 50 εθνομάρτυρες. Ανάμεσα στους 62 μάρτυρες τού Ηρακλείου ήταν ολόκληρες οικογένειες.

1956.—Ο Κύπριος αγωνιστής τής ΕΟΚΑ, Πέτρος Ηλιάδης, τραυματίστηκε σοβαρά κατά την διάρκεια βομβιστικής επιθέσεως εναντίον των Άγγλων κατακτητών.

1966.—Εγκαινιάζεται στα Άσπρα Χώματα Βοιωτίας το εργοστάσιο αλουμίνας.

1979.—Αποκαλύπτεται σκάνδαλο στις εξετάσεις γιά τα Α.Ε.Ι., μετά από την διαρροή των θεμάτων.

1982.—Προκλητικές δηλώσεις κάποιου τούρκου φύλαρχου (τον οποίο χρησιμοποιούσαν ως ΥΠΕΞ) γιά τα δήθεν «δικαιώματα» τής χώρας του στο Αιγαίο (!..) Με την συνεχόμενη ενδοτική στάση των ελλαδικών κυβερνήσεων, οι προκλητικές δηλώσεις συνεχίζονται συνοδευόμενες πλέον και από προκλητικές ενέργειες (2020).

1986.—Το υπουργείο (α)Παιδείας καταργεί την αξιολόγηση μαθητών στα δημοτικά σχολεία.

1987.—Η Εθνική Ελλάδος κατακτά το χρυσό μετάλλιο στο Πανευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Καλαθοσφαιρίσεως «Γιουρομπάσκετ» τής Αθήνας, νικώντας στον τελικό την Σοβιετική Ένωση 103-101 με δύο εύστοχες βολές τού Αργύρη Καμπούρη στην λήξη τής παρατάσεως. Πολύ καλή η συμμετοχή όλων των παικτών (Γκάλης 40 και πρώτος σκόρερ τής διοργανώσεως με 296, Φασούλας 12, Γιαννάκης 10, Καμπούρης 10, Χριστοδούλου 10, Ανδρίτσος 10, Ιωάννου 8, Ρωμανίδης 3, Φιλίππου, Σταυρόπουλος, Καρατζάς και Λινάρδος) και κίνηση-ματ τού προπονητή Πολίτη στον Gomelski. Με τον τίτλο αυτό η Ελλάδα αναγνωρίζεται διεθνώς γιά πρώτη φορά στα ομαδικά αθλήματα.

1989.—Εκρήξεις βομβών τής τρομοκρατικής οργανώσεως ΕΛΑ στο υπουργείο Εσωτερικών, στην Σχολή Δημόσιας Διοικήσεως και στην Εφορία τής Νίκαιας.

1997.—Απεβίωσε ο ευπατρίδης, Νέστωρ τής πολιτικής, ο οποίος εκλεγόταν επί τρεις και πλέον δεκαετίες βουλευτής, Ισαάκ Λαυρεντίδης. Γεννήθηκε στο Ορτάκιοϊ τού Κυβερνείου Καρς το 1911, όπου είχε μεταναστεύσει ο παππούς του Αβραάμ Λαυρεντίδης το 1878.

2001.—Άρθρο τής εφημερίδας ‘’Έθνος’’, αποκαλύπτει τρομοκρατικές δραστηριότητες Ουτσεκάδων και Ουτσετσέδων, παραμονές εκλογών στην Βόρειο Ήπειρο, με προφανή σκοπό την αλλοίωση των εκλογικών αποτελεσμάτων.

.—Η επίσημη ηλεκτρονική σελίδα τού τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, αναρτά κείμενο με τίτλο, «Η αλβανική εθνότητα στην Ελλάδα – οι αλβανοί Τσάμηδες». Μεταξύ άλλων, οι τούρκοι γιαλαντζί «ιστορικοί», γράφουν ότι, η Ήπειρος και μάλιστα η Τσαμουριά (δηλαδή η Θεσπρωτία), ήταν ανέκαθεν αλβανική και σήμερα την κατοικούν αλβανοί ορθόδοξοι και αλβανοί μουσουλμάνοι.

2008.—Η σύγχρονη «Αργώ» ξεκινάει από το λιμάνι τού Βόλου με προορισμό το Ιόνιο πέλαγος και την Αδριατική, έχοντας στο τιμόνι τον ναύαρχο ε.α. και ναυπηγό, Απ. Κούρτη, και στα κουπιά εθελοντές. Έπιασε 28 λιμάνια και επέστρεψε στον Βόλο στις 20 Αυγούστου, έχοντας διασχίσει 650 θαλάσσια μίλια (1.203,8 χλμ). Το ταξείδι τής Αργούς ήταν περιπετειώδες έχοντας να αντιμετωπίσει μαζί με το πλήρωμά της, το οποίο κωπηλατούσε από 10 έως και 18 ώρες, κυματώδεις θάλασσες και ανέμους. Η ανασύνθεση τής Πεντηκόρου, υλοποιήθηκε μέσω συνεργασίας τού δήμου Βόλου με την οκταμελή διεπιστημονική Ερευνητική Ομάδα τού «Ινστιτούτου Έρευνας τής Αρχαίας Ναυπηγικής και Τεχνολογίας ΝΑΥΔΟΜΟΣ». Η ανακατασκευή τής Αργούς, έγινε σύμφωνα με όλους τους κανόνες επιστημονικής δεοντολογίας (με αυθεντικά υλικά, εργαλεία, τεχνικές και διαδικασίες εκείνης τής εποχής), με στόχο να είναι η εγγύτερη δυνατή ρεαλιστική και τεκμηριωμένη εκδοχή ενός πενηντάκωπου προϊστορικού πλοίου τού 14ου αιώνα π.Χ. το οποίο ανήκει στην οικογένεια των “μακρών νηών” τού Ομήρου και των μετέπειτα εμβολοφόρων πολεμικών τής αρχαιότητας. Το αρχικό σχέδιο ήταν η «ΑΡΓΩ» να πραγματοποιήσει το ταξείδι της προς την Κολχίδα, το σημερινό Πότι στην Γεωργία, όμως αυτό δεν κατέστη δυνατό διότι δεν υπήρχε η αντίστοιχη άδεια από την τουρκική κυβέρνηση.

2018.—Υπερψηφίστηκε από την Ολομέλεια τής Βουλής το απάνθρωπο νομοσχέδιο τού υπουργείου Οικονομικών με τα προαπαιτούμενα γιά το κλείσιμο τής τέταρτης αξιολόγησης. Σε σύνολο 198 παρόντων βουλευτών, υπέρ τής αρχής τού νομοσχεδίου τάχθηκαν 154 βουλευτές από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝΕΛ («Ναι σε όλα»), ενώ 144 βουλευτές από την αντιπολίτευση ψήφισαν «όχι». Το νομοσχέδιο συνοδεύεται από το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής 2019-2022», το οποίο ενσωματώνει μέχρι κεραίας τα μέτρα και των τριών μνημονίων (αυτά που έταζε προεκλογικά ότι θα έσκιζε ο Τσίπρας), καθώς και αυτά που έχουν προνομοθετηθεί γιά το 2019 και γιά το 2020 (κατακρεούργηση των συντάξεων και μείωση αφορολόγητου ορίου). Επίσης, «κλειδώνει» σε δυσθεώρητα επίπεδα τα αιματηρά πρωτογενή πλεονάσματα (άνω τού 5% τού ΑΕΠ το 2022). Από την πλευρά τής αντιπολιτεύσεως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης τής Ν.Δ. κατέθεσε πρότασης δυσπιστίας κατά τής κυβερνήσεως.

2019.—Στην 6η Σύνοδο των χωρών τού Νότου που πραγματοποιήθηκε στην Μάλτα, παραβρέθηκε και ο Αλέξης Τσίπρας. Στην ομιλία του αναφέρθηκε στις ελληνοτουρκικές σχέσεις, ζητώντας να χαρακτηριστεί η τουρκική επιθετικότητα ως ευρωτουρική διαφορά. Γιά την προδοτική Συμφωνία των Πρεσπών, τόνισε την ανάγκη υποστηρίξεως εφαρμογής  της και υποστήριξε την ταχεία έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων γιά τα Σκόπια στην Ε.Ε. Γιά τα λεγόμενα ‘’προσφυγικό’’ και ‘’μεταναστευτικό’’, είπε ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί μέσα από το πρίσμα τής αρχής τής αλληλεγγύης και τού διαμερισμού τής ευθύνης και όχι μέσα από μία αντίληψη που επιρρίπτει τις ευθύνες στις χώρες πρώτης εισόδου.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.eistoria.com

Αφήστε μια απάντηση